Stress, paniek, hysterie en toch een doorbraak?

Eigenlijk heb ik het er al een hele tijd niet meer over gehad. De hele reden, het bestaansrecht van deze blog; mijn burnout. Eerlijk gezegd dacht ik het ergste ook wel achter de rug te hebben. Alsof ik ‘beter’ was. Helaas. Afgelopen week stond ik hyperventilerend in de winkelstraat, me haastend om mijn ellenlange to-do-lijstje af te krijgen. Nu zullen enkelen van jullie wellicht verbaasd zijn aangezien mijn dochter sinds deze week naar school gaat. Hele dagen heb ik nu vrij, op wat schoonmaakwerk, wat gekook, geklus en boodschappen na dan. Zeeën van tijd zou ik nu moeten hebben, zo dacht ik zelf ook. Daar lag mijn probleem.

Maandenlang ben ik al een lijst aan het aanleggen van klussen die ik kan doen als ik die zeeën van tijd heb. Van het opruimen van de speelgoedchaos tot het uitmesten van de uitpuilende schuur, ze staan er allemaal op. En alle punten konden niet minder dan perfect gedaan worden. Omdat zo’n lijst alleen niet voldoende is (natuurlijk niet!), besloot ik ook maar even mee te doen aan de NaNoWriMo, een uitdaging voor jezelf om een boek in een maand te schrijven. Dat ik dat kan, heb ik mezelf onlangs al bewezen, maar dat is niet genoeg (natuurlijk niet!). Afgelopen week kwam ik dus thuis van mijn hysterische bezoekje aan de winkelstraat en keek door mijn tranen heen vertwijfeld naar mijn eigen lijst van dingen die ik moest doen. Absoluut MOEST doen. Mijn hart ging als een bezetene tekeer en ik knapte. Het was onmogelijk en de stress was ondraaglijk.

Een flinke terugval, zo voelde het. Tot ik me realiseerde dat het wel anders was deze keer. Want in plaats van dat ik, verlamd van angst bleef staren naar mijn lijst ging ik nu langzaam de punten langs. Veel van het lijstje moest echt en ook op dat moment, een kwestie van afspraken, planning en noodzaak. Er bleef een punt staan, mijn boek. In eerste instantie wilde ik dit punt niet schrappen, in de volle overtuiging dat ik mezelf dan tekort deed en ik me juist stellig had voorgenomen mezelf ook tijd te gunnen. En het schrijven, dat doe ik alleen voor mezelf. Plotseling ging er een lichtje branden. Ik doe dit voor mezelf. En wat doe ik mezelf aan door mezelf zo’n belachelijke deadline te stellen, terwijl ik nota bene wéét en bewezen heb, dat ik het kan. Als ik niet zo hysterisch was geweest, had ik er om kunnen lachen.

Het moment viel overigens ongeveer samen met een ander, onuitgesproken punt van mijn lijstje; contact opnemen met een oude vriendin. Maandenlang liet ik niets van me horen terwijl ik een afspraak met haar zou maken. Zij wist niet wat er in mijn hoofd gebeurde, niemand wist dat en afgelopen week besloot ik haar het gewoon te vertellen. Ik bekende haar eerlijk dat ik niet had durven afspreken. Het is een pijnlijke constatering want ik wist me er geen raad mee. Ik kreeg het in mijn hoofd niet voor elkaar om de afspraak te bedenken, wanneer, hoe laat, wat, waar. Als ik me vervolgens over die praktische problemen wist te zetten, werd ik doodsbang voor de afspraak zelf. Wat als ik niets wist om te zeggen. Als ik de afgesproken plek niet zou kunnen vinden. En zo nog honderd problemen. Absurd, dat realiseer ik me absoluut en daarmee werd het een falen.

En dan is de cirkel ineens weer prachtig rond. Ik ben altijd bang om te falen. En als ik wel slaag, faal ik voor mezelf alsnog omdat het altijd beter had gekund. Het meest trieste vind ik nog wel dat ik het mezelf aan doe. Er is niemand meer in mijn leven die me veroordeeld, me afbrand of uitlacht maar de echo van ooit is verdomde sterk en alleen hoorbaar in míjn hoofd. De komende tijd staat er op mijn lijstje daarom ook rust; tijd voor mezelf. Al was het maar om mijn hoofd eens grondig schoon te maken en zo hopelijk die laatste resten van die irritante echo weg te halen. Pas dan zal ik een beetje rust vinden denk ik.

2013

Ik heb dus iets met cijfers. Niet in de rainman zin van het woord en ik zal de laatste zijn die beweert dat ik enige wiskundige aanleg bezit, maar ik heb wel een zekere cijfer-obsessie. Dat was best een ding toen ik zwanger was want door de hoeveelheid zwangerschapshormonen die door mijn lijf gierden werd deze obsessie alleen maar versterkt. Dat bracht extra zorgen met zich mee. Want wat te doen als mijn kind op een door mij zelf uitgeroepen 'slechte' datum geboren zou worden? Mijn man begreep er -uiteraard- niets van. Inmiddels heb ik me er bij neergelegd dat mijn dochter niet op een optimale datum geboren is, het had tenslotte slechter kunnen zijn. De 29e bijvoorbeeld, brrrr, ik moet er niet aan denken.

