Een terugblik op 2013

Het begon allemaal een week geleden toen ik op facebook een jaaroverzicht maakte. Ik begreep ineens hoe de tieners van nu massaal depressief worden van de social media. Want je ziet zulke jaaroverzichten en krijgt spontaan het gevoel dat iedereen geweldige levens leeft. Blije gezichten, vrolijke vrienden die samen hoogtepunt na hoogtepunt beleven. Ik realiseerde me ook hoe stom dat is omdat er zoveel dingen ontbreken op zo’n overzicht. Laten we wel wezen, mensen zitten op facebook niet echt te wachten op depressieve verhalen. Ik ervoer het laatst nog toen iemand in mijn tijdlijn meldde dat haar peettante was overleden. Een auto ongeluk. Op kerstavond nota bene. Ik had geen idee hoe ik daar op moest reageren en dus reageerde ik maar niet. Alsof je iets verkeerds kan zeggen op zo’n moment. Motivatie voor mensen om vooral de blije dingen te melden op de social media.

Ik dacht nog eens na over 2013 en concludeerde dat het best een goed jaar is geweest maar toch echt minder gezellig dan mijn facebook overzicht doet vermoeden. Zo ontbreekt er dat enorm kwetsende telefoongesprek, dat achteraf best een opluchting bleek. Staat er niets over die persoon die mij uit zijn leven heeft verbannen per mail en me tot op de dag van vandaag volledig negeert. Er staan wat verjaardag wensen, maar er staat niets over dat vreselijke verjaardagscadeau wat ik niet wilde, niet verdiende en toch kreeg; een miskraam. Er wordt niet gerept over de crisis die er wel degelijk was en over tranen die zijn gevloeid. Geheime plannen blijven onbeschreven en verdriet is niet genoemd.

Gelukkig is er mijn blog waar ik veel kwijt kan en die mij een meer compleet jaaroverzicht geeft. Samen met mijn blije facebook overzicht geeft me dat het juiste gevoel; het was een goed jaar. Hoogtepunten zijn afgewisseld met dalen, tranen hebben gerold, zowel van verdriet als van het lachen en dat is precies zoals het hoort.

Bloginterview door @marysjabbens

Af en toe is het best lastig om te schrijven. Je zit thuis achter je laptop te tikken en publiceert af en toe iets. Vaak gevolgd door een dag licht-hysterisch de statistieken checken. Want gelezen worden is toch een soort bevestiging dat je op de goede weg bent. Soms win je een wedstrijd en voel je je een dag of wat zeker over het pad dat je bent ingeslagen. Een compliment of een rake reactie heeft het zelfde effect. Laatst kreeg ik echter een nieuwe high; of ik mee wilde werken aan een bloginterview. Een –voor mij- totaal onbekende vroeg mij om een interview! Blijkbaar komt mijn blog dus bij steeds meer mensen terecht en vinden ook onbekenden het de moeite waard om er iets mee te doen. Dit bloginterview nam Mary Sjabbens (www.marysjabbens.nl) via de mail bij me af en is door haar bedacht om lezers meer te laten weten over de blogger achter het blog. Leuk om aan mee te werken en heel bijzonder om in de voetsporen te treden van zoveel bloggers voor mij! 

Wil jij je even voorstellen?

Ik ben Lisette van Elk, 35 jaar en moeder van een dochter van (bijna) 4. 

Wat is de reden dat je bent gaan bloggen?

Ik ben gaan bloggen toen ik met een burnout thuis kwam te zitten. Ik voelde de behoefte om mijn verhaal van me af te schrijven. Eerst deed ik dat een beetje undercover, toen ik merkte dat mensen mijn blogs leuk vonden, durfde ik mijn blog ook te gaan promoten. 

Hoe lang blog jij al?

Ik blog inmiddels ruim twee jaar. 

Hoe vaak blog jij?

Ik heb laatst berekend dat ik 2 a 3 blogs per maand schrijf. 

Heb jij vaste tijden waarop jij je blogs schrijft?

Nog niet, op het moment is mijn dochter bij mij thuis en pak ik mijn momenten wanneer ik maar kan. Als ze straks op school zit heb ik vaste tijdstippen voor het schrijven ingericht. Dan zal ik waarschijnlijk wat vaker en op wat geregeldere tijden gaan bloggen. 

Heb jij altijd een thema of idee waarover je wilt bloggen of komt dat pas als je er voor gaat zitten?

Beiden eigenlijk, soms weet ik van te voren waar ik over wil bloggen, dan broeit een blog al een tijdje in mijn hoofd. Soms ga ik zitten en komt het stukje vanzelf. 

Blog jij over alles?

Wel zo’n beetje ja. Mijn blog gaat over mijn leven dus tja, daar past bijna alles wel in. 

Hoe zou jij jouw blogs omschrijven?

Moeilijke vraag en ik ben eigenlijk ook wel benieuwd hoe anderen deze vraag over mijn blog zouden beantwoorden. Ik denk dat: een blog over mijn leven, geschreven uit het hart en vaak met humor, wel een goede beschrijving is. 

In hoeverre en waarom houd jij rekening met jouw lezers, of doe je dat helemaal niet?

Ik schrijf over mijn leven, op mijn manier. Maar dat heeft ook wel voor problemen gezorgd in het verleden en tegenwoordig schrijf ik daarom niet meer over alles en iedereen. 

Zijn er onderwerpen waarover je wilt schrijven maar het nog niet durft/wil/kan?

Ja dus, zie de vorige vraag J 

Hoe belangrijk zijn de statistieken voor jou?

Belangrijk in de zin dat ze voor mij een bevestiging zijn dat mensen mijn schrijfsels nog leuk vinden en dat is een stimulans om door te gaan. 

Op wat voor manier en waar, maak je kenbaar dat je een nieuw blog hebt geschreven?

Via Facebook (www.facebook.com/lisetteschrijft), Twitter en Linkedin. 

Ben je tevreden over jouw site?

Mijn blog is wel ok. Mijn eigen site (www.vanelk.net) zou ik graag nog wel onder handen nemen.  

Wat vind je van de reacties van lezers op jouw blog?

Ik vind het heel leuk als mensen reageren op mijn blogs! Van mij mogen er alleen maar meer reacties komen.

Tussenstand

Sinds twee jaar schrijf ik. Ik deel mijn lief en leed met iedereen die het maar lezen wil. Blogs, korte verhalen, langere verhalen en columns. Het kortere werk, meestal in opdracht van een schrijfwedstrijd, gaat me beduidend beter af dan het schrijven aan mijn eigen boek. Nu ik eindelijk tevreden ben over de opzet in mijn hoofd, heb ik onlangs ontdekt dat wat ik had geschreven, niet goed is en herschreven moet worden. Opnieuw beginnen dus en daar zie ik tegenop. Een mooi moment om eens te bezinnen en te kijken of het eigenlijk wel wat heeft opgeleverd, dat schrijven.

In de afgelopen twee jaar heb ik 60 blogs geschreven. Dat zijn zo’n twee a drie blogs per maand en daar ben ik best tevreden over. Ook lieten lezers 15 keer een reactie achter en daar ben ik echt trots op. Voor diverse schrijfwedstrijden schreef ik 16 korte verhalen, variërend van 500 tot 5000 woorden. Er werden natuurlijk ook heel wat halve verhalen geschreven die mijn eigen eindstreep al niet haalden, die tel ik niet mee. Drie van mijn verhalen hebben gewonnen en zijn (of worden) gepubliceerd. In echte, tastbare papieren boeken. Daar ben ik ook heel trots op. Tot slot waren er ook nog zeven columns, waarvan er drie daadwerkelijk gepubliceerd zijn. Een goede score vind ik zelf.

