Moederliefde

Als moeder twijfel je op dagelijkse basis genoeg. Ben ik streng genoeg? Zeur ik nou niet te veel? Zal ik hierin toegeven, zal ik volharden? Alles om dat ene hoge doel te bereiken; een lieve en goede moeder te zijn. Mijn twijfels zitten diep. Eerst twijfelde ik simpelweg of ik jou wel verdiende. Dat veranderde geleidelijk naar twijfel of ik jou niet genadeloos zou beschadigen met al mijn fouten die ik ongetwijfeld maak. Tenslotte twijfel ik nog steeds vrijwel iedere dag of ik jou wel zo gelukkig kan maken zoals jij verdient. Die twijfel zal misschien wel nooit verdwijnen en heel langzaam begin ik ook te geloven dat het me misschien ook juist een betere moeder zal maken. Door steeds weer te kijken hoe ik het nog beter kan doen, voor jou en niemand anders, zie ik hopelijk mijn fouten en kan ik ze goedmaken.

Vanavond had ik even geen twijfel. Ik wist, ik voelde in elke vezel van mijn lichaam dat ik je zo goed hielp. En dat alleen maar omdat je mijn moederhart brak. Jouw tranen hadden die van mij kunnen zijn. Jouw warme, schokkende lijfje dicht tegen me aan, terwijl ik jouw tranen op mijn borst voelde. Nooit eerder voelde ik zo intens met je mee als vanavond. En ik kon niets doen. Niets anders dan jou vasthouden, je tranen wegvegen en zachtjes je haren uit je gezicht strijken. Nu lig jij te slapen, als een engeltje, zo lief. En ik zit nog steeds op de bank met een knoop in mijn maag en een brok in mijn keel en ineens voel ik even geen twijfel of ik het goed heb gedaan.

Nu hoef ik alleen maar te proberen het morgen weer zo goed te doen.

Sophie

Omdat je soms ook gewoon een stukje voor jezelf moet schrijven…

 

Drie jaar geleden kwam je in mijn leven, klein glibberig en heel luidruchtig. Hoewel dat luidruchtige nog even op zich liet wachten, in eerste instantie was je vooral paars en beduusd. Maar met elke fles en elke luier groeide je een beetje, langzaam werd je groter en groter. Je was erbij, bij alle pieken en dalen. Moeiteloos ging jij er doorheen, met een lach op je gezicht zelfs. Het duurde even maar ik begon je te waarderen, jouw optimisme, jouw doorzettingsvermogen en jouw vertrouwen in ons. Ik begon je mooier en mooier te vinden. Je veroverde mijn hart. Ik dacht altijd dat dit gevoel instant had moeten zijn en voelde me schuldig, raar en een slechte moeder omdat dat niet zo was. Ik heb dat eindelijk achter me gelaten. Ik zie nu dat het er om gaat dat het er is, dat ik nu meer van jou hou dan ik ooit van iets of iemand heb gedaan.

Elke dag probeer ik je nu in elk geval één moment echt te zien; jouw goudblonde, dansende haartjes. Jouw lachende wangen met dat pittige mondje met daarin jouw gekke tandjes. Ik zie hoe jij kan genieten van kleine dingen, van de zon, een vogeltje of jouw knuffel. Jouw knuistjes die iets moois kunnen pakken alsof ze het nooit meer los zullen laten. Jouw ogen die kunnen kijken met een rotsvast vertrouwen, vol liefde en oprechtheid. Je kunt de meest prachtige dingen zeggen en echt van ons houden.

Ik ben benieuwd hoe mooi jij later gaat zijn, wat voor prachtige dingen jij gaat doen en wat je zult bereiken. Ik hoop dat ik elke stap bij je mag blijven, stiekem je hand mag vasthouden of over je bol mag aaien als het even moeilijk is.

Lieve Sophie, je bent mijn kleine prinsesje, mijn vriendinnetje en ik wil je bedanken dat je bij me bent!

Ontsnapt aan de fuik!

Laatst was ik bijna in de fuik getrapt! Ik had een fijne week achter de rug waarin het huishouden gesmeerd liep en dochterlief erg gezellig was. Ze is ook echt heel leuk en ze kan steeds meer zelf. Ze zit op het moment in de enorme baby-fase. Alles wat klein is, is een baby en is lief. Ze ziet ook overal babay’s, ze is net een 35 jarige kinderloze vrouw met zo’n ouwerwetse wekker, zo een die keihard in haar hoofd rinkelt dat het tijd is. *Baby-tijd!!* Ik was op dat moment zo verliefd op mijn dochter dat het me ineens best leuk leek als er nog zo’n spruitje zou zijn... Ook leuk voor haar, zou ze haar eigen baby hebben...

Gelukkig hebben wij sinds kort nieuwe buren. Dat is best bijzonder want het bejaarde dametje wat er eerst woonde vertrok vlak na onze verhuizing (vier jaar geleden) en sindsdien stond het huis leeg. Na een helse verbouwing van vier maanden wonen ze er nu eindelijk. Een stel van onze leeftijd, mét een pasgeboren baby.

Nog voor ik bij mijn man kon droppen dat ik niet meer helemaal anti-tweede kind was (hij is erg pro, dus het zou een fijne openbaring voor hem zijn), brak de eerste nacht aan met buren. Wat een hel! Wij wonen in een mooi jaren 30 huis. En zoals alles wat mooi is, is dat niet praktisch, of fijn en doet het soms zelfs pijn. Het is bijvoorbeeld best gehorig merken wij nu. Die eerste nacht begon de gloednieuwe baby naast ons te huilen. Kan gebeuren natuurlijk, het is tenslotte een baby. Dat was dus blijkbaar niet helemaal wat onze dochter voor ogen had bij het begrip baby. Ze werd na het eerste snikje van de buurbaby wakker en begon zelf direct te huilen. Keihard heeft ze gebruld! Misschien was het haar idee van een karaoke wedstrijd maar wij waren minder fan.

Nu hoor ik op dagelijkse basis hoeveel een baby ook alweer huilt in het begin. Ik begin uit pure inleving met de buurmama geloof ik al een beetje melkproductie te krijgen, nee, daar zit ik op te wachten (zie ook mijn blog over de theezakjes)! Buurmama loopt overdag als een zombie door het huis. Verwilderd en ver van enige vorm van hygiene strompelt ze in badjas of joggingbroek rond. Ik kijk soms stiekem naar haar. Ik denk dat ze dat best wel weet. Ik denk alleen niet dat zij weet dat ik haar gebruik als uitknop op mijn alarmklok. Krampachtig probeer ik een mental image van haar, van het gehuil van buurbaby en van de paniek in hun stemmen na een half uur onophoudelijk gehuil te maken. Ik hoop dat ik dat beeld op kan roepen als ik weer eens bijna in de fuik van een tweede dreig te stappen, maar voorlopig zijn we gelukkig weer veilig...