Nu het einde van het jaar 2012 in zicht komt, slaat mijn obsessie weer toe. In mijn hoofd kan 2013 namelijk nooit een succes worden. Dit is immers een zeldzaam slecht getal. Dan ga ik me dus zorgen maken. Wat zal er dit jaar nou weer gebeuren? De afgelopen jaren waren weinig succesvol, waarbij ik moet toegeven dat afgelopen jaar nog het meest succesvolle is geweest. Ondanks menig dieptepunt zijn er afgelopen jaar ook mooie stappen vooruit gemaakt. Het was in elk geval een stuk beter dan bv 2010 (wat volgens de cijfers best een succesvol jaar had moeten worden), er zijn geen vaders dood gegaan en er zijn geen ontslagen gevallen. Toegegeven, papa was al dood en ik was al werkloos, maar toch...het blijft feit dat het niet nóg een keer is gebeurd! Wat dat betreft is ook 2011 afgelopen jaar overtroffen aangezien er geen ernstige depressie is geweest, er geen dramatische operaties hebben plaatsgevonden en -daar komt hij nog een keer- ik niet ontslagen ben. Hoera! Maar 2012 zou volgens mijn eigen numerologie een briljant jaar moeten zijn geweest, zo zou ik het nou ook weer niet omschrijven geloof ik. Ik zou natuurlijk ook kunnen concluderen dat mijn cijferkunde wellicht iets minder waarheidsgetrouw is dan ik zelf heb bedacht maar dat is natuurlijk wel heel gemakkelijk! Nee, we kunnen ons beter wapenen tegen het onheil dat 2013 ongetwijfeld met zich mee zal brengen.

Toch blijf ik hopen op en dromen van een mooi jaar. Ik heb me ernstig voorgenomen om dit jaar mijn boek af te schrijven. Nu ik het concept van het boek helemaal heb uitgedacht en de grote lijnen op papier staan, zou dat moeten lukken. In elk geval ziet het er naar uit dat er ook in 2013 een boek uitgegeven zal gaan worden met een verhaal van mijn hand. Aangezien de deadline van de kinderverhalen-wedstrijd in 2012 valt, mag ik ook best hopen dat die wedstrijd zijn vruchten af zal werpen. En ja, een kinderboek van mijn hand, uitgegeven in 2013 zal er zeker voor zorgen dat ik mijn cijfer obsessie achter me zal laten. Denk ik.

Op naar een prachtig 2013! En ach, je moet maar zo denken: over 365 dagen staat 2014 al weer voor de deur en dat jaar, jongens, let op mijn woorden, dat jaar gaat het worden hoor!

Verbroken relatie

Ik ga het uitmaken. Niet dat er een ander is hoor, mijn hemel, nee. Even geen polonaise meer aan mijn lijf. Ik ga het uitmaken omdat het op is, het gevoel is weg. Dat fijne gevoel van lichte spanning als ik haar weer zou zien. Die gespannen verwachtingen van wat we nu weer zouden gaan doen. Het is een sleur geworden. De spanning eruit, de magie verdwenen. We kennen het allemaal natuurlijk en soms valt zo’n relatie nog wel te redden en ik heb dat ook echt geprobeerd, werkelijk. Maar ja, als het er niet meer is, dan is het er niet meer.

Eigenlijk wilde ik het haar vanmorgen vertellen. Maar het kwam er niet van. Nou ja, vooruit, ik was te laf, durfde niet. Ik denk dat ik volgende week een oldskool briefje meeneem. Zo een met erop: het is uit. Gewoon, recht voor zijn raap, zonder poespas. Maar ja, ze zal wel willen weten waarom. Waar het mis is gegaan, wat ze anders had kunnen doen… Zou ze gaan huilen vraag ik me nu ineens af? Wat dan? Durf ik dan nog steeds keihard tegen haar te zeggen dat ze zich er maar overheen moet zetten en dat ik niet meer kom?

Mijn man weet het inmiddels ook trouwens. Hij vond het wel spannend geloof ik. Ze heeft de afgelopen anderhalf jaar natuurlijk ook wel een groot deel uitgemaakt van ons leven. Ik ben al aan het idee aan het wennen. Hoewel, echt definitief breken, dat vind ik misschien ook wel weer net iets te heftig nu. Er is al zoveel aan het veranderen. Misschien hou ik haar er toch nog even aan maar dan wat minder vaak. Iets meer in balans zodat ik meer tijd heb voor mijn man en kind. Die verdienen ook mijn aandacht natuurlijk.

Ja, dat doe ik. Ik blijf haar zien! Maar dan wat minder vaak. Eén keer per maand of zo. Gewoon, voor de zekerheid. Nu nog even bedenken hoe ik haar ga verkopen dat ze mijn vangnet moet zijn. Dat we haar wensen even terzijde schuiven en die van mij laten heersen. Ze zal haar keuken op moeten geven, de uitbouw moeten laten voor wat hij is. Ze zal opofferingen moeten maken, dat is zeker. Maar ik kan ook niet eeuwig in therapie blijven natuurlijk, of zou zij dat wel hebben gedacht? Nee, mijn psycholoog gaat haar beste en meest trouwe klant toch echt (een beetje) kwijt raken geloof ik.

