Stress, paniek, hysterie en toch een doorbraak?

Eigenlijk heb ik het er al een hele tijd niet meer over gehad. De hele reden, het bestaansrecht van deze blog; mijn burnout. Eerlijk gezegd dacht ik het ergste ook wel achter de rug te hebben. Alsof ik ‘beter’ was. Helaas. Afgelopen week stond ik hyperventilerend in de winkelstraat, me haastend om mijn ellenlange to-do-lijstje af te krijgen. Nu zullen enkelen van jullie wellicht verbaasd zijn aangezien mijn dochter sinds deze week naar school gaat. Hele dagen heb ik nu vrij, op wat schoonmaakwerk, wat gekook, geklus en boodschappen na dan. Zeeën van tijd zou ik nu moeten hebben, zo dacht ik zelf ook. Daar lag mijn probleem.

Maandenlang ben ik al een lijst aan het aanleggen van klussen die ik kan doen als ik die zeeën van tijd heb. Van het opruimen van de speelgoedchaos tot het uitmesten van de uitpuilende schuur, ze staan er allemaal op. En alle punten konden niet minder dan perfect gedaan worden. Omdat zo’n lijst alleen niet voldoende is (natuurlijk niet!), besloot ik ook maar even mee te doen aan de NaNoWriMo, een uitdaging voor jezelf om een boek in een maand te schrijven. Dat ik dat kan, heb ik mezelf onlangs al bewezen, maar dat is niet genoeg (natuurlijk niet!). Afgelopen week kwam ik dus thuis van mijn hysterische bezoekje aan de winkelstraat en keek door mijn tranen heen vertwijfeld naar mijn eigen lijst van dingen die ik moest doen. Absoluut MOEST doen. Mijn hart ging als een bezetene tekeer en ik knapte. Het was onmogelijk en de stress was ondraaglijk.

Een flinke terugval, zo voelde het. Tot ik me realiseerde dat het wel anders was deze keer. Want in plaats van dat ik, verlamd van angst bleef staren naar mijn lijst ging ik nu langzaam de punten langs. Veel van het lijstje moest echt en ook op dat moment, een kwestie van afspraken, planning en noodzaak. Er bleef een punt staan, mijn boek. In eerste instantie wilde ik dit punt niet schrappen, in de volle overtuiging dat ik mezelf dan tekort deed en ik me juist stellig had voorgenomen mezelf ook tijd te gunnen. En het schrijven, dat doe ik alleen voor mezelf. Plotseling ging er een lichtje branden. Ik doe dit voor mezelf. En wat doe ik mezelf aan door mezelf zo’n belachelijke deadline te stellen, terwijl ik nota bene wéét en bewezen heb, dat ik het kan. Als ik niet zo hysterisch was geweest, had ik er om kunnen lachen.

Het moment viel overigens ongeveer samen met een ander, onuitgesproken punt van mijn lijstje; contact opnemen met een oude vriendin. Maandenlang liet ik niets van me horen terwijl ik een afspraak met haar zou maken. Zij wist niet wat er in mijn hoofd gebeurde, niemand wist dat en afgelopen week besloot ik haar het gewoon te vertellen. Ik bekende haar eerlijk dat ik niet had durven afspreken. Het is een pijnlijke constatering want ik wist me er geen raad mee. Ik kreeg het in mijn hoofd niet voor elkaar om de afspraak te bedenken, wanneer, hoe laat, wat, waar. Als ik me vervolgens over die praktische problemen wist te zetten, werd ik doodsbang voor de afspraak zelf. Wat als ik niets wist om te zeggen. Als ik de afgesproken plek niet zou kunnen vinden. En zo nog honderd problemen. Absurd, dat realiseer ik me absoluut en daarmee werd het een falen.