De columns zijn verreweg de kortste varianten en toch begon het daar allemaal mee. Toe ik een van mijn eerste columns schreef over Sophie was dat voor mij een keerpunt. Het diepst van mijn ziel gaf ik bloot en voor het eerst durfde ik uit te spreken wat ik tot dat moment diep had weg gestopt. Alles in mij zei me toen al dat als ik kon schrijven, dit het bewijs zou zijn. Het stukje kwam moeiteloos op papier en verwoordde precies hoe ik me voelde. Ik wist ook dat als ze dit niet zouden plaatsen, ik mijn gevoel niet kon laten zien zoals ik dat wilde. Het was een spannende tijd. Toen ik ineens een mail in mijn inbox vond of ik dit wel echt wilde publiceren omdat het zo persoonlijk was, maakte mijn hart een sprongetje. Het was gelukt, mijn pijn was voelbaar voor een volstrekt onbekende lezer! Erkenning. Ik besloot schrijfwedstrijden te gaan zoeken en durfde verhalen in te sturen. Vlak achter elkaar won ik een wedstrijd met een heel persoonlijk verhaal. Dat zorgde ervoor dat ik ook dat stuk steeds beter kon afsluiten en ik langzaam steeds fictiever kon gaan schrijven. Een verademing. Mijn laatste winnende verhaal is volkomen fictief en een beschrijving van een persoon die ik niet ken. Dat ik met dat verhaal won, betekende weer een mijlpaal. Nu rest me alleen nog dat boek….dat helse boek wat er echt moet komen, want dat ik wat te vertellen heb, dat geloof ik inmiddels wel.

Boekpresentatie

Het blijven rare tijden. Dat je aan de ene kant jouw verhaal het liefst met iedereen in de hele wereld zou willen delen maar dat je aan de andere kant uit verlegenheid en gene eigenlijk het liefst in een hoekje van de kamer zou willen wegkruipen voor al het commentaar. Het commentaar is veelal positief, mensen zijn nou eenmaal niet zo happig om je te bellen en je te vertellen dat je echt een vreselijk verhaal hebt geschreven. Gelukkig blijven er uitzonderingen, anders zou ik nog naast mijn schoenen gaan lopen inmiddels.

Maar goed, ik wijk af van mijn initiële verhaal. Mijn boekpresentatie. Nou ja, niet helemaal van mij natuurlijk, ik moest hem delen met nog negen anderen. Misschien is mocht een betere term. Ik was maar wat blij dat er nog negen anderen om me heen stonden want zenuwachtig was ik zeker. Bovendien was het met alleen mijn aanwezigheid niet zo'n succes geweest. De combinatie van de locatie van de presentatie (andere kant van het land ivm vestigingsplaats uitgever), de inhoud van mijn verhaal en mijn eigen gene om mensen overactief uit te nodigen voor het feest resulteerde in een dramatische opkomst van mijn fans. Gelukkig ben ik getrouwd en kon mijn man me moeilijk alleen laten gaan, anders had ik daar mooi alleen gestaan. Want terwijl ik daar in een rijtje vol mede auteurs stond te luisteren naar de vriendelijke woorden van onze uitgever, keek ik de zaal rond. Mijn ogen schoten over de hoofden van de aanwezigen. In een golvende beweging schoten mijn ogen heen en weer. Nog een rondje, nog eens turen naar het tafeltje achterin.

Niemand.

Ik had het niet verwacht maar ik voelde toch een golf van teleurstelling in me opwellen bij het zien van niemand voor mij. Even voelde ik me meer alleen dan ik me in tijden heb gevoeld. Ik keek naast me naar de trotse gezichten van de andere auteurs, stuk voor stuk glimmend van trots knipogend en zwaaiend naar familie, vrienden en bekenden. Weer een golf van teleurstelling. Ik keek nogmaals in de zaal en zag hem daar. Hij was nauwelijks te zien, verborgen achter een omhoog gehouden mobieltje, maar hij stond er wel. Flits na flits volgde vanaf zijn toestel in zijn hand. Toen het officiële gedeelte was afgelopen, was hij als eerste bij me. Tranen van trots in zijn ogen. Gelukkig. Alleen zou ik hier nooit zijn, want ook al had hij geen keuze, hij had ook niet anders gewild, die man van mij.

Bespieden

Ik heb er altijd al van gehouden, in kroegen, restaurants en zelfs op straat, kijken naar mensen om je heen. Zijn ze familie, collega's, vervreemde geliefden of goede vrienden? Het zal de schrijfster in mij wel zijn die vervolgens hele levensgeschiedenissen en relaties rondom die mensen bedenkt. Ik vind het heerlijk om in te schatten wat die mensen bespreken, wat er tussen hen speelt en wat voor roddels er om hen heen verteld worden. Nu ik tegenwoordig vooral thuis ben, is de straat een bron van inspiratie. Zo hebben wij een stel in de straat die nooit het huis uit kwamen en sinds een paar maanden ineens met regelmaat met zijn tweeën op stap gaan, zonder kinderen. Ook hebben zij ineens het dak vervangen en de tuin opnieuw laten aanleggen. Dan is één en één natuurlijk al snel twee; die hebben een flinke prijs in de staatsloterij gewonnen!

Afgelopen zomer betrapte ik een buurman op vreemdgaan. Hij nam afscheid van een vrouw, een hand werd uitgestrekt en geschud, blikken werden uitgewisseld. Het was overduidelijk toen de opties door mijn hoofd flitsten: zus, nee. Collega, misschien maar te veel spanning. Familie vriendin, nee zeker niet. Alle logische opties werden afgekeurd en een verhouding was de enige laatste logische optie. Zeker gezien zijn enorm schuldige blik toen onze blikken elkaar kruisten.

Rest mij nog die mysterieuze buren, aardige mensen zo op het oog. Hun huis is echter een onneembare vesting met luxaflex die hermetisch gesloten worden zodra een van de buren thuis is. Op hen krijgt mijn fantasie maar geen vat. Ik zou niet weten hoe hun leven er achter die gesloten luxaflex uitziet. Welke tv programma's kijken ze? Waarschijnlijk geen tv, of heel weinig. Gaan ze wel eens uit eten, nee daar betrap ik ze eigenlijk nooit op. Wat zouden ze doen voor de lol? Ik heb geen idee. Ik kan met de beste wil van de wereld maar geen intriges bedenken in hun gesloten leven. Ik baal daar dus goed van. Ik kan me niet voorstellen dat er echt niets in hun leven gebeurt wat de moeite van mijn fantasie waard is. Dus blijf ik kijken, pulken bij elke “hallo” en “tot ziens”, er moet iets zijn!

Overigens is het nog niet gezegd dat ik gelijk heb. Ik heb de cheque van de loterij nog niet kunnen bespeuren bij de buren het plotselinge fortuin. Die mysterieuze buren zijn nog steeds niet doorgrond en vooralsnog is er dus geen bewijs van een complot, geheim of verborgen leven. Die overspelige buurman, dat is dus wel waar. Bevestigd door de buurvrouw zelf, toen zij in tranen uitlegde waarom hun huis ineens ver onder de door hen betaalde prijs verkocht werd. Een enigszins lege overwinning moet ik toegeven toen ik de buurvrouw daar zag staan met klein kind aan haar been, huilend om het feit dat ze het niet aan had zien komen.