Als ik het tenminste durf te zeggen volgende week…

Feest

Ik ben niet zo van de feestjes eigenlijk. Dit is al zo sinds ik ooit als tiener mijn verjaardagsfeestje vierde waar iedereen die ik uitnodigde, zou komen. Uiteindelijk eindigde ik met drie gasten en veel te veel lekkers. Ik was zo teleurgesteld en verdrietig dat ik nooit meer onbekommerd mijn verjaardag heb durven vieren. Altijd ben ik weer bang dat er uiteindelijk nauwelijks mensen komen. Toch heb ik afgelopen maand een hoop te vieren gehad. Ik heb alle gelegenheden uiteraard stilzwijgend aan me voorbij laten gaan. Echt reden tot feest was het ook niet, een jaar bij de psycholoog, een jaar thuis….mijlpalen maar niet van de feestelijke soort.

Waar sta ik nu, een jaar nadat alles begonnen is, vroeg ik me vertwijfeld af. Het gaat beter, dat wel. Maar het blijft een beetje prutsen in de marge. Hoewel ik afgelopen week wel echt een verschil voelde. Voor het eerst kon ik me echt ontspannen. Ik ben niet meer continu bezig met morgen, wat ik dan moet doen, waar ik zeker weer niet aan toe gaan komen of wat ik vandaag weer eens niet of niet goed genoeg heb gedaan. Voor het eerst kon ik genieten van een momentje rust, van Sophie die uitgelaten blij in het zomerse weer speelde. Ik kon gewoon zitten, gewoon zomaar niets doen! Ik was in mijn hoofd niet bezig met morgen en wat ik allemaal nog moest doen. Ik was niet verlamd van angst over wat ik allemaal moest doen. En ik kan je zeggen; het voelde heerlijk!

Het klinkt absurd als ik het zo opschrijf en ik kan me heel goed voorstellen dat menig lezer totaal niet begrijpt wat ik bedoel. Ik hoop ook dat maar weinig mensen de verlammende angst kennen die ik dagelijks voelde. Angst die ervoor zorgde dat ik het gevoel had dat het me allemaal niet zou lukken en ik daardoor zo verlamde dat ik helemaal niets meer kon. Een vicieuze cirkel waar geen ontkomen aan leek.

Afgelopen week werd dat ineens beter. Hoe het komt weet ik ook niet. Ik heb er geen verklaring voor. Ik hoop nu alleen maar dat het gevoel zal blijven. Hoewel…misschien mag er best een tikje stress terug komen als ik zo rond kijk. Het ‘huis’ waar wij in wonen, lijkt op het moment meer op een zwijnenstal dan iets anders, compleet met een laag zand op de grond. Nou is dat op zich ook wel weer best passend bij dat kleine mormeltje wat hier rondloopt en vaak meer weg heeft van een varkentje dan van een prinsesje, maar wij wonen er ook nog! Ik denk dat ik dus maar even de stofzuiger pak….

Nachtmerrie

Ik ben een beetje zenuwachtig. Ik heb namelijk straks weer therapie na een break van een paar weken. Normaliter ben ik niet zenuwachtig voor therapie maar nu ineens wel. Dit heeft alles te maken met de onderbreking van een paar weken. Mijn therapeute en ik zijn niet uit elkaar hoor en er was geen sprake van ruzie, maak je vooral geen zorgen. Mijn therapeute moest geopereerd worden. Nu leek het mij nogal ongepast om te vragen waar ze aan geopereerd moest worden en dus heb ik mijn tong afgebeten toen ze vertelde dat ze onder het mes ging. Ik heb die hele sessie in mijn achterhoofd diverse scenario’s de revue laten passeren. Van een knie operatie tot een oog-laser behandeling gingen door mijn hoofd. Ik vermoed dat mijn therapeute een lastige tijd heeft doorgemaakt. Ze moest natuurlijk aan al haar patiënten hetzelfde verhaal vertellen. Ze zal zich ongetwijfeld hebben gerealiseerd dat ze de rest van het uur nauwlettend in de gaten werd gehouden door de betreffende patiënt in een wanhopige poging een glimp op te vangen van haar verborgen operabele probleem. Of zouden die andere patiënten wel gewoon gevraagd hebben waar ze aan geopereerd moet worden? Zij zijn ook gek in hun hoofd tenslotte.

In elk geval betekende haar operatie een ‘vakantie’ van een paar weken voor mij. Vandaag is het weer zo ver en mag ik weer op haar bank plaatsnemen. Niet dat ze een bank heeft trouwens, niet in haar praktijk althans, maar dat is toch de associatie die je hebt bij een psycholoog en in die waan laat ik jullie graag. Door mijn aankomende afspraak begon bij mij de vraag te herrijzen waar ze toch aan geopereerd zou zijn. Ineens schoot er in mijn hoofd dat ze misschien wel een geslachts-veranderende operatie  heeft ondergaan! Ineens wist ik het zeker, ze had al mijn sessies natuurlijk niet nodig voor haar uitbouw of haar nieuwe keuken, ze was aan het sparen voor een operatie! Nu het steeds iets beter met me gaat voelde ze wellicht druk om snel te handelen voor haar melkkoe haar als wekelijkse therapeute zou ontslaan. Misschien heeft ze daarom wel gekozen voor de goedkopere, Poolse variant. Het beeld bij het resultaat van zo’n operatie doet me rillen eerlijk gezegd. Ik heb steeds een beeld voor me van een wanstaltige mislukte mannelijke versie van haar. Het lijkt me geen pretje om daar op uit te kijken een heel uur lang. Ik vrees ook dat het me ernstig zal afleiden van mijn eigen misère, hoewel dat dan wellicht weer een positief bijproduct is. Ik maak me vooral zorgen over hoe ik daar nou op moet gaan reageren? Ik zie het al voor me; ze doet de deur van haar praktijk open, ik zie direct een five o’clock shadow op haar duidelijk verbrede kaaklijn, vlug laat ik mijn blik enigszins beschaamd naar beneden flitsen om te stuiten op gebobbelde (het blijft een Pools product tenslotte) verbrede heupen. Heupen die ineens niet in haar standaard rokje zitten maar in een corduroy broek (het blijft een psycholoog tenslotte) gehuld zijn. Vervolgens hoor ik haar krakerige, lage stem die me begroet en me binnen vraagt.

