Aftellen tot aan het station

Er hangt sinds kort een aftelkalender bij ons in huis. Een aftelkalender tot dochterlief naar school mag. De kalender is voor haar, iedere dag mag ze een sticker plakken en langzaam komt de dag van haar eerste schooldag dichter en dichter bij. Ze heeft er zin in en kijkt er enorm naar uit. De aftelkalender is ook een beetje voor mij. Het is mijn houvast in deze laatste weken. De afgelopen tijd was heel bijzonder. Ik realiseerde me hoe zeer mijn dochter nu nog echt zichzelf is, zonder allerlei invloeden van buitenaf. Ik koesterde onze momenten samen. Heerlijk aanrommelen en niets hoeven. Maar sinds een week of wat heeft mevrouw het in haar bol. Ze is als een ADHD patiënt zonder medicijnen en op een dieet van louter suiker en kleurstoffen. Ze is altijd al actief maar op het moment stuitert ze werkelijk rond in huis. Ik kijk nu met regelmaat op de kalender en tel de dagen af tot ik in mijn lege huis zal zitten. Ongetwijfeld met een gebroken hart maar wel in rust!

Het is een moment van bezinning ook. Wat een reis hebben we de afgelopen jaren gemaakt. Het begon in een donderstorm waar geen eind aan leek te komen, een uitstapje wat gedoemd leek om te mislukken. Langzaam klaarde het weer op en vonden we elkaar, maakten we vooral plezier. We werden echte vriendinnen en hielden uiteindelijk van elkaar zoals ik altijd had gedroomd. We zijn samen de reis gaan waarderen.

We zijn er nog lang niet gelukkig maar het voelt nu wel alsof we op het punt staan een station binnen te rollen. Ik vraag me nu steeds af of we het gezellige rustige boemeltreintje moeten zullen gaan verlaten en in een flitsende en vooral snelle intercity moeten stappen. Ik vraag me af wat er straks gaat gebeuren als we het station inrollen en de deuren van de trein openen. Zal ze als een dolle de trein uit rennen en de grootste en snelste trein uitzoeken en daar zomaar instappen? Moet ik dan hard achter haar aanrennen in de hoop die trein ook nog te halen? Of zal ze stiekem wat verlegen mijn hand pakken en tegen me fluisteren dat ze nog even wil blijven zitten?

Ik heb geen idee maar ik zet me voor de zekerheid vast schrap, in mijn ene hand onze koffers geklemd en in de andere haar kleine handje, want wat er ook gebeurt ik blijf bij haar in die trein, welke ze ook kiest!

Moederliefde

Als moeder twijfel je op dagelijkse basis genoeg. Ben ik streng genoeg? Zeur ik nou niet te veel? Zal ik hierin toegeven, zal ik volharden? Alles om dat ene hoge doel te bereiken; een lieve en goede moeder te zijn. Mijn twijfels zitten diep. Eerst twijfelde ik simpelweg of ik jou wel verdiende. Dat veranderde geleidelijk naar twijfel of ik jou niet genadeloos zou beschadigen met al mijn fouten die ik ongetwijfeld maak. Tenslotte twijfel ik nog steeds vrijwel iedere dag of ik jou wel zo gelukkig kan maken zoals jij verdient. Die twijfel zal misschien wel nooit verdwijnen en heel langzaam begin ik ook te geloven dat het me misschien ook juist een betere moeder zal maken. Door steeds weer te kijken hoe ik het nog beter kan doen, voor jou en niemand anders, zie ik hopelijk mijn fouten en kan ik ze goedmaken.

Vanavond had ik even geen twijfel. Ik wist, ik voelde in elke vezel van mijn lichaam dat ik je zo goed hielp. En dat alleen maar omdat je mijn moederhart brak. Jouw tranen hadden die van mij kunnen zijn. Jouw warme, schokkende lijfje dicht tegen me aan, terwijl ik jouw tranen op mijn borst voelde. Nooit eerder voelde ik zo intens met je mee als vanavond. En ik kon niets doen. Niets anders dan jou vasthouden, je tranen wegvegen en zachtjes je haren uit je gezicht strijken. Nu lig jij te slapen, als een engeltje, zo lief. En ik zit nog steeds op de bank met een knoop in mijn maag en een brok in mijn keel en ineens voel ik even geen twijfel of ik het goed heb gedaan.

Nu hoef ik alleen maar te proberen het morgen weer zo goed te doen.