Columniste

Ik werk er hard aan, aan mijn schrijverscarrière. Ik leg mijn ziel bloot in mijn verhalen of graaf diep in mijn fantasie om een verhaal tevoorschijn te toveren. Ook schuw ik een gezonde dosis zelfspot niet en vergroot ik graag mijn onzekerheden ter vermaak van de lezer. Dat laatste heb ik in column-vorm gegoten en ingestuurd naar de Metro. Als mijn column genoeg stemmen krijgt, wordt hij echt geplaatst in de krant! Hoe meer stemmen, hoe beter dus! Ga dus gelijk naar de column, lees en stem! Misschien sta ik dan binnenkort in de krant!

http://metrocolumn.nl/view/cz6n

Sophie

Omdat je soms ook gewoon een stukje voor jezelf moet schrijven…

 

Drie jaar geleden kwam je in mijn leven, klein glibberig en heel luidruchtig. Hoewel dat luidruchtige nog even op zich liet wachten, in eerste instantie was je vooral paars en beduusd. Maar met elke fles en elke luier groeide je een beetje, langzaam werd je groter en groter. Je was erbij, bij alle pieken en dalen. Moeiteloos ging jij er doorheen, met een lach op je gezicht zelfs. Het duurde even maar ik begon je te waarderen, jouw optimisme, jouw doorzettingsvermogen en jouw vertrouwen in ons. Ik begon je mooier en mooier te vinden. Je veroverde mijn hart. Ik dacht altijd dat dit gevoel instant had moeten zijn en voelde me schuldig, raar en een slechte moeder omdat dat niet zo was. Ik heb dat eindelijk achter me gelaten. Ik zie nu dat het er om gaat dat het er is, dat ik nu meer van jou hou dan ik ooit van iets of iemand heb gedaan.

Elke dag probeer ik je nu in elk geval één moment echt te zien; jouw goudblonde, dansende haartjes. Jouw lachende wangen met dat pittige mondje met daarin jouw gekke tandjes. Ik zie hoe jij kan genieten van kleine dingen, van de zon, een vogeltje of jouw knuffel. Jouw knuistjes die iets moois kunnen pakken alsof ze het nooit meer los zullen laten. Jouw ogen die kunnen kijken met een rotsvast vertrouwen, vol liefde en oprechtheid. Je kunt de meest prachtige dingen zeggen en echt van ons houden.

Ik ben benieuwd hoe mooi jij later gaat zijn, wat voor prachtige dingen jij gaat doen en wat je zult bereiken. Ik hoop dat ik elke stap bij je mag blijven, stiekem je hand mag vasthouden of over je bol mag aaien als het even moeilijk is.

Lieve Sophie, je bent mijn kleine prinsesje, mijn vriendinnetje en ik wil je bedanken dat je bij me bent!

Schrijverschap

Daar zit ik dan, kotsmisselijk, verhit en toch koud. Van de zenuwen, echte onvervalste zenuwen. Niet dat ik precies kan uitleggen waar ik zenuwachtig voor ben maar ik voel het wel. In elke cel van mijn lichaam zelfs! Ik ben op weg naar mijn uitgever. Ik kan het nog steeds niet echt bevatten maar ik heb gewoon echt een uitgever. Straks bestaat er een boek waar mijn naam ook op staat en is er een verhaal waar mensen van zullen gruwelen als ze het lezen. Dat is althans mijn huidige idee over mijn verhaal. Ik voel me vandaag een ware, onbegrepen, hysterische, enigszins geflipte kunstenares. Ik loop straks op mijn doem af, mijn toekomst en ik ben daar dus doodsbang voor.

De dualiteit van het schrijverschap is iets waar ik nog geen grip op heb gekregen in de afgelopen maanden. Ik vrees dat het erbij hoort. Voor mij in elk geval wel. Ik las laatst ook dat er een onderzoek is wat heeft aangetoond dat schrijvers 50% vaker zelfmoord plegen. Hmmm. Toch begrijp ik het allemaal wel, je probeert met woorden iets los te maken bij een lezer, om dit voor elkaar te krijgen moet je veel van je hart bloot geven, diep uit je eigen ziel putten. Maar dat blootgeven zorgt automatisch voor een enorme kwetsbaarheid van je hart. Kritiek of commentaar, of dit nu echt geuit wordt of alleen in je eigen hoofd te horen is, komt extra hard binnen.

Misschien genoeg reden om het dan maar niet op te zoeken? Ja, misschien wel. Maar bizar genoeg kan ik toch ook weer niet zonder. Mijn zoektocht naar de ultieme bevestiging van mijn aanwezigheid op deze wereld is groter dan de afkeer tegen de nare bijwerkingen. De behoefte om iets na te laten en mijn grootste wens; iemands leven raken, zijn immens groot en vallen niet te onderdrukken. Dus ik pak de kotszakjes er nog even bij en tik nog maar eens een verhaal...

Mijn droom, mijn nachtmerrie

Het Is zo ver. Mijn droom is uitgekomen. Althans, een gedeelte van mijn droom. Ik zal gepubliceerd worden! Ik heb een verhaal geschreven voor een schrijfwedstrijd en dat is goed genoeg bevonden om gepubliceerd te worden!

Mijn hart sloeg over toen ik het las, vol ongeloof las ik het mailtje wel vier keer voor ik echt een brok in mijn keel voelde. Het voelde zo surrealistisch en volstrekt onwerkelijk dat ik het echt niet kon geloven. De rest van de dag bleef het in mijn hoofd onrustig en hoorde ik steeds maar een bandje spelen dat me zei dat het vast niet echt was, dat het vast niet door zou gaan, het echt niet zo speciaal was en ga zo maar door. Ik kon er maar niet bij dat mijn verhaal straks echt in een boek zou staan.

Toen mijn man eindelijk thuis was en ik het hele verhaal nog tien keer (sorry man) kon herhalen begon het nieuws wat te bezinken en sloeg de angst toe. Ineens realiseerde ik me dat het verhaal gepubliceerd zou worden! HET verhaal, het verhaal wat uit het diepste en meest duistere stukje uit mijn hart komt. Het stukje wat de meeste mensen afsluiten en waar ze de sleutel bewust van kwijtraken zodat het deurtje maar nooit geopend kan worden. De deur die bij psychopaten extreem groot is en bovendien wagenwijd open staat. Straks kan de hele wereld zien wat er bij mij achter die deur schuilt. Nu weet ik wel dat niet de hele wereld mijn verhaal gaat lezen, goddank wonen we in een klein, onbeduidend landje en zal het zo’n vaart niet lopen, maar toch… Straks leest de buurvrouw het, daar gaan de playdates van mijn dochter…. Of leest de bakker op de hoek mijn verhaal waardoor hij me elke keer als ik een brood kom halen vreemd aan zal kijken.

Ik schreef al eens eerder over de dualiteit van het schrijven en dat komt nu dus weer duidelijk naar voren. Aan de ene kant kan ik niet trotser zijn dan ik nu ben omdat ik gepubliceerd zal worden en aan de andere kant ben ik doodsbang voor de reacties van anderen zodra ze mijn stuk lezen. Bijkomend probleem is dat het verhaal een thriller achtig verhaal is en dat het zich nogal dicht bij huis afspeelt. De kans dat mensen zich erin zullen gaan herkennen is behoorlijk aanwezig. Hoe die mensen gaan reageren als ze zich herkennen….daar krijg ik dus nachtmerries van! Gelukkig heb ik nog even en mag ik eerst ervaren hoe het is om met een redacteur te werken. Misschien weet die nog wel een goede manier om het verhaal wat te verhullen waardoor de herkenbaarheid wat verdwijnt.

Een nieuwe baan dus een nieuwe garderobe!