Wat zou nu het sociaal wenselijke gedrag zijn? Wegrennen lijkt me sowieso een no-go. Haar ehhh hem complimenteren over zijn nieuwe kapsel dan maar? Of zou hij dat als echte kerel nou ook weer niet willen horen? Maar om nou iets te zeggen over die andere bobbel in zijn broek, tja, dat lijkt me dan toch ook weer enorm ongepast! Misschien moet ik het ijs maar breken door te vragen of hij ‘de wedstrijd’ heeft gezien (er was toch voetbal, heren?)?

Ik hoop stiekem dat mijn psychologe heeft gelogen en helemaal niet geopereerd hoefde te worden. Ik hoop dat ze eigenlijk gewoon thuis moest zijn voor de plaatsing van de nieuwe keuken. In de nieuwe aanbouw uiteraard. Laten we daar maar allemaal even hard om duimen alsjeblieft!

Een blog over een jaar geleden

Voor ik mijn blog begin moet ik even uitleggen waarom ik al zo lang niet geblogd heb. -Ik ga er gemakshalve maar even van uit dat jullie dat net zo erg vinden als ik- Ik heb het namelijk druk. Ja dat kan dus ook als je kansloos thuis zit ja! Ik ben in mijn hoofd erg druk geweest met mijn tweede identiteit. Mijn geheime blog en dat zorgde, hoe kan het ook anders, voor een dramatische schrijf blokkade. Ik kan de ironie hiervan uiteraard wel waarderen, wat past er beter bij mij dan dat mijn zogenaamde oplossing voor een fonkelnieuw probleem zorgt?! Maar goed, laten we hopen (of in elk geval hoop ik) dat deze blog de blokkade doorbreekt en er weer een fijne stroom aan onsamenhangende, humoristisch zwart gerande relazen van mijn hand loskomt.

Koninginnedag zal voor mij altijd wel een beetje een rare herinnering met zich meedragen. De nacht van 30 april op 1 mei wordt door velen als niet enorm prettig ervaren. Dat realiseer ik me. Want of je nou gewoon last hebt van het feit dat er dronken jongeren onder je raam zingen, je zoon of dochter maar niet thuis komt, je zelf boven de pot hangt na een glaasje teveel of iemands haar omhoog moet houden, iedereen heeft wel één of meerdere van zulke herinneringen vermoed ik. Ik ook hoor, ik kan me echt nog wel (al is het beeld behoorlijk vaag) herinneren hoe ik al zwalkend en vallend naar huis fietste na een bijzonder gezellige (lees: veel, heel veel drank) Koninginnedag naar huis fietste. Gevolgd door een flinke discussie met partner over wie nou wie omver fietste en wie derhalve het meest dronken was en de pleisters moest gaan betalen.

Toch vallen zulke herinneringen sinds vorig jaar voor mij in de categorie: hilarisch-gênante-herinneringen. Vorig jaar dacht ik die nacht namelijk dat ik dood ging. Dit keer geen over gedramatiseerde bewoordingen van een minder fijne herinnering maar een oprechte vaststelling. Die nacht was ik er echt van overtuigd dat ik dood zou gaan. Of eigenlijk was het nog vreemder. In eerste instantie dacht ik dat ik dood zou gaan van de pijn, dat was al een behoorlijk onprettige gedachte en geen fijn gevoel. Maar de herinnering is pas echt dramatisch te noemen vanaf het moment dat ik letterlijk dacht dat het ook maar echt beter zou zijn als ik dood ging. Nu is de terugkerende lezer op de hoogte van mijn depressie en bijbehorende vrolijke “was ik maar dood” wens die met enige regelmaat de kop op steekt. Toch was dit moment heel anders. Deze doodswens kwam namelijk niet voort uit emotionele pijn, onkunde of soortgelijke problemen in mijn hoofd. Het was echt een moment waarop ik echt niet meer wilde leven omdat de fysieke pijn ondraaglijk was. Ik gaf me over aan wat er gebeuren zou, ervan overtuigd dat ik dood zou gaan. Dat gebeurde niet, anders zou dit wel een héél bijzondere blog zijn. Het werd ochtend en weer licht. Ik heb toen voor het eerst van mijn leven echt om hulp gevraagd. Ik heb mijn man gebeld en gezegd dat hij moest komen, zelfs terwijl hij met dochterlief op het strand was. Vlak na dat telefoontje vertelde mijn overbuurvrouw op de zaal dat ze blij was dat mijn man zou komen, ze had de hele nacht wakker gelegen met de alarmknop in haar hand omdat ze dacht dat ik dood zou gaan.