Oud verleden en nieuwe tradities

Vandaag hebben wij onze eerste echte pakjesavond gevierd als gezin. Nou ja, avond, het was eigenlijk meer een vroege matinee…  Vooraf hadden we samen bedacht hoe we de dag wilden invullen. Het werd een pyjama dag (kleding verboden) vol met lekkere hapjes en drankjes. De zak met cadeaus stond lekker vroeg op de stoep, compleet met gebonk op het raam, open gevallen mondje van dochter en verschrikte ogen. Het was een prachtig moment. De zak zat lekker vol want hij was opgevuld met praktische dingen die we toch al moesten hebben.

Nog voor de sint zijn cadeaus had gebracht voelde ik me wat emotioneel worden. Het afgelopen jaar ben ik enorm bezig geweest met mijn leven. Hoe vind ik mezelf terug als ik geen idee heb wanneer ik mezelf ben kwijt geraakt? Afgelopen week besloot ik al dat ik Sophie zou gebruiken om mezelf weer te vinden. Als ik samen met haar probeer weer een beetje kind te zijn, dan kan ik ook weer voelen waar ik echt gelukkig van word en wie ik vroeger ook alweer was. Met haar opgroeien zo ongeveer.

Door de spanning van de dag stond ik ineens weer even stil bij het bijzondere moment. Hoe zeer ik ook bezig kan zijn met vroeger, met hoe anders het had kunnen zijn of wat ik anders had willen hebben, ik moet vooral niet vergeten dat ik nu de kans heb om mijn heden te bepalen. Het zijn zinnen die je vaker hoort of leest maar ineens voelde ik het ook echt zo. Ik voelde de macht die ik heb om nu een leven te maken zoals ik dat als kind graag had gezien. Ik maak het voor mijn eigen kind en moet mezelf gewoon herinneren dat ik het kleine kind in mij ook best kan laten mee genieten van dat leven.

Eindelijk mag ik loslaten wat ik als kind vreselijk vond. Ik mag doen waar ik wel blij van werd en zoeken naar nog veel meer rare dingen om plezier te maken. Ik hoef me niet te houden aan ongeschreven harde regels waar zware straffen aan kleefden bij overtreding. Het klinkt allemaal vreselijk dramatisch als ik het zo opschrijf maar het voelt als een ware bevrijding. Streven naar die lach op het gezicht van Sophie, dat is van nu af aan de regel hier in huis!

Sophie

Omdat je soms ook gewoon een stukje voor jezelf moet schrijven…

 

Drie jaar geleden kwam je in mijn leven, klein glibberig en heel luidruchtig. Hoewel dat luidruchtige nog even op zich liet wachten, in eerste instantie was je vooral paars en beduusd. Maar met elke fles en elke luier groeide je een beetje, langzaam werd je groter en groter. Je was erbij, bij alle pieken en dalen. Moeiteloos ging jij er doorheen, met een lach op je gezicht zelfs. Het duurde even maar ik begon je te waarderen, jouw optimisme, jouw doorzettingsvermogen en jouw vertrouwen in ons. Ik begon je mooier en mooier te vinden. Je veroverde mijn hart. Ik dacht altijd dat dit gevoel instant had moeten zijn en voelde me schuldig, raar en een slechte moeder omdat dat niet zo was. Ik heb dat eindelijk achter me gelaten. Ik zie nu dat het er om gaat dat het er is, dat ik nu meer van jou hou dan ik ooit van iets of iemand heb gedaan.

Elke dag probeer ik je nu in elk geval één moment echt te zien; jouw goudblonde, dansende haartjes. Jouw lachende wangen met dat pittige mondje met daarin jouw gekke tandjes. Ik zie hoe jij kan genieten van kleine dingen, van de zon, een vogeltje of jouw knuffel. Jouw knuistjes die iets moois kunnen pakken alsof ze het nooit meer los zullen laten. Jouw ogen die kunnen kijken met een rotsvast vertrouwen, vol liefde en oprechtheid. Je kunt de meest prachtige dingen zeggen en echt van ons houden.

Ik ben benieuwd hoe mooi jij later gaat zijn, wat voor prachtige dingen jij gaat doen en wat je zult bereiken. Ik hoop dat ik elke stap bij je mag blijven, stiekem je hand mag vasthouden of over je bol mag aaien als het even moeilijk is.

Lieve Sophie, je bent mijn kleine prinsesje, mijn vriendinnetje en ik wil je bedanken dat je bij me bent!