Elke vrouw weet het, bij een nieuwe baan hoort een nieuwe outfit, of beter nog; een compleet nieuwe garderobe! Bij die nieuwe baan past dat ene jurkje namelijk perfect of hoort die ene bloes er echt bij. Nu heb ik al jaren een zelfde soort baan. Een baan waarbij ik representatief voor de dag moet komen. Zakelijk en volwassen, zo was altijd mijn beoogde uitstraling. Nu heb ik dus een nieuwe baan. Noem het de household-manager, de hoofd-wasser, de thuis-coördinator of gewoon huisvrouw, dat kan ook natuurlijk. Oh, en ik ben natuurlijk ook parttime schrijfster, zelf uitgeroepen, dat wel maar niet minder ambitieus. En bij die nieuwe banen hoort, je raadt het al; een nieuwe garderobe!

Ik zag mezelf gek genoeg niet in een pak stofzuigen of de ramen lappen in één van mijn ietwat strakke, korte jurkjes de ramen lappen. Bovendien is zo’n outfit niet praktisch als je op de grond een duplo kasteel moet maken of door de zompige modder grond achter een geit aan rent. Genoeg reden dus om eens flink te gaan shoppen. Het lastige was alleen wel dat ik merkte dat ik al jaren vooral had geshopt op werkkleding en niet op casual outfits. Wat is mijn smaak, vroeg ik mij ineens vertwijfeld af. En hoe kan ik er comfortabel bij lopen zonder gelijk een uitgebluste, afgeleefde moeke uitstraling te adopteren? Want laten we wel wezen, wij dames gaan altijd nog liever als hete milf door het leven dan als seksloze moeder. Of beken ik hier nu geheel per ongeluk een persoonlijk geheim? Nou ja..

Na een flinke online zoektocht, talloze wanhopige momenten, veel, heel veel bezoekjes van mijn pakjes postbode heb ik nu een nieuwe garderobe. Mijn kledingkast is uitgemest en op een paar stukken na heb ik nu een volledige casual garderobe. Een mooi startpunt voor mijn nieuwe leven, mijn nieuwe route en missie in het leven. Want de laatste week van het kinderdag verblijf is aangebroken en de paniek slaat soms al aardig toe. Hoe ga ik de dagen vullen? Hoe hou ik dochterlief tevreden en bovenal; hoe hou ik haar in het gareel? Het komt vast goed, dat weet ik ook wel. Dochter heeft er in elk geval heel veel zin in en met haar goede wil komen we al een heel eind. Gelukkig zijn er steeds meer dames in de straat zonder baan en zijn er dus steeds meer kinderen thuis door de week. Ik bespeur bij al die buurvrouwen eenzelfde angst dus iedereen staat te springen om speel afspraakjes.

Ach, ik blijf ook maar tegen mezelf zeggen dat hoe het ook gaat lopen, ik er in elk geval wel mooi uit zie in mijn nieuwe outfits!

Oude relatie en nieuwe dates

Ik zit dus nog steeds vol in de relaties. Met man en psycholoog. Ik heb het echt geprobeerd uit te maken hoor, met de psycholoog dus, mijn man hou ik -geheel volgens plan- aan. Tijdens het ongemakkelijke ik-wil-eigenlijk-van-je-af-gesprek zag ik mijn psycholoog verschieten. Zichtbaar geschrokken zag ik haar in haar hoofd al het granieten aanrechtblad afbestellen, de massieve vloer vervangen voor een laminaat variant en een luxaflexje ophangen in plaats van de door haar zo gewenste shutters. Ze hield zich goed hoor, ik ken haar gewoon erg goed inmiddels. Ze herstelde zich snel en nam haar immer professionele houding weer aan. Toch zag ik de zweem van teleurstelling in haar ogen blijven. Ik verzwakte. Ik kon haar hart niet zomaar keihard breken. Ik heb te weinig therapie gehad om mijn people pleasing behoefte helemaal uit te schakelen. Gelukkig maar, voor haar dan. Ik zit er voorlopig nog steeds aan vast. Gelukkig was ik wel standvastig genoeg om de frequentie naar beneden te krijgen. Ik hoef haar niet meer wekelijks te zien maar mag om en om een weekje vrij. Het voelt een heel klein beetje als spijbelen maar ik heb besloten dat ik het toch ooit echt op eigen benen moet gaan rooien. Een beetje afbouw is daarin wel fijn. Gelukkig blijft er genoeg om aan te werken en met mijn karakter is het ook nooit goed genoeg dus dat is een fijne vicieuze cirkel waar mijn psycholoog handig gebruik van kan maken.

De vraag voor mij is wel of ik haar wil gaan vervangen en zo ja, hoe. Ik speel de laatste tijd namelijk wel eens met het idee om iets aan sport te gaan doen. Ik moet al bijna kokhalzen als ik het zo opschrijf. Jarenlang ben ik fervent tegenstander geweest van alles waar je zinloos moe en zweterig van wordt. Helaas ban ik al weer enige jaren geleden de 30 gepasseerd en met een kind in the pocket, blijft je lichaam toch wat achter bij je wensen… Inmiddels zijn er echte rollen ontstaan waar dochterlief me heel graag, al prikkend en knijpend, op wijst. Hard lachend roept ze dat ik zo’n dikke buik heb. Nou ben ik wel wat gewend van haar, want ze wijst me er ook heel graag op dat ik een tent op mijn hoofd heb. De eerste keer dat ze dat luid lachend riep, vermoedde ik dat een kappersbezoek wel zou helpen maar helaas. Ze bleek te refereren aan mijn fronsrimpels tussen mijn wenkbrauwen. Een beetje gelijk heeft ze wel, het is inderdaad een mooi driehoekje, in de vorm van een tent. Ik overweeg om haar spaargeld in te zetten voor een flinke botox behandeling, aangezien zij het issue aanhangig heeft gemaakt én bovendien mede de oorzaak is. Ik moet namelijk zeer regelmatig heel boos naar haar kijken en dat komt de tent dus niet ten goede. Die tent, die kan ik dus wel hebben van haar maar het gelach om mijn rollen…nee, dat is een beetje pijnlijk. Vooral omdat ik de rol der rollen zelf ook zo goed zie hangen. Over mijn broek, onder een truitje, of erger nog; als ik naakt voor de spiegel sta! Brrrr…

Ik geloof dus dat ik maar moet gaan sporten. Ik ben me nu aan het oriënteren wat voor sport ik zal gaan doen want zoiets moet je niet overhaasten natuurlijk. Gelukkig las ik laatst een artikel over dat als je heel hard denkt dat je bepaalde spieren gebruikt, ze daadwerkelijk gestimuleerd worden. Ik wil niet verder nadenken over de kans dat dit waar is en val nu standaard elke avond in slaap terwijl ik me rot sport -in mijn hoofd dan-. Je moet dus niet raar opkijken als je me binnenkort super strak rond ziet lopen. Of met een dikke rol én een sporttas. We zien wel.

Verbroken relatie

Ik ga het uitmaken. Niet dat er een ander is hoor, mijn hemel, nee. Even geen polonaise meer aan mijn lijf. Ik ga het uitmaken omdat het op is, het gevoel is weg. Dat fijne gevoel van lichte spanning als ik haar weer zou zien. Die gespannen verwachtingen van wat we nu weer zouden gaan doen. Het is een sleur geworden. De spanning eruit, de magie verdwenen. We kennen het allemaal natuurlijk en soms valt zo’n relatie nog wel te redden en ik heb dat ook echt geprobeerd, werkelijk. Maar ja, als het er niet meer is, dan is het er niet meer.

Eigenlijk wilde ik het haar vanmorgen vertellen. Maar het kwam er niet van. Nou ja, vooruit, ik was te laf, durfde niet. Ik denk dat ik volgende week een oldskool briefje meeneem. Zo een met erop: het is uit. Gewoon, recht voor zijn raap, zonder poespas. Maar ja, ze zal wel willen weten waarom. Waar het mis is gegaan, wat ze anders had kunnen doen… Zou ze gaan huilen vraag ik me nu ineens af? Wat dan? Durf ik dan nog steeds keihard tegen haar te zeggen dat ze zich er maar overheen moet zetten en dat ik niet meer kom?