Nu ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat ik totaal niet uit kan leggen hoe bizar deze nacht toen voor mij is geweest. Letterlijk opgeven, niet meer vechten zoals je instincten wel aangeven is iets wat diepe indruk achter laat. Ik denk dat ik hetzelfde moment bij mijn vader ook heb gezien. Toen hij happend, snakkend naar adem vocht om te blijven leven en ineens stopte met dat gevecht. Hij realiseerde zich waarschijnlijk dat het een gevecht was wat hij niet kon winnen en gaf zich over. Ik weet nog heel helder hoe ook ik die beslissing nam. Het enige verschil tussen hem en mij is dat mijn lichaam nog niet op was en door kon gaan. Mijn tijd was nog niet op. Die van mijn vader wel. Best ironisch aangezien ik vermoedelijk vaker uit het leven heb willen stappen dan mijn vader en mijn vader niet wilde opgeven en ik –zeker in die tijd- geen duidelijke behoefte voelde om te blijven leven.

Het is overigens wel een keerpunt geweest in mijn leven. Enerzijds omdat ik naar aanleiding van deze gebeurtenis maar eens besloot professionele hulp in te roepen. Anderzijds omdat er ergens iets is blijven hangen van de gedachte dat er misschien, heel misschien, toch echt een goede reden is waarom ik moest blijven leven. Ik realiseerde me dat laatst nog meer toen ik me herinnerde dat ik al eens eerder in het ziekenhuis had gelegen en het kwartje ook toen net zo gemakkelijk de andere kant op had kunnen vallen. Twee keer een medisch buitenkansje meemaken dat enorm onwaarschijnlijk is en in veel gevallen fataal afloopt. Ineens geeft me dat soms een vreemd gevoel van vertrouwen. Misschien dat ik deze dingen mee moest maken om me te laten voelen dat iets, iemand wil dat ik blijf. Dat ik nog iets moet doen voor ik mag gaan. Misschien moet ik proberen hier nog weer eens aan te denken als ik de volgende keer vergevorderde plannen heb. Want als ik gelijk heb, is de kans dat mijn touw breekt en ik vervolgens alleen heel lullig een been breek ofzo, wel erg groot. Dat lijkt me dan toch ook niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Het zal in elk geval niet bevorderlijk zijn voor mijn faalangst vermoed ik zo.

Mijn beste kans lijkt me om gewoon maar even op zoek te gaan naar datgene waarvoor ik hier ben. Alleen jammer dat ik nog steeds geen duidelijk beeld heb van wat dat is. Dus als er suggesties zijn hoor ik ze graag hoor! J

Mama magazine column

Voor iedereen die mijn column in Mama magazine heeft gemist, hier nog even in de herhaling!

Lieve Sophie,
Net 2 geworden en al tot een echt mens aan het uitgroeien, je krijgt zo
duidelijk karakter. Ik zie hoe mooi je wordt. Ik besef eens te meer hoezeer
ik dat niet zag toen je er net was. Hoe ontzettend slecht het toen met me
ging, dat ik niet kon genieten van de mooie dingen. Het regende in die
periode ook alleen maar, achteraf gezien misschien een teken. Lieve kleine
schat, wat zijn we samen door het oog van de naald gekropen hè? Maar we
hebben het gered! Dankzij jou. Die allereerste keer toen je nauwelijks kon
lopen, kwam je naar me toe om  me met je kleine armpjes heel hard te
knuffelen. Wat heb ik toen gehuild om jouw liefde. En toen wist ik; voor jou
moest ik doorgaan, hulp zoeken. Nu zeg je heel vaak; ik blij, mama ook blij
hè? Niemand weet hoe waar dat is of hoeveel dat precies betekent. Ik zal
nooit vergeten hoeveel je me hebt geholpen. Voor jou ga ik helemaal beter
worden. Beloofd!

Mijn nieuwe bril

Ondanks het feit dat het vandaag een zonnige zaterdag is, ben ik toch maar even achter mijn laptopje gekropen. Uit schuldgevoel. Ik heb al zo lang niet geblogd. Dat kan natuurlijk niet! Niet dat ik niet heb geschreven trouwens, ik heb juist heel veel geschreven. Al was het maar omdat ik een nieuwe laptop heb. Die moest ik van manlief kopen, bij wijze van aanmoediging. En of dat werkt! Want mijn lieve, gloednieuwe en prachtige laptopje tikt wel heel fijn natuurlijk. Maar blogs kwamen er op de een of andere manier maar niet uit. Ik heb wel een gastcolumn geschreven op mams at work ( http://www.mamsatwork.nl/home/2012/02/13/gastcolumn-opgeruimd-staat-netjes-niet-bij-mij-door-lisette-van-elk/), ik heb met angst en beven een verhaal ingezonden voor een verhalenwedstrijd waar ik echt mijn hart heb gegeven en ik ben begonnen aan een idee voor een boek. Het is nog even de vraag of het daadwerkelijk een boek gaat worden maar therapeutisch is het welk erg goed voor me.

Langzaam begin ik me iets beter te voelen. Ik durf het nauwelijks te zeggen, bang om direct afgestraft te worden en keihard terug te vallen maar ik ben ook bang dat dit betekent dat ik alles al weer op een rijtje moet hebben. En dat is dus echt niet het geval. Ik ontdek meer en meer dat ik niet weet wie ik ben of wie ik wil zijn. Langzaam begint het me wel te dagen maar de details zijn nog onduidelijk. Ik moet voor mezelf altijd een zo duidelijk mogelijk beeld hebben zodat ik daar naartoe kan werken. En dat duidelijke beeld is dus op het moment een wazige vlek alsof ik ineens met brillenglazen met sterkte -6 naar mezelf moet kijken. Ik krijg er hoofdpijn van! Toch begin ik er langzaam vertrouwen in te krijgen dat het wel goed gaat komen. Ik probeer steeds een andere sterkte aan brillenglazen en ach, dan moet ik toch een keer de juiste sterkte treffen?