Het nieuwe leven

Het is zo ver, ik ben officieel thuisblijf moeder. Ik zit 24x7 thuis mét kind. Vooraf maakte ik me enorme zorgen, zorgen over mezelf, zorgen over mijn dochter. Want hoe zou ik het vinden om alleen maar thuis te zitten? De mensen die ik vooraf vertelde over de beslissing reageerden allemaal in meer of mindere mate met groot ongeloof. De meeste ouders spraken direct hun angst uit. Jeetje, elke dag samen met je kind, is dat niet heel pittig? Ik deelde deze angst. Mijn dochter is namelijk geen type van de gemakkelijke, meegaande, relaxte soort. Het is een soort ‘wervelwind ontmoet sloop bal ontmoet ballerina pippi-type’. Dat is dus bijzonder weinig rust voor mama. Toch begon ik me er steeds comfortabeler bij te voelen om alleen nog maar met haar bezig te mogen zijn.

 

Wel bleef ik me zorgen maken over haar. Ze ging iedere keer met heel veel plezier naar het kdv. Ze had het er erg naar haar zin, veel vriendinnen en lieve juffen. Ik vroeg me openlijk af wat ik haar ontnam door haar eraf te halen. Toen de eerste week thuis aanbrak was ik er mentaal klaar voor. Mijn dochter werd zingend wakker en dat humeur bleef de rest van de dag. Halverwege de dag keek ze me verliefd aan en zei: ‘mama, ik ben zoooo blij dat ik nu thuis mag blijven!’ Mijn ogen schoten vol –hoe kan het ook anders- en ik realiseerde me hoe onterecht onze angsten voor haar waren geweest. Naarmate de week vorderde verdwenen mijn angsten voor mezelf ook compleet. Ik blijk namelijk gewoon een hele leuke moeder te zijn! Een leuke moeder van een heel leuk kind!

Ik heb mijn dochter nog nooit zo ontspannen en gezellig meegemaakt als ze nu is. Er is heel veel stress bij haar weg gevallen, zo lijkt het. Mijn geduld is zo ongeveer vertienvoudigd wat het mogelijk maakt voor haar om veel meer zelf te mogen ontdekken en te doen. Omdat ik (samen met manlief natuurlijk) de enige ben die haar opvoed, kan ik een veel duidelijker pad met haar bewandelen. Dat maakt het voor haar ook veel duidelijker. We hebben veel meer tijd om gezellige dingen te doen en ik merk en voel dat onze band nog hechter wordt dan dat die al was.

Het gaat allemaal niet vanzelf hoor, ik moet me wel elke ochtend weer even tot de orde roepen dat ik dus niet gehaast wil zijn, dat ik ontspannen wil kunnen genieten van mijn dochter en de tijd die we samen hebben. Ik vertel mezelf nog weer een keer hoe enorm groot het cadeau is dat ik al die tijd samen met haar mag zijn. Ook mijn dochter moet ik soms even herinneren aan het feit dat ik thuis blijf voor haar, om het met haar gezellig te maken en dat we daar dan wel allebei onze best voor moeten doen. Dat doet ze dan ook wel, voor een bijna driejarige doet ze het zelfs best goed. En als het allemaal even niet zo soepel verloopt tel ik in mijn hoofd even de weken die het nog duurt voor ze naar school gaat. Dat is ook heel kalmerend, kan ik je vertellen!

Doordat het zo goed gaat begin ik me nu wel steeds meer te verbazen over al die reacties van andere ouders. De verbaasde, bijna geschokte reacties over mijn thuis blijven. Eigenlijk is het best vreemd dat we denken dat het eng is om met je eigen kind te zijn. Jarenlang was de norm dat je als vrouw thuis was bij je kinderen. Tegenwoordig lijkt dat een schrikbeeld voor moeders. Alsof je aangevallen door kind en huishouden, gevangen zit in een vreselijke situatie. Er wordt voorbij gegaan aan het feit dat je je eigen tijd helemaal zelf in kunt delen, je alle vrijheid hebt om te bepalen wat je die dag eens zult doen en al die tijd mag je ook nog eens spelen en knuffelen met je liefste bezit!