Mijn man weet het inmiddels ook trouwens. Hij vond het wel spannend geloof ik. Ze heeft de afgelopen anderhalf jaar natuurlijk ook wel een groot deel uitgemaakt van ons leven. Ik ben al aan het idee aan het wennen. Hoewel, echt definitief breken, dat vind ik misschien ook wel weer net iets te heftig nu. Er is al zoveel aan het veranderen. Misschien hou ik haar er toch nog even aan maar dan wat minder vaak. Iets meer in balans zodat ik meer tijd heb voor mijn man en kind. Die verdienen ook mijn aandacht natuurlijk.

Ja, dat doe ik. Ik blijf haar zien! Maar dan wat minder vaak. Eén keer per maand of zo. Gewoon, voor de zekerheid. Nu nog even bedenken hoe ik haar ga verkopen dat ze mijn vangnet moet zijn. Dat we haar wensen even terzijde schuiven en die van mij laten heersen. Ze zal haar keuken op moeten geven, de uitbouw moeten laten voor wat hij is. Ze zal opofferingen moeten maken, dat is zeker. Maar ik kan ook niet eeuwig in therapie blijven natuurlijk, of zou zij dat wel hebben gedacht? Nee, mijn psycholoog gaat haar beste en meest trouwe klant toch echt (een beetje) kwijt raken geloof ik.

Als ik het tenminste durf te zeggen volgende week…

Verslaafd

Ik zag het al een tijdje aankomen. Het was ook wel te verwachten eigenlijk. Met mijn geschiedenis bedoel ik. Mijn genen, mijn voorbeeld. Ik ben verslaafd.

Er is hier nog wat discussie waaraan allemaal maar ik kan met zekerheid zeggen dat ik in elk geval ernstig verslaafd ben aan de aandacht voor mijn verhalen. Ik heb namelijk op mijn geheime blog een gedeelte van mijn boek geplaatst. Met het verzoek om daar eens kritisch naar te kijken. Totaal onbekende mensen lezen nu mijn verhaal en oordelen. Ik was vreselijk bang voor genadeloze afstraffingen, boze woorden, afschuw en gelach….niets van dat alles. Roerende reacties, vol lof en aanmoediging. *slik* De meeste reacties lees ik met tranen in mijn ogen met een buik vol vlinders en vol verbazing dat iemand mijn verhaal heeft gelezen én het goed vindt! Ik vind het onwaarschijnlijk.

Nu ben ik dus al de hele week gekluisterd aan mijn laptop, Iphone en alles waar maar internet op te vinden is. Continu check ik de statistieken, bekijk ik mijn geheime twitter account (waar overigens steeds meer volgers op verschijnen) en dubbel check ik of er weer nieuwe reacties zijn. Ik word er helemaal enthousiast van als ik zie dat er weer een nieuwe volger bij is verschenen of als er weer een aantal pageviews bij zijn gekomen. Ik word er zo enthousiast van dat het schrijven ook een extra impuls krijgt. Gisteren heb ik een kort verhaal afgeschreven voor een nieuwe schrijfwedstrijd. Een behoorlijk zwart verhaal wat me veel energie kostte. Nu vormt zich langzaam een nieuw verhaal in mijn hoofd voor een nieuwe schrijfwedstrijd. Ondertussen broed ik ook rustig verder op mijn boek. Het boek wat ik toch echt af wil gaan schrijven nu. Blijkbaar is er een markt voor, in elk geval onder mijn geheime twittervrienden.

Nadeel van mijn nieuwe verslaving en schrijfimpuls is wel mijn aloude en welbekende eigen gemaakte fuik van eisen. Ik bedoel de veel te hoge eisen die ik vervolgens aan mezelf stel. Hoe kan mijn boek ooit aan mijn eigen eisen voldoen als ik de lat stiekem steeds een paar centimeter hoger leg… Voorlopig probeer ik de lat maar op ooghoogte te houden, dat is wel zo overzichtelijk. Bovendien is mijn psycholoog op vakantie dus het lijkt me niet het moment voor een zelf gecreëerde mentale instorting. Doorgaan dus maar en proberen mijn ernstige reactie-verslaving enigszins onder controle te krijgen. Misschien dat ik straks voor de zekerheid maar eens even het internet eruit trek. Op een smartphone alleen kun je gelukkig toch niet rekenen…

Feest

Ik ben niet zo van de feestjes eigenlijk. Dit is al zo sinds ik ooit als tiener mijn verjaardagsfeestje vierde waar iedereen die ik uitnodigde, zou komen. Uiteindelijk eindigde ik met drie gasten en veel te veel lekkers. Ik was zo teleurgesteld en verdrietig dat ik nooit meer onbekommerd mijn verjaardag heb durven vieren. Altijd ben ik weer bang dat er uiteindelijk nauwelijks mensen komen. Toch heb ik afgelopen maand een hoop te vieren gehad. Ik heb alle gelegenheden uiteraard stilzwijgend aan me voorbij laten gaan. Echt reden tot feest was het ook niet, een jaar bij de psycholoog, een jaar thuis….mijlpalen maar niet van de feestelijke soort.

Waar sta ik nu, een jaar nadat alles begonnen is, vroeg ik me vertwijfeld af. Het gaat beter, dat wel. Maar het blijft een beetje prutsen in de marge. Hoewel ik afgelopen week wel echt een verschil voelde. Voor het eerst kon ik me echt ontspannen. Ik ben niet meer continu bezig met morgen, wat ik dan moet doen, waar ik zeker weer niet aan toe gaan komen of wat ik vandaag weer eens niet of niet goed genoeg heb gedaan. Voor het eerst kon ik genieten van een momentje rust, van Sophie die uitgelaten blij in het zomerse weer speelde. Ik kon gewoon zitten, gewoon zomaar niets doen! Ik was in mijn hoofd niet bezig met morgen en wat ik allemaal nog moest doen. Ik was niet verlamd van angst over wat ik allemaal moest doen. En ik kan je zeggen; het voelde heerlijk!

Het klinkt absurd als ik het zo opschrijf en ik kan me heel goed voorstellen dat menig lezer totaal niet begrijpt wat ik bedoel. Ik hoop ook dat maar weinig mensen de verlammende angst kennen die ik dagelijks voelde. Angst die ervoor zorgde dat ik het gevoel had dat het me allemaal niet zou lukken en ik daardoor zo verlamde dat ik helemaal niets meer kon. Een vicieuze cirkel waar geen ontkomen aan leek.

Afgelopen week werd dat ineens beter. Hoe het komt weet ik ook niet. Ik heb er geen verklaring voor. Ik hoop nu alleen maar dat het gevoel zal blijven. Hoewel…misschien mag er best een tikje stress terug komen als ik zo rond kijk. Het ‘huis’ waar wij in wonen, lijkt op het moment meer op een zwijnenstal dan iets anders, compleet met een laag zand op de grond. Nou is dat op zich ook wel weer best passend bij dat kleine mormeltje wat hier rondloopt en vaak meer weg heeft van een varkentje dan van een prinsesje, maar wij wonen er ook nog! Ik denk dat ik dus maar even de stofzuiger pak….

Open deur

De laatste weken merk ik dat het schrijven me veel energie kost. Het lijkt wel of het schrijven van mijn verhalen een deur openzet in een gedeelte in mijn hoofd waar ik eigenlijk liever niet ben. Ik probeer in mijn verhalen een gevoel neer te zetten maar merk vervolgens dat ditzelfde gevoel me blijft achtervolgen. Ik kan dit gevoel als een slechte schurk in een B-film een aantal dagen maar niet van me afschudden.