En dan is de cirkel ineens weer prachtig rond. Ik ben altijd bang om te falen. En als ik wel slaag, faal ik voor mezelf alsnog omdat het altijd beter had gekund. Het meest trieste vind ik nog wel dat ik het mezelf aan doe. Er is niemand meer in mijn leven die me veroordeeld, me afbrand of uitlacht maar de echo van ooit is verdomde sterk en alleen hoorbaar in míjn hoofd. De komende tijd staat er op mijn lijstje daarom ook rust; tijd voor mezelf. Al was het maar om mijn hoofd eens grondig schoon te maken en zo hopelijk die laatste resten van die irritante echo weg te halen. Pas dan zal ik een beetje rust vinden denk ik.

Aftellen tot aan het station

Er hangt sinds kort een aftelkalender bij ons in huis. Een aftelkalender tot dochterlief naar school mag. De kalender is voor haar, iedere dag mag ze een sticker plakken en langzaam komt de dag van haar eerste schooldag dichter en dichter bij. Ze heeft er zin in en kijkt er enorm naar uit. De aftelkalender is ook een beetje voor mij. Het is mijn houvast in deze laatste weken. De afgelopen tijd was heel bijzonder. Ik realiseerde me hoe zeer mijn dochter nu nog echt zichzelf is, zonder allerlei invloeden van buitenaf. Ik koesterde onze momenten samen. Heerlijk aanrommelen en niets hoeven. Maar sinds een week of wat heeft mevrouw het in haar bol. Ze is als een ADHD patiënt zonder medicijnen en op een dieet van louter suiker en kleurstoffen. Ze is altijd al actief maar op het moment stuitert ze werkelijk rond in huis. Ik kijk nu met regelmaat op de kalender en tel de dagen af tot ik in mijn lege huis zal zitten. Ongetwijfeld met een gebroken hart maar wel in rust!

Het is een moment van bezinning ook. Wat een reis hebben we de afgelopen jaren gemaakt. Het begon in een donderstorm waar geen eind aan leek te komen, een uitstapje wat gedoemd leek om te mislukken. Langzaam klaarde het weer op en vonden we elkaar, maakten we vooral plezier. We werden echte vriendinnen en hielden uiteindelijk van elkaar zoals ik altijd had gedroomd. We zijn samen de reis gaan waarderen.

We zijn er nog lang niet gelukkig maar het voelt nu wel alsof we op het punt staan een station binnen te rollen. Ik vraag me nu steeds af of we het gezellige rustige boemeltreintje moeten zullen gaan verlaten en in een flitsende en vooral snelle intercity moeten stappen. Ik vraag me af wat er straks gaat gebeuren als we het station inrollen en de deuren van de trein openen. Zal ze als een dolle de trein uit rennen en de grootste en snelste trein uitzoeken en daar zomaar instappen? Moet ik dan hard achter haar aanrennen in de hoop die trein ook nog te halen? Of zal ze stiekem wat verlegen mijn hand pakken en tegen me fluisteren dat ze nog even wil blijven zitten?

Ik heb geen idee maar ik zet me voor de zekerheid vast schrap, in mijn ene hand onze koffers geklemd en in de andere haar kleine handje, want wat er ook gebeurt ik blijf bij haar in die trein, welke ze ook kiest!

Bespieden

Ik heb er altijd al van gehouden, in kroegen, restaurants en zelfs op straat, kijken naar mensen om je heen. Zijn ze familie, collega's, vervreemde geliefden of goede vrienden? Het zal de schrijfster in mij wel zijn die vervolgens hele levensgeschiedenissen en relaties rondom die mensen bedenkt. Ik vind het heerlijk om in te schatten wat die mensen bespreken, wat er tussen hen speelt en wat voor roddels er om hen heen verteld worden. Nu ik tegenwoordig vooral thuis ben, is de straat een bron van inspiratie. Zo hebben wij een stel in de straat die nooit het huis uit kwamen en sinds een paar maanden ineens met regelmaat met zijn tweeën op stap gaan, zonder kinderen. Ook hebben zij ineens het dak vervangen en de tuin opnieuw laten aanleggen. Dan is één en één natuurlijk al snel twee; die hebben een flinke prijs in de staatsloterij gewonnen!