Ik heb toch het gevoel dat we ergens met zijn allen een beetje zijn doorgeslagen in alle emancipatie. Niet dat ik nu pleit voor een stap terug in de tijd waar alle vrouwen weer fijn thuis zitten bij de kinderen en de piepers om 5 uur op tafel hebben staan, welnee! Ik ben enorm voorstander van vrije keuze en ik kan me heel goed voorstellen dat het voor sommige vrouwen heel belangrijk of fijn of zelfs noodzakelijk is om te werken naast het moeder zijn. Dat moet ieder voor zichzelf bepalen en kiezen. Maar ik vind het dus wel raar dat thuis blijven bij je kroost zo enorm uit de gratie is geraakt dat het blijkbaar zelfs tot een schrikbeeld is gepromoveerd. We zijn met zijn allen vergeten hoe fijn het ook kan zijn om thuis te blijven bij die kleine wezentjes waar de meesten van ons erg ons best op hebben gedaan om ze te maken.

Begrijp me niet verkeerd hoor; ik zal de laatste zijn die zegt dat het een luizenleven is want het huishouden blijf ik een flinke taak vinden en mijn dochter….nou ja, laat ik het zo zeggen; die vervelende zeurende baas, die heb ik ook! Maar het is wel een baas die me knuffelt, heel verliefd aan kan kijken en de mooiste dingen tegen me kan zeggen!

Diva drama's

Vanmiddag vroeg ik me ineens verbeten af wanneer ik het persoonlijke slaafje van mijn dochter ben geworden. Sinds wanneer is zij –zelf uitgeroepen- koningin en ben ik tot haar dienares gepromoveerd? Ik was in de veronderstelling dat ik mijn dochter best wel een beetje streng opvoed. Ik ben behoorlijk consequent en vind het geen probleem om haar nee te verkopen. Genoeg voorbeelden in mijn omgeving waar de kinderen gedaan krijgen wat ze maar willen als ze er maar hard genoeg om zeuren. Dat zou mij nooit gebeuren, zo beloofde ik mezelf toen ik mijn wondertje voor het eerst vast had. Ergens is het radicaal mis gegaan want ik ben nu trotse eigenaar van een heuse mini diva met bijbehorend gedrag.

Onze dame is nu richting de drie jaar aan het gaan en heeft daarom besloten haar opvoeding in eigen hand te nemen en ons even een tandje harder te laten werken. Werkelijk alles is dus inmiddels een discussie. Nee is het standaard antwoord en hoezo, waarom en wat doe je de meest gestelde vragen in ons huis. En ja, daar word je best moe van. Ik begin nu te merken dat opvoeden vooraf best een leuk en vermakelijk idee is, maar dat het een behoorlijke pittige dagtaak is als je er daadwerkelijk mee aan de slag moet.

Eerlijk gezegd vind ik dat hele opvoeden niet echt leuk. Ik word er ook geen leuker mens van merk ik. Met regelmaat zie ik mezelf van een afstandje en als ik mijn ogen dan wat samen knijp zie ik, werkelijk waar, mijn moeder tegen mij tieren. Oei. Dat was niet het plan. Maar er dan maar voor kiezen om mijn dochter te laten gaan en haar opvoeding aan haarzelf over te laten…eh ik geloof het toch maar niet. Ik hou er namelijk weer wel van als ik enige controle heb over mijn leven. Niet met veertien kilo huilende en jengelende massa aan mijn been door het leven hoef te gaan. Bovenal hou ik vooral niet van de afkeurende blikken richting mijn slopende, boerende en gillende dochter.

De vraag is nu hoe ik van mijn bezitterige, commanderende, veeleisende en bij vlagen echt stoute dochter een welgemanierd mensje maak waar mensen over praten in de provincie omdat ze zo welopgevoed is? *Bij voorkeur wens ik dit resultaat te behalen zonder de terreur van een schreeuwende en slaande ouder. Therapie genoeg in dit gezin.* Sinds deze week ben ik daarom maar begonnen met de reverse-psychology tactiek. Wil je niet eten? Prima, vooral niet komen! Slapen, welnee joh, lekker in bed liggen en je ogen open houden (als je maar stil bent). Aankleden, nee hoor, ik help je niet meer, regel het zelf maar. Dat, in combinatie met een enorme dosis omkoping (de beloningsvellen en bijbehorende stickervellen vliegen je hier om de oren) begint hier aardig vrucht af te werpen. De kleine klierige diva is van een onaardig en ontevreden monstertje aan het veranderen in een diva met veel zelfvertrouwen. Daar ben ik met vlagen best behoorlijk trots op. Nu nog even van die slaafjes afkomen, dan ben ik best tevreden….