Ironisch genoeg zorgt hetzelfde schrijven er juist voor dat ik me beter ga volgen. Ik denk dat dit te maken heeft met controle. Ik heb zelf de controle of ik de deur wel of niet open zet. Hoewel….het schrijven en die deur werken ook erg verslavend en als een echte junk zet ik de deur ook open op momenten als ik weet dat ik dat beter niet kan doen. Maar met elke letter die ik schrijf hoop ik op een nog betere high, eentje die blijft hangen, die niet na een poosje weer weg is geëbd alsof hij er nooit is geweest. Een blijvende indruk. Goh, het lijkt haast wel een cliche…

Voorlopig zit ik dus vast in een vicieuze cirkel van schrijven met een sociaal isolement, niet schrijven met sociale capaciteiten en het gemis van het schrijven. Gelukkig is de gemene deler het rare, onheilspellende gevoel dat ik iets mis, meer zou moeten, iets –fataals- nalaat. Gelukkig is dit iets wat mijn psycholoog vast niet zal herkennen en heus niets met mijn immer durende faalangst, prestatiedrang en mijn hang naar bevestiging te maken heeft. En daar wil ik graag bij laten, ja.

Maar willen jullie in de tussentijd wel graag even voor me duimen dat ik die schrijfwedstrijd win en dat nieuwe verhaal voor die andere wedstrijd afkrijg? Als ik die win zal ik wel geloven dat ik kan schrijven en misschien zit er dan een high in die echt blijft hangen?!....

Bedankt

Regelmatig ontvang ik van lezers een reactie op mijn blog. Soms zijn het complimenten op mijn schrijfstijl, herkenning van de inhoud en heel vaak zijn het hele lieve reacties met als doel mij een hart onder de riem te steken. Deze reacties lees ik bijna altijd met tranen in mijn ogen. Vol ontzag naar de schrijver, ik weet namelijk niet of ik zelf het lef zou hebben iemand zo’n berichtje te sturen. Dat terwijl ik nu uit eerste hand weet hoe enorm fijn zulke reacties zijn.

Toch werkt het heel vreemd in mijn hoofd. Ik lees zo’n reactie, ik word er helemaal warm van en waardeer ze echt enorm. En toch heb ik geen idee hoe ik erop moet reageren. Raar, want je zou verwachten dat een reactie precies is waar ik op zit te wachten, ik zoek tenslotte zelf de publiciteit met mijn blog. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen als mensen onder de indruk zijn van mijn verhaal. Voor mij voelt het inmiddels allemaal niet meer als iets enorms. Het is ‘gewoon’ geworden geloof ik. Zoiets als; als je midden in de golf zit, bevat je niet hoe groot hij is. Als ik dan een reactie uit het hart van een lezer lees, zie ik soms ineens hoe groot die golf ook alweer was. Uit angst om direct te verdrinken, duik ik maar weer kopje onder en zwem ik stug verder. Ik weet ergens diep van binnen namelijk best dat elke golf uiteindelijk ergens aanspoelt. De vraag is nog even waar dat gaat gebeuren. En wanneer we er eindelijk zijn. -Ik hoop zelf dat ik ergens op een prachtig eiland aanspoel met witte stranden, palmbomen en zon, zon, zon. Een cocktail is er dan gemakkelijk bij gedroomd uiteraard.-

Inmiddels heb ik een heel stapeltje hele lieve reacties liggen, praktisch allemaal onbeantwoord. Want uit pure onwetendheid en onkunde van mijn kant reageer ik meestal maar gewoon niet. Ik weet met mijn grote mond gewoonweg niet wat ik moet zeggen tegen de schrijver. Hoe verwoord ik mijn dankbaarheid als ze niet de tranen in mijn ogen kunnen zien tijdens het lezen? Hoe vertel ik ze hoe fijn het is om eindelijk te laten zien dat ik niet zo sterk ben als ik vaak lijk? Ik kan niet beschrijven hoe fijn het voelt als mensen je schrijfsels lezen, ze waarderen en steeds weer opnieuw je hersenspinsels opzoeken. Er zelfs soms om moeten lachen en heel af en toe zelfs een traan om laten. Mensen raken, dat is geloof ik wel mijn ultieme doel van deze blog en een reactie is een ultieme bevestiging van het feit dat dit soms lukt. Onbeschrijflijk hoe trots je dan kunt zijn.

Toch lukt het me meestal niet om dan een leuke reactie te sturen. Maar ja, wat moet ik dan ook zeggen; bedankt dat jij mijn levensverhaal hebt gelezen? Bedankt dat je met me meeleeft? Dat voelt een beetje als een low-budget-Hallmark-aanbiedingskaart. Dus zeg ik meestal maar niets. Vervolgens lig ik ’s nachts uiteraard te malen om mijn gebrek aan reactie naar de schrijver. Ik ben bang dat ik ze het gevoel geef dat hun reactie me niets deed, dat ik hem misschien wel helemaal niet heb gelezen dat hij nooit werd gewaardeerd. Terwijl ik zo blij ben met hun reactie, met een teken van leven, een bevestiging dat ze er zijn; de lezers!

Bij wijze van enorm laffe oplossing van mijn kant, schrijf ik daarom nu deze blog. Als dank naar iedereen die mijn blog leest, naar iedereen die er om kan lachen of om moet huilen en zeer zeker naar iedereen die de moeite neemt om te reageren op mijn blogs. Uit het diepst van mijn hart wil ik jullie allemaal bedanken.

En voor de duidelijkheid voor iedereen die me ooit nog een reactie wil sturen; alvast sorry als ik niet reageer, ik waardeer je reactie, heb diep respect voor jouw lef om me een bericht te sturen en bedankt voor het meeleven/het hart onder de riem/ wat leuk dat je mijn verhalen herkent (doorhalen wat niet van toepassing is).

En nog één keer voor jullie allemaal: bedankt voor het lezen!

Diva drama's

Vanmiddag vroeg ik me ineens verbeten af wanneer ik het persoonlijke slaafje van mijn dochter ben geworden. Sinds wanneer is zij –zelf uitgeroepen- koningin en ben ik tot haar dienares gepromoveerd? Ik was in de veronderstelling dat ik mijn dochter best wel een beetje streng opvoed. Ik ben behoorlijk consequent en vind het geen probleem om haar nee te verkopen. Genoeg voorbeelden in mijn omgeving waar de kinderen gedaan krijgen wat ze maar willen als ze er maar hard genoeg om zeuren. Dat zou mij nooit gebeuren, zo beloofde ik mezelf toen ik mijn wondertje voor het eerst vast had. Ergens is het radicaal mis gegaan want ik ben nu trotse eigenaar van een heuse mini diva met bijbehorend gedrag.

Onze dame is nu richting de drie jaar aan het gaan en heeft daarom besloten haar opvoeding in eigen hand te nemen en ons even een tandje harder te laten werken. Werkelijk alles is dus inmiddels een discussie. Nee is het standaard antwoord en hoezo, waarom en wat doe je de meest gestelde vragen in ons huis. En ja, daar word je best moe van. Ik begin nu te merken dat opvoeden vooraf best een leuk en vermakelijk idee is, maar dat het een behoorlijke pittige dagtaak is als je er daadwerkelijk mee aan de slag moet.

Eerlijk gezegd vind ik dat hele opvoeden niet echt leuk. Ik word er ook geen leuker mens van merk ik. Met regelmaat zie ik mezelf van een afstandje en als ik mijn ogen dan wat samen knijp zie ik, werkelijk waar, mijn moeder tegen mij tieren. Oei. Dat was niet het plan. Maar er dan maar voor kiezen om mijn dochter te laten gaan en haar opvoeding aan haarzelf over te laten…eh ik geloof het toch maar niet. Ik hou er namelijk weer wel van als ik enige controle heb over mijn leven. Niet met veertien kilo huilende en jengelende massa aan mijn been door het leven hoef te gaan. Bovenal hou ik vooral niet van de afkeurende blikken richting mijn slopende, boerende en gillende dochter.