Afgelopen zomer betrapte ik een buurman op vreemdgaan. Hij nam afscheid van een vrouw, een hand werd uitgestrekt en geschud, blikken werden uitgewisseld. Het was overduidelijk toen de opties door mijn hoofd flitsten: zus, nee. Collega, misschien maar te veel spanning. Familie vriendin, nee zeker niet. Alle logische opties werden afgekeurd en een verhouding was de enige laatste logische optie. Zeker gezien zijn enorm schuldige blik toen onze blikken elkaar kruisten.

Rest mij nog die mysterieuze buren, aardige mensen zo op het oog. Hun huis is echter een onneembare vesting met luxaflex die hermetisch gesloten worden zodra een van de buren thuis is. Op hen krijgt mijn fantasie maar geen vat. Ik zou niet weten hoe hun leven er achter die gesloten luxaflex uitziet. Welke tv programma's kijken ze? Waarschijnlijk geen tv, of heel weinig. Gaan ze wel eens uit eten, nee daar betrap ik ze eigenlijk nooit op. Wat zouden ze doen voor de lol? Ik heb geen idee. Ik kan met de beste wil van de wereld maar geen intriges bedenken in hun gesloten leven. Ik baal daar dus goed van. Ik kan me niet voorstellen dat er echt niets in hun leven gebeurt wat de moeite van mijn fantasie waard is. Dus blijf ik kijken, pulken bij elke “hallo” en “tot ziens”, er moet iets zijn!

Overigens is het nog niet gezegd dat ik gelijk heb. Ik heb de cheque van de loterij nog niet kunnen bespeuren bij de buren het plotselinge fortuin. Die mysterieuze buren zijn nog steeds niet doorgrond en vooralsnog is er dus geen bewijs van een complot, geheim of verborgen leven. Die overspelige buurman, dat is dus wel waar. Bevestigd door de buurvrouw zelf, toen zij in tranen uitlegde waarom hun huis ineens ver onder de door hen betaalde prijs verkocht werd. Een enigszins lege overwinning moet ik toegeven toen ik de buurvrouw daar zag staan met klein kind aan haar been, huilend om het feit dat ze het niet aan had zien komen.

Het nieuwe leven

Het is zo ver, ik ben officieel thuisblijf moeder. Ik zit 24x7 thuis mét kind. Vooraf maakte ik me enorme zorgen, zorgen over mezelf, zorgen over mijn dochter. Want hoe zou ik het vinden om alleen maar thuis te zitten? De mensen die ik vooraf vertelde over de beslissing reageerden allemaal in meer of mindere mate met groot ongeloof. De meeste ouders spraken direct hun angst uit. Jeetje, elke dag samen met je kind, is dat niet heel pittig? Ik deelde deze angst. Mijn dochter is namelijk geen type van de gemakkelijke, meegaande, relaxte soort. Het is een soort ‘wervelwind ontmoet sloop bal ontmoet ballerina pippi-type’. Dat is dus bijzonder weinig rust voor mama. Toch begon ik me er steeds comfortabeler bij te voelen om alleen nog maar met haar bezig te mogen zijn.

 

Wel bleef ik me zorgen maken over haar. Ze ging iedere keer met heel veel plezier naar het kdv. Ze had het er erg naar haar zin, veel vriendinnen en lieve juffen. Ik vroeg me openlijk af wat ik haar ontnam door haar eraf te halen. Toen de eerste week thuis aanbrak was ik er mentaal klaar voor. Mijn dochter werd zingend wakker en dat humeur bleef de rest van de dag. Halverwege de dag keek ze me verliefd aan en zei: ‘mama, ik ben zoooo blij dat ik nu thuis mag blijven!’ Mijn ogen schoten vol –hoe kan het ook anders- en ik realiseerde me hoe onterecht onze angsten voor haar waren geweest. Naarmate de week vorderde verdwenen mijn angsten voor mezelf ook compleet. Ik blijk namelijk gewoon een hele leuke moeder te zijn! Een leuke moeder van een heel leuk kind!