Als ik heel eerlijk ben, weet ik best welke sterkte ik nodig heb en weet ik wie ik wil zijn. Ik ben alleen te bang om de juiste glazen te pakken en de weg op te wandelen. Stel je voor dat ik alsnog de weg kwijt raak en alsnog mijn doel niet bereik. Wat als ik niet kan wat ik wil, wat als ik faal? Het duurt nog wel even voor ik zo ver ben dat ik met vertrouwen durf te zeggen wat ik wil en hier ook echt openlijk aan durf te werken. Tot die tijd blijf ik het maar een beetje stiekem doen, net onder de radar. Die paar mensen die weten wat ik wil vertrouw ik wel. Als ik bij hen faal, zal het allemaal wel loslopen hoop ik.

Mijn psycholoog en ik

De relatie tussen mijn psycholoog en mij bloeit de laatste tijd steeds verder op. Met regelmaat moeten we samen lachen. Zij lacht dan vooral om mijn cynische zelfspot waarna ze zich haast om haar professionele houding weer aan te nemen. Ik zou mezelf bijna met haar in een kroeg zitten. Bijna ja, want echt mijn type is ze niet. Ze is nogal…hoe zeg ik dat…stijf. Misschien is het haar professionele houding maar ik heb sterk het vermoeden dat ze eigenlijk helemaal niet van andere mensen houdt. Dat is misschien ook wel waarom ik haar wel mag. Ik hou namelijk ook niet zo van mensen. Ik probeer dit heus te verbergen hoor. Het is namelijk over het algemeen genomen niet echt een leuke binnenkomer op een feestje bijvoorbeeld. Dan kijken mensen je toch wat raar aan. Terecht misschien ook wel maar he, ik kan er ook niets aan doen! Ach, misschien is het een van die negatieve trekjes waar ik hopelijk ooit vanaf kom met mijn therapie.

Het viel me bij aanvang van de laatste sessie overigens direct op dat er een nieuw vloerkleedje in de therapie ruimte lag. Uiteraard helemaal matching met de overige kleuren (de ruimte is ziekelijk keurig en colour-matching ingericht). Mijn psycholoog reageerde ietwat betrapt toen ik haar daar direct over complimenteerde (dat leek me toch het juiste om te doen). Ik denk dat ze zo langzamerhand begint te zien dat ik heus wel doorheb dat het volledig in haar belang is om mij zo lang mogelijk ziek in mijn hoofd te houden. Hoe kan ze anders haar praktijk opleuken? En vergeet niet die keuken die hoognodig aan vervanging toe is! Nu ik er zo over nadenk zijn er al best wat spullen bijgekomen in haar praktijk sinds ik officieel tot de patiëntengroep behoor. Zo hangt er een nieuw schilderij in het gangetje, is het tafeltje vervangen, heeft ze een nieuwe thermosfles aangeschaft en nu weer dit kleedje. Hmmm….

Ach, ik heb er ook wat aan zal ik maar denken. Sinds ik met deze therapie bezig ben heb ik namelijk nog meer wijze raad voor vriendinnetjes dan ik altijd al had. Ik wist altijd namelijk al heel goed wat ik allemaal verkeerd deed en mijn psycholoog heeft dat lijstje vakkundig verlengd. Toen ik vervolgens verzuchtte dat ik het lijstje wel lang genoeg vond en ik toe was aan een paar oplossingen voor mijn mankementen, heeft mijn psycholoog er een schepje bovenop gedaan. Op de therapie bedoel ik. Ik denk dat ze bang was dat ik misschien wel zou besluiten te stoppen en zij haar keuken niet meer af kon betalen. Als ze, zoals ik vermoed, inderdaad al een forse aanbetaling had gedaan, zou ze dan toch een probleem hebben.

We zijn dus samen een nieuwe weg ingeslagen waar we hopelijk een aantal trauma’s kunnen verwerken en achter me kunnen laten. Ik kan je vertellen; dat is geen feestje! Ik ben iedere keer weer een dag of drie van het padje na zo’n sessie. Dood en dood moe. Getergd door hoofdpijnen, nachtmerries en een vreselijk humeur (waar ik zelf dus ook last van heb ja) sleep ik me door die dagen heen. Als het tenslotte langzaam weer wat beter gaat, staat de volgende sessie al op de planning. Ik vind het nu nog vervelender dat ik zoveel trauma’s heb.

Voorlopig ben ik er nog wel even, bij mijn nieuw gevonden vriendin. We zijn ook best een leuk stel, mijn psycholoog en ik!

Ik vrees alleen wel dat ze inmiddels ook een offerte voor een serre heeft aangevraagd….

Gepubliceerde column!

Als je mijn blogs leuk vind om te lezen, kun je ook de mama magazine van februari kopen. Op pagina 13 staat de lezerscolumn van mijn hand!

Snel kopen en lezen dus want de volgende komt al weer snel uit! :)

Therapie, therapie....