De vraag is nu hoe ik van mijn bezitterige, commanderende, veeleisende en bij vlagen echt stoute dochter een welgemanierd mensje maak waar mensen over praten in de provincie omdat ze zo welopgevoed is? *Bij voorkeur wens ik dit resultaat te behalen zonder de terreur van een schreeuwende en slaande ouder. Therapie genoeg in dit gezin.* Sinds deze week ben ik daarom maar begonnen met de reverse-psychology tactiek. Wil je niet eten? Prima, vooral niet komen! Slapen, welnee joh, lekker in bed liggen en je ogen open houden (als je maar stil bent). Aankleden, nee hoor, ik help je niet meer, regel het zelf maar. Dat, in combinatie met een enorme dosis omkoping (de beloningsvellen en bijbehorende stickervellen vliegen je hier om de oren) begint hier aardig vrucht af te werpen. De kleine klierige diva is van een onaardig en ontevreden monstertje aan het veranderen in een diva met veel zelfvertrouwen. Daar ben ik met vlagen best behoorlijk trots op. Nu nog even van die slaafjes afkomen, dan ben ik best tevreden….

Nachtmerrie

Ik ben een beetje zenuwachtig. Ik heb namelijk straks weer therapie na een break van een paar weken. Normaliter ben ik niet zenuwachtig voor therapie maar nu ineens wel. Dit heeft alles te maken met de onderbreking van een paar weken. Mijn therapeute en ik zijn niet uit elkaar hoor en er was geen sprake van ruzie, maak je vooral geen zorgen. Mijn therapeute moest geopereerd worden. Nu leek het mij nogal ongepast om te vragen waar ze aan geopereerd moest worden en dus heb ik mijn tong afgebeten toen ze vertelde dat ze onder het mes ging. Ik heb die hele sessie in mijn achterhoofd diverse scenario’s de revue laten passeren. Van een knie operatie tot een oog-laser behandeling gingen door mijn hoofd. Ik vermoed dat mijn therapeute een lastige tijd heeft doorgemaakt. Ze moest natuurlijk aan al haar patiënten hetzelfde verhaal vertellen. Ze zal zich ongetwijfeld hebben gerealiseerd dat ze de rest van het uur nauwlettend in de gaten werd gehouden door de betreffende patiënt in een wanhopige poging een glimp op te vangen van haar verborgen operabele probleem. Of zouden die andere patiënten wel gewoon gevraagd hebben waar ze aan geopereerd moet worden? Zij zijn ook gek in hun hoofd tenslotte.

In elk geval betekende haar operatie een ‘vakantie’ van een paar weken voor mij. Vandaag is het weer zo ver en mag ik weer op haar bank plaatsnemen. Niet dat ze een bank heeft trouwens, niet in haar praktijk althans, maar dat is toch de associatie die je hebt bij een psycholoog en in die waan laat ik jullie graag. Door mijn aankomende afspraak begon bij mij de vraag te herrijzen waar ze toch aan geopereerd zou zijn. Ineens schoot er in mijn hoofd dat ze misschien wel een geslachts-veranderende operatie  heeft ondergaan! Ineens wist ik het zeker, ze had al mijn sessies natuurlijk niet nodig voor haar uitbouw of haar nieuwe keuken, ze was aan het sparen voor een operatie! Nu het steeds iets beter met me gaat voelde ze wellicht druk om snel te handelen voor haar melkkoe haar als wekelijkse therapeute zou ontslaan. Misschien heeft ze daarom wel gekozen voor de goedkopere, Poolse variant. Het beeld bij het resultaat van zo’n operatie doet me rillen eerlijk gezegd. Ik heb steeds een beeld voor me van een wanstaltige mislukte mannelijke versie van haar. Het lijkt me geen pretje om daar op uit te kijken een heel uur lang. Ik vrees ook dat het me ernstig zal afleiden van mijn eigen misère, hoewel dat dan wellicht weer een positief bijproduct is. Ik maak me vooral zorgen over hoe ik daar nou op moet gaan reageren? Ik zie het al voor me; ze doet de deur van haar praktijk open, ik zie direct een five o’clock shadow op haar duidelijk verbrede kaaklijn, vlug laat ik mijn blik enigszins beschaamd naar beneden flitsen om te stuiten op gebobbelde (het blijft een Pools product tenslotte) verbrede heupen. Heupen die ineens niet in haar standaard rokje zitten maar in een corduroy broek (het blijft een psycholoog tenslotte) gehuld zijn. Vervolgens hoor ik haar krakerige, lage stem die me begroet en me binnen vraagt.

Wat zou nu het sociaal wenselijke gedrag zijn? Wegrennen lijkt me sowieso een no-go. Haar ehhh hem complimenteren over zijn nieuwe kapsel dan maar? Of zou hij dat als echte kerel nou ook weer niet willen horen? Maar om nou iets te zeggen over die andere bobbel in zijn broek, tja, dat lijkt me dan toch ook weer enorm ongepast! Misschien moet ik het ijs maar breken door te vragen of hij ‘de wedstrijd’ heeft gezien (er was toch voetbal, heren?)?

Ik hoop stiekem dat mijn psychologe heeft gelogen en helemaal niet geopereerd hoefde te worden. Ik hoop dat ze eigenlijk gewoon thuis moest zijn voor de plaatsing van de nieuwe keuken. In de nieuwe aanbouw uiteraard. Laten we daar maar allemaal even hard om duimen alsjeblieft!

Een blog over een jaar geleden

Voor ik mijn blog begin moet ik even uitleggen waarom ik al zo lang niet geblogd heb. -Ik ga er gemakshalve maar even van uit dat jullie dat net zo erg vinden als ik- Ik heb het namelijk druk. Ja dat kan dus ook als je kansloos thuis zit ja! Ik ben in mijn hoofd erg druk geweest met mijn tweede identiteit. Mijn geheime blog en dat zorgde, hoe kan het ook anders, voor een dramatische schrijf blokkade. Ik kan de ironie hiervan uiteraard wel waarderen, wat past er beter bij mij dan dat mijn zogenaamde oplossing voor een fonkelnieuw probleem zorgt?! Maar goed, laten we hopen (of in elk geval hoop ik) dat deze blog de blokkade doorbreekt en er weer een fijne stroom aan onsamenhangende, humoristisch zwart gerande relazen van mijn hand loskomt.

Koninginnedag zal voor mij altijd wel een beetje een rare herinnering met zich meedragen. De nacht van 30 april op 1 mei wordt door velen als niet enorm prettig ervaren. Dat realiseer ik me. Want of je nou gewoon last hebt van het feit dat er dronken jongeren onder je raam zingen, je zoon of dochter maar niet thuis komt, je zelf boven de pot hangt na een glaasje teveel of iemands haar omhoog moet houden, iedereen heeft wel één of meerdere van zulke herinneringen vermoed ik. Ik ook hoor, ik kan me echt nog wel (al is het beeld behoorlijk vaag) herinneren hoe ik al zwalkend en vallend naar huis fietste na een bijzonder gezellige (lees: veel, heel veel drank) Koninginnedag naar huis fietste. Gevolgd door een flinke discussie met partner over wie nou wie omver fietste en wie derhalve het meest dronken was en de pleisters moest gaan betalen.

