Stress, paniek, hysterie en toch een doorbraak?

Eigenlijk heb ik het er al een hele tijd niet meer over gehad. De hele reden, het bestaansrecht van deze blog; mijn burnout. Eerlijk gezegd dacht ik het ergste ook wel achter de rug te hebben. Alsof ik ‘beter’ was. Helaas. Afgelopen week stond ik hyperventilerend in de winkelstraat, me haastend om mijn ellenlange to-do-lijstje af te krijgen. Nu zullen enkelen van jullie wellicht verbaasd zijn aangezien mijn dochter sinds deze week naar school gaat. Hele dagen heb ik nu vrij, op wat schoonmaakwerk, wat gekook, geklus en boodschappen na dan. Zeeën van tijd zou ik nu moeten hebben, zo dacht ik zelf ook. Daar lag mijn probleem.

Maandenlang ben ik al een lijst aan het aanleggen van klussen die ik kan doen als ik die zeeën van tijd heb. Van het opruimen van de speelgoedchaos tot het uitmesten van de uitpuilende schuur, ze staan er allemaal op. En alle punten konden niet minder dan perfect gedaan worden. Omdat zo’n lijst alleen niet voldoende is (natuurlijk niet!), besloot ik ook maar even mee te doen aan de NaNoWriMo, een uitdaging voor jezelf om een boek in een maand te schrijven. Dat ik dat kan, heb ik mezelf onlangs al bewezen, maar dat is niet genoeg (natuurlijk niet!). Afgelopen week kwam ik dus thuis van mijn hysterische bezoekje aan de winkelstraat en keek door mijn tranen heen vertwijfeld naar mijn eigen lijst van dingen die ik moest doen. Absoluut MOEST doen. Mijn hart ging als een bezetene tekeer en ik knapte. Het was onmogelijk en de stress was ondraaglijk.

Een flinke terugval, zo voelde het. Tot ik me realiseerde dat het wel anders was deze keer. Want in plaats van dat ik, verlamd van angst bleef staren naar mijn lijst ging ik nu langzaam de punten langs. Veel van het lijstje moest echt en ook op dat moment, een kwestie van afspraken, planning en noodzaak. Er bleef een punt staan, mijn boek. In eerste instantie wilde ik dit punt niet schrappen, in de volle overtuiging dat ik mezelf dan tekort deed en ik me juist stellig had voorgenomen mezelf ook tijd te gunnen. En het schrijven, dat doe ik alleen voor mezelf. Plotseling ging er een lichtje branden. Ik doe dit voor mezelf. En wat doe ik mezelf aan door mezelf zo’n belachelijke deadline te stellen, terwijl ik nota bene wéét en bewezen heb, dat ik het kan. Als ik niet zo hysterisch was geweest, had ik er om kunnen lachen.

Het moment viel overigens ongeveer samen met een ander, onuitgesproken punt van mijn lijstje; contact opnemen met een oude vriendin. Maandenlang liet ik niets van me horen terwijl ik een afspraak met haar zou maken. Zij wist niet wat er in mijn hoofd gebeurde, niemand wist dat en afgelopen week besloot ik haar het gewoon te vertellen. Ik bekende haar eerlijk dat ik niet had durven afspreken. Het is een pijnlijke constatering want ik wist me er geen raad mee. Ik kreeg het in mijn hoofd niet voor elkaar om de afspraak te bedenken, wanneer, hoe laat, wat, waar. Als ik me vervolgens over die praktische problemen wist te zetten, werd ik doodsbang voor de afspraak zelf. Wat als ik niets wist om te zeggen. Als ik de afgesproken plek niet zou kunnen vinden. En zo nog honderd problemen. Absurd, dat realiseer ik me absoluut en daarmee werd het een falen.

En dan is de cirkel ineens weer prachtig rond. Ik ben altijd bang om te falen. En als ik wel slaag, faal ik voor mezelf alsnog omdat het altijd beter had gekund. Het meest trieste vind ik nog wel dat ik het mezelf aan doe. Er is niemand meer in mijn leven die me veroordeeld, me afbrand of uitlacht maar de echo van ooit is verdomde sterk en alleen hoorbaar in míjn hoofd. De komende tijd staat er op mijn lijstje daarom ook rust; tijd voor mezelf. Al was het maar om mijn hoofd eens grondig schoon te maken en zo hopelijk die laatste resten van die irritante echo weg te halen. Pas dan zal ik een beetje rust vinden denk ik.

Ontsnapt aan de fuik!

Laatst was ik bijna in de fuik getrapt! Ik had een fijne week achter de rug waarin het huishouden gesmeerd liep en dochterlief erg gezellig was. Ze is ook echt heel leuk en ze kan steeds meer zelf. Ze zit op het moment in de enorme baby-fase. Alles wat klein is, is een baby en is lief. Ze ziet ook overal babay’s, ze is net een 35 jarige kinderloze vrouw met zo’n ouwerwetse wekker, zo een die keihard in haar hoofd rinkelt dat het tijd is. *Baby-tijd!!* Ik was op dat moment zo verliefd op mijn dochter dat het me ineens best leuk leek als er nog zo’n spruitje zou zijn... Ook leuk voor haar, zou ze haar eigen baby hebben...

Gelukkig hebben wij sinds kort nieuwe buren. Dat is best bijzonder want het bejaarde dametje wat er eerst woonde vertrok vlak na onze verhuizing (vier jaar geleden) en sindsdien stond het huis leeg. Na een helse verbouwing van vier maanden wonen ze er nu eindelijk. Een stel van onze leeftijd, mét een pasgeboren baby.

Nog voor ik bij mijn man kon droppen dat ik niet meer helemaal anti-tweede kind was (hij is erg pro, dus het zou een fijne openbaring voor hem zijn), brak de eerste nacht aan met buren. Wat een hel! Wij wonen in een mooi jaren 30 huis. En zoals alles wat mooi is, is dat niet praktisch, of fijn en doet het soms zelfs pijn. Het is bijvoorbeeld best gehorig merken wij nu. Die eerste nacht begon de gloednieuwe baby naast ons te huilen. Kan gebeuren natuurlijk, het is tenslotte een baby. Dat was dus blijkbaar niet helemaal wat onze dochter voor ogen had bij het begrip baby. Ze werd na het eerste snikje van de buurbaby wakker en begon zelf direct te huilen. Keihard heeft ze gebruld! Misschien was het haar idee van een karaoke wedstrijd maar wij waren minder fan.

Nu hoor ik op dagelijkse basis hoeveel een baby ook alweer huilt in het begin. Ik begin uit pure inleving met de buurmama geloof ik al een beetje melkproductie te krijgen, nee, daar zit ik op te wachten (zie ook mijn blog over de theezakjes)! Buurmama loopt overdag als een zombie door het huis. Verwilderd en ver van enige vorm van hygiene strompelt ze in badjas of joggingbroek rond. Ik kijk soms stiekem naar haar. Ik denk dat ze dat best wel weet. Ik denk alleen niet dat zij weet dat ik haar gebruik als uitknop op mijn alarmklok. Krampachtig probeer ik een mental image van haar, van het gehuil van buurbaby en van de paniek in hun stemmen na een half uur onophoudelijk gehuil te maken. Ik hoop dat ik dat beeld op kan roepen als ik weer eens bijna in de fuik van een tweede dreig te stappen, maar voorlopig zijn we gelukkig weer veilig...