Elke week zit ik weer braaf bij mijn therapie sessies mijn best te doen om tot inzichten te komen en mezelf te begrijpen. Ik probeer mijn perfectionisme onder controle te krijgen en te veranderen dat ik altijd maar moet, moet, moet. En passant komt daar dan nog eens een grote dosis oud zeer naar boven. Dat ik niet gelukkig was vroeger, dat wist ik al. Maar hoe dat nou precies kwam, daar begreep ik maar bar weinig van eigenlijk. Toch begint het inzicht in dat laatste steeds meer te groeien. En het goede nieuws daarin? Het blijkt niet mijn schuld te zijn! Manlief beweerde dit overigens al jaren maar strijdde tegen veel meer jaren van de tegenover gestelde boodschap. Nu zijn er meer mensen die me vertellen dat het niet mijn schuld is en begint deze boodschap de overhand te krijgen.

Ik heb wel wat hulptroepen ingeschakeld hoor, anders was het nog niet voldoende. Zo draagt mijn poppenmeisje een flinke steen bij door zichzelf te zijn. Dat is dus een lief, onschuldig meisje wat het verdient om gelukkig te zijn en om beschermd te worden. Maar om even een hele grote dosis therapie in één keer te krijgen ben ik op een therapie weekend geweest. Met een vriendin heb ik een weekend lang cocktails gedronken, geshopt, gepraat, geslapen en gelachen, veel gelachen. Ze is een van de weinigen die me echt begrijpt en dus niet probeert me te ‘maken’. Ze snapt dat ik er zelf uit moet komen en kwam met een flinke dosis goed advies en vooral veel luisterend oor. Het slapen en de cocktails droegen ook bijzonder positief bij aan het geluksgevoel. En het lachen, het gieren, het brullen? Tja, dat was de roze kers op de taart!

Ik voelde me herboren na het weekend en voel me ook anders nu. Ik heb sterk het gevoel dat ik alles anders wil gaan doen. Ik wil mijn leven weer oppakken. Ik moet alleen nog heel even bekijken wat mijn leven zou moeten zijn. De weg waar ik voor dit alles overheen denderde was namelijk niet de richting waar ik heen wilde. Mijn totale gebrek aan richtingsgevoel maakt het ook wel lastig om de juiste route te vinden. Het helpt natuurlijk niet dat ik dan voornamelijk door vrouwen wordt bijgestaan.... Ik zal dus maar af en toe naar manlief met zijn feilloze richtingsgevoel moeten luisteren. Hmmm.... Ik denk dat ik dat maar stiekem ga doen, hij moet niet naast zijn schoenen gaan lopen natuurlijk! J

Alle therapie kost helaas wel veel energie. Meer dan ik heb ook. Na mijn sessie van afgelopen maandag ben ik totaal uitgeput merk ik. Het blijft raar hoe ergens over praten zoveel energie kan kosten. Misschien moet ik ook eens proberen niet zo mijn best te doen tijdens therapie. Ik vraag me zo vaak af hoe raar mijn therapeute me eigenlijk zou vinden. Ik hoor namelijk zelf met zeer grote regelmaat mijn eigen cirkelredernaties en zie de belachelijkheid daarvan echt wel in. Toch blijft ze vriendelijk en geduldig, heel geduldig. Misschien zit ze in haar hoofd te bedenken welke kleur keuken ze gaat uitzoeken met het geld wat ze dankzij mijn hersenspinsels gaat verdienen. Hoewel....ik vraag me af of ze een keuken heeft. Ze is eng dun namelijk dus ik vraag me af of ze wel eet. Ik stel me trouwens regelmatig voor hoe zij in het normale leven is. Misschien hangt zij in de weekenden wel op haar kop vastgesnoerd in haar love swing! Of misschien zijn haar kinderen thuis wel de baas en heeft ze niets te zeggen. Ik zal het waarschijnlijk nooit te weten komen maar deze kleine fantasieen helpen me af en toe stiekem wel door een sessie heen.

De burgerwagen

De trouwe lezer van mijn blog herinnert zich misschien nog wel ons familietripje van een aantal maanden geleden. Toen wij met het gezinnetje noodgedwongen in een mini formaat broodtrommelte een verre reis moesten maken. Ik zat opgevouwen met mijn knieen tegen het dasboard aan geperst terwijl mijn dochter mij een grondige rug massage gaf met haar maatje 25. Gezellig was het wel want afstand tussen mij en mijn man was er niet. Wel een beetje onhandig dat ik steeds mijn been moest verschuiven als hij wilde schakelen. En het was ook minder fijn dat we continu met wissertjes en doekjes moesten proberen om de ramen weer vrij van condens te krijgen. Erg veilig voelde we ons er ook niet in trouwens. Want van airbags, kooiconstructies of kreukelzones wist de maker nog niets toen ons blikje van de band afrolde. Maar, zo zei ik toen ook al; hij was wel helemaal van ons! En hij paste helemaal in onze nieuwe levensfilosofie: minder is soms echt wel beter.