Toch vallen zulke herinneringen sinds vorig jaar voor mij in de categorie: hilarisch-gênante-herinneringen. Vorig jaar dacht ik die nacht namelijk dat ik dood ging. Dit keer geen over gedramatiseerde bewoordingen van een minder fijne herinnering maar een oprechte vaststelling. Die nacht was ik er echt van overtuigd dat ik dood zou gaan. Of eigenlijk was het nog vreemder. In eerste instantie dacht ik dat ik dood zou gaan van de pijn, dat was al een behoorlijk onprettige gedachte en geen fijn gevoel. Maar de herinnering is pas echt dramatisch te noemen vanaf het moment dat ik letterlijk dacht dat het ook maar echt beter zou zijn als ik dood ging. Nu is de terugkerende lezer op de hoogte van mijn depressie en bijbehorende vrolijke “was ik maar dood” wens die met enige regelmaat de kop op steekt. Toch was dit moment heel anders. Deze doodswens kwam namelijk niet voort uit emotionele pijn, onkunde of soortgelijke problemen in mijn hoofd. Het was echt een moment waarop ik echt niet meer wilde leven omdat de fysieke pijn ondraaglijk was. Ik gaf me over aan wat er gebeuren zou, ervan overtuigd dat ik dood zou gaan. Dat gebeurde niet, anders zou dit wel een héél bijzondere blog zijn. Het werd ochtend en weer licht. Ik heb toen voor het eerst van mijn leven echt om hulp gevraagd. Ik heb mijn man gebeld en gezegd dat hij moest komen, zelfs terwijl hij met dochterlief op het strand was. Vlak na dat telefoontje vertelde mijn overbuurvrouw op de zaal dat ze blij was dat mijn man zou komen, ze had de hele nacht wakker gelegen met de alarmknop in haar hand omdat ze dacht dat ik dood zou gaan.

Nu ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat ik totaal niet uit kan leggen hoe bizar deze nacht toen voor mij is geweest. Letterlijk opgeven, niet meer vechten zoals je instincten wel aangeven is iets wat diepe indruk achter laat. Ik denk dat ik hetzelfde moment bij mijn vader ook heb gezien. Toen hij happend, snakkend naar adem vocht om te blijven leven en ineens stopte met dat gevecht. Hij realiseerde zich waarschijnlijk dat het een gevecht was wat hij niet kon winnen en gaf zich over. Ik weet nog heel helder hoe ook ik die beslissing nam. Het enige verschil tussen hem en mij is dat mijn lichaam nog niet op was en door kon gaan. Mijn tijd was nog niet op. Die van mijn vader wel. Best ironisch aangezien ik vermoedelijk vaker uit het leven heb willen stappen dan mijn vader en mijn vader niet wilde opgeven en ik –zeker in die tijd- geen duidelijke behoefte voelde om te blijven leven.

Het is overigens wel een keerpunt geweest in mijn leven. Enerzijds omdat ik naar aanleiding van deze gebeurtenis maar eens besloot professionele hulp in te roepen. Anderzijds omdat er ergens iets is blijven hangen van de gedachte dat er misschien, heel misschien, toch echt een goede reden is waarom ik moest blijven leven. Ik realiseerde me dat laatst nog meer toen ik me herinnerde dat ik al eens eerder in het ziekenhuis had gelegen en het kwartje ook toen net zo gemakkelijk de andere kant op had kunnen vallen. Twee keer een medisch buitenkansje meemaken dat enorm onwaarschijnlijk is en in veel gevallen fataal afloopt. Ineens geeft me dat soms een vreemd gevoel van vertrouwen. Misschien dat ik deze dingen mee moest maken om me te laten voelen dat iets, iemand wil dat ik blijf. Dat ik nog iets moet doen voor ik mag gaan. Misschien moet ik proberen hier nog weer eens aan te denken als ik de volgende keer vergevorderde plannen heb. Want als ik gelijk heb, is de kans dat mijn touw breekt en ik vervolgens alleen heel lullig een been breek ofzo, wel erg groot. Dat lijkt me dan toch ook niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Het zal in elk geval niet bevorderlijk zijn voor mijn faalangst vermoed ik zo.

Mijn beste kans lijkt me om gewoon maar even op zoek te gaan naar datgene waarvoor ik hier ben. Alleen jammer dat ik nog steeds geen duidelijk beeld heb van wat dat is. Dus als er suggesties zijn hoor ik ze graag hoor! J

Geheim!

Er moet me even iets van het hart voor ik begin aan het vertellen over mijn grote geheim. Wat leven wij toch anders dan een paar jaar geleden. Het overviel me net ineens. Ik zit nu in een lokaal restaurantje te genieten van een club sandwich terwijl ik via de gratis wifi met mijn laptop op internet zit. Voor t gemak twitter ik even met mijn mobiel dat ik uit lunchen ben om te gaan schrijven. Jee, in wat voor wereld groeit mijn dochter op? Ik hoop maar dat ik het allemaal een beetje zal kunnen bijhouden. Ik geniet er trouwens wel enorm van hoor, geen klachten van mij! De koffie smaakt goed, de sandwich is heerlijk en sinaasappelsap die je niet zelf hoeft te persen is toch echt veel lekkerder!

Maar goed. Ik heb dus een geheim. Een geheim wat ik best met jullie wil delen. Nou ja, een beetje dan. Ik heb namelijk sinds deze week een blog. Een andere dan deze dan ja. Niet dat ik nu gelijk helemaal wil stoppen met deze blog, juist niet. De laatste tijd had ik alleen al steeds vaker het gevoel dat ik niet alles in deze blog kwijt kon wat ik wilde. Dat krijg je er ook van natuurlijk als je onder je eigen naam blogt en je blog ook nog eens promoot via je eigen twitter en linkedin kanaal. Zo heb ik al eens iets geschreven over iemand die daar niet ontzettend blij mee was. Maar toen ik laatst vernam dat één van mijn blogs –anders geïnterpreteerd dan door mij bedoeld-  in iemands verkeerde keelgat was geschoten, wist ik het zeker. Ik moet een nieuwe blog beginnen. Een blog onder een pseudoniem, een geheime blog (en ja, dat moet je even lezen met een mysterieuze toon in je stem, dan is het leuker).

Ik ben nu dus de trotse bezitter van een pseudoniem, een nieuw twitter account onder mijn nieuwe, valse naam en een super eerlijke blog! Afgezien van de naam die erop staat dan, maar dat zeg ik ook weer eerlijk. In die blog kan ik alles bespreken wat ik hier niet kwijt kan of kwijt wil. Want ja, ik heb ook zo mijn geheimen ja! Daarover schrijven blijkt heel fijn te zijn, therapeutisch bijna. Het voelt nog beter nu ik direct na mijn eerste plaatsing al enthousiaste reacties kreeg van lezers. Lezers die ik niet ken, die mij niet kennen. Onbekenden die de moeite nemen mijn relaas te lezen en vervolgens nog meer moeite doen om mij te laten weten dat ze er moesten lachen, het goede stukken vonden! WHOEHAA! De vele hits op deze blog, mijn kansrijke –doch verloren- inzending van een schrijfwedstrijd en reacties van vrienden en bekenden waren al een indicatie dat mijn schrijfwerk wellicht niet heel slecht is. Maar de hits én complimenten op mijn geheime blog, dat is voor mij onbetaalbaar.

Maar wees gerust, voorlopig heb ik echt wel genoeg onzin te melden voor twee blogs hoor. Schrijven voor bekenden heeft ook iets bijzonders en gezien de leuke, lieve, spontane en mooie reacties van die groep is en blijft deze blog ook meer dan de moeite waard! En als je nou heel graag ook mijn geheime blog wilt volgen dan moet je maar even goed zoeken. Of me een berichtje sturen natuurlijk. Wie weet verraad ik mezelf dan wel….op eigen risico natuurlijk! Want eerlijk is eerlijk!