Ik heb mijn dochter nog nooit zo ontspannen en gezellig meegemaakt als ze nu is. Er is heel veel stress bij haar weg gevallen, zo lijkt het. Mijn geduld is zo ongeveer vertienvoudigd wat het mogelijk maakt voor haar om veel meer zelf te mogen ontdekken en te doen. Omdat ik (samen met manlief natuurlijk) de enige ben die haar opvoed, kan ik een veel duidelijker pad met haar bewandelen. Dat maakt het voor haar ook veel duidelijker. We hebben veel meer tijd om gezellige dingen te doen en ik merk en voel dat onze band nog hechter wordt dan dat die al was.

Het gaat allemaal niet vanzelf hoor, ik moet me wel elke ochtend weer even tot de orde roepen dat ik dus niet gehaast wil zijn, dat ik ontspannen wil kunnen genieten van mijn dochter en de tijd die we samen hebben. Ik vertel mezelf nog weer een keer hoe enorm groot het cadeau is dat ik al die tijd samen met haar mag zijn. Ook mijn dochter moet ik soms even herinneren aan het feit dat ik thuis blijf voor haar, om het met haar gezellig te maken en dat we daar dan wel allebei onze best voor moeten doen. Dat doet ze dan ook wel, voor een bijna driejarige doet ze het zelfs best goed. En als het allemaal even niet zo soepel verloopt tel ik in mijn hoofd even de weken die het nog duurt voor ze naar school gaat. Dat is ook heel kalmerend, kan ik je vertellen!

Doordat het zo goed gaat begin ik me nu wel steeds meer te verbazen over al die reacties van andere ouders. De verbaasde, bijna geschokte reacties over mijn thuis blijven. Eigenlijk is het best vreemd dat we denken dat het eng is om met je eigen kind te zijn. Jarenlang was de norm dat je als vrouw thuis was bij je kinderen. Tegenwoordig lijkt dat een schrikbeeld voor moeders. Alsof je aangevallen door kind en huishouden, gevangen zit in een vreselijke situatie. Er wordt voorbij gegaan aan het feit dat je je eigen tijd helemaal zelf in kunt delen, je alle vrijheid hebt om te bepalen wat je die dag eens zult doen en al die tijd mag je ook nog eens spelen en knuffelen met je liefste bezit!

Ik heb toch het gevoel dat we ergens met zijn allen een beetje zijn doorgeslagen in alle emancipatie. Niet dat ik nu pleit voor een stap terug in de tijd waar alle vrouwen weer fijn thuis zitten bij de kinderen en de piepers om 5 uur op tafel hebben staan, welnee! Ik ben enorm voorstander van vrije keuze en ik kan me heel goed voorstellen dat het voor sommige vrouwen heel belangrijk of fijn of zelfs noodzakelijk is om te werken naast het moeder zijn. Dat moet ieder voor zichzelf bepalen en kiezen. Maar ik vind het dus wel raar dat thuis blijven bij je kroost zo enorm uit de gratie is geraakt dat het blijkbaar zelfs tot een schrikbeeld is gepromoveerd. We zijn met zijn allen vergeten hoe fijn het ook kan zijn om thuis te blijven bij die kleine wezentjes waar de meesten van ons erg ons best op hebben gedaan om ze te maken.

Begrijp me niet verkeerd hoor; ik zal de laatste zijn die zegt dat het een luizenleven is want het huishouden blijf ik een flinke taak vinden en mijn dochter….nou ja, laat ik het zo zeggen; die vervelende zeurende baas, die heb ik ook! Maar het is wel een baas die me knuffelt, heel verliefd aan kan kijken en de mooiste dingen tegen me kan zeggen!