Maarja, na een paar maanden in het snikhete barreltje (in de nazomer) het ijskoude (ondanks het feit dat het buiten aangenaam was, was het koekblikje vreemd genoeg ijskoud) barreltje te hebben ontdaan van de condens, wat overigens een eeuwig durend fenomeen bleek, vonden we het welletjes. Op zoek naar een nieuwe tweedehands auto dus. Na wat internet speurwerk ontdekte we al snel een ruime keuze aan prima (Franse) modellen. Optimistisch bedachten we dat we onze top 5 wel even konden gaan bekijken bij de diverse garages. Tot we in een vlaag van verstandverbijstering ook nog maar even bedachten dat we de garages wellicht ook nog even konden googelen. Tja....toen waren er ineens nog maar met moeite 2 opties over. De rest van de garages bleken volgens de gemiddelde internet bezoeker dusdanige boeven dat we er al niet eens meer heen durvden uit angst dat ons koekblikje direct onder onze kont vandaan gejat zou worden om in onderdelen afgevoerd te worden nog voor wij ons hadden kunnen omdraaien om te zien wat er gebeurde.

Met onze nieuw verworven levensfilosofie in het achterhoofd besloten we de 2 opties maar te bekijken. Als snel kwamen we er achter dat prijzen in de autobranche niets zeggen. De prijs op internet is namelijk de prijs zonder stoelen, of iets anders essentieels. Een beetje zoals die fijne vliegtax of statiegeld wat je uiteindelijk om de een of andere vage reden alsnog niet terug krijgt. Desalniettemin waren we best enthousiast en we vertelden vol trots aan de buurman over onze zoektocht naar de familiewagen. Hij snuifde enigszins afkeurend bij het horen van onze voorkeuren. Ehhhh.... De buurman zit dus in de auto schades en, zo stelde hij, je kan die auto’s niet voor niets voor zo weinig kopen. Ehhhh.... Na een uitgebreide uiteenzetting van de diverse mankementen en problemen met de verschillende modellen dropen we teleurgesteld weer af.

Gelukkig kwam dezelfde buurman ons een paar dagen later ook een alternatief aanbieden. Via via wist hij een prima auto te koop staan voor een redelijke prijs. En, deze auto kwam hij nooit met problemen tegen tijdens zijn werk. Optimistisch gingen we op pad, overal spottend naar de nieuwe auto, wij kenden namelijk geen van beiden het type. Her en der kwamen we een verdwaald exemplaar tegen. Allemaal rijdend, zonder rookpluimen of rammelende geluiden. Prima dus. Toen bleek dat de garage ook nog eens ons koekblikje wilde hebben (voor de poolse markt *zucht*) was de deal snel gesloten.

Wij hebben dus nu een nieuwe (tweedehands) auto! Hij is prachtig! Er zitten bekerhouders in en we hoeven niet met wissertjes en doekjes in de weer. Mijn dochter kan mijn hernia niet meer zelf rechtschoppen en manlief en ik kunnen weer zonder lijfelijk contact zitten en schakelen tegelijk. Wij zijn tevreden. En trots trouwens op onze eigen en echte burgerwagen. In onopvallend grijs, in een onopvallend model van een onopvallend merk zoeven wij nu weer met gemak met honderd kilometer per uur als een vliegensvlug grijs muisje door de straten!

Wat was het fijn om onwetend te zijn!

Ik weet nog goed hoe ik vroeger, toen ik nog heerlijk onwetend was, dacht dat ik mijn dreumes wel zou kunnen laten slapen. Een tikkeltje minachtend gniffelde ik om die mensen die met een veel te moe kind zeulden of eindeloos onderhandelden over een slaapje. Gewoon een kwestie van consequent zijn en vriendelijk doch dwingend vertellen aan je spruit wat je verwacht. Slapen dus. En dan gewoon even volhouden en doorzetten. Eventueel gewoon even laten brullen. Super simpel.

Nou, niet dus! Want ik was onwetend, zo zei ik al. Ik wist namelijk niet hoe moe je eigenlijk kon zijn. Zo moe dat je met doucheschuim je haren wast en met shampoo je lijf. Zo moe dat je keer op keer ergens in een ruimte in huis staat en je jezelf vertwijfeld afvraagt wat je ook al weer ging doen. Zo moe dat je je sleutels steeds weer kwijt bent en deze pas vindt als je een zompig, lekkend pak diepvries spinazie op het aanrecht vindt en daarom besluit de diepvries maar even open te trekken, waar –hoe kan het ook anders- je sleutels liggen. En hoe het, als je zo moe bent, is om even lekker consequent en streng te zijn.

Ik probeer het desondanks echt hoor. Al was het maar om voor mezelf dat halve uurtje op de bank te krijgen! Maar ik heb –geheel ongepland en per ongeluk- een exemplaar gemaakt wat extreem eigenzinnig en uitermate volhardend is. Even laten brullen zit er bij ons helaas dus niet in. Dat resulteert steevast in een urenlang gebrul. Tenminste, zolang mama het volhoudt. Want mama is ook moe tenslotte. En mama heeft trouwens ook hoofdpijn en dat is geen fijne combinatie met het gebrul van een 2-jarige met hele gezonde longen!

Ik laat mijn dochter nu dus maar af en toe op de bank slapen ’s middags. Geheel tegen mijn (onwetende) voornemens is. Maar soms ben ik er gewoon echt even te moe voor hoor. Om die perfecte en opvoedkundig correcte mama te zijn. Dan zet ik gewoon schaamteloos alles in om maar wat rust voor mezelf te creeeren. Ook als dat betekent dat mijn geliefde bank wordt ingenomen door een snurkend klein monstertje van een centimeter of 95. De stoel zit ook best lekker per slot van rekening. En ach, als ze beneden slaapt hoef ik me ook niet schuldig te voelen over de stofnesten op de grond, stofzuigen kan dan gewoon niet!