Een nieuwe baan dus een nieuwe garderobe!

Elke vrouw weet het, bij een nieuwe baan hoort een nieuwe outfit, of beter nog; een compleet nieuwe garderobe! Bij die nieuwe baan past dat ene jurkje namelijk perfect of hoort die ene bloes er echt bij. Nu heb ik al jaren een zelfde soort baan. Een baan waarbij ik representatief voor de dag moet komen. Zakelijk en volwassen, zo was altijd mijn beoogde uitstraling. Nu heb ik dus een nieuwe baan. Noem het de household-manager, de hoofd-wasser, de thuis-coördinator of gewoon huisvrouw, dat kan ook natuurlijk. Oh, en ik ben natuurlijk ook parttime schrijfster, zelf uitgeroepen, dat wel maar niet minder ambitieus. En bij die nieuwe banen hoort, je raadt het al; een nieuwe garderobe!

Ik zag mezelf gek genoeg niet in een pak stofzuigen of de ramen lappen in één van mijn ietwat strakke, korte jurkjes de ramen lappen. Bovendien is zo’n outfit niet praktisch als je op de grond een duplo kasteel moet maken of door de zompige modder grond achter een geit aan rent. Genoeg reden dus om eens flink te gaan shoppen. Het lastige was alleen wel dat ik merkte dat ik al jaren vooral had geshopt op werkkleding en niet op casual outfits. Wat is mijn smaak, vroeg ik mij ineens vertwijfeld af. En hoe kan ik er comfortabel bij lopen zonder gelijk een uitgebluste, afgeleefde moeke uitstraling te adopteren? Want laten we wel wezen, wij dames gaan altijd nog liever als hete milf door het leven dan als seksloze moeder. Of beken ik hier nu geheel per ongeluk een persoonlijk geheim? Nou ja..

Na een flinke online zoektocht, talloze wanhopige momenten, veel, heel veel bezoekjes van mijn pakjes postbode heb ik nu een nieuwe garderobe. Mijn kledingkast is uitgemest en op een paar stukken na heb ik nu een volledige casual garderobe. Een mooi startpunt voor mijn nieuwe leven, mijn nieuwe route en missie in het leven. Want de laatste week van het kinderdag verblijf is aangebroken en de paniek slaat soms al aardig toe. Hoe ga ik de dagen vullen? Hoe hou ik dochterlief tevreden en bovenal; hoe hou ik haar in het gareel? Het komt vast goed, dat weet ik ook wel. Dochter heeft er in elk geval heel veel zin in en met haar goede wil komen we al een heel eind. Gelukkig zijn er steeds meer dames in de straat zonder baan en zijn er dus steeds meer kinderen thuis door de week. Ik bespeur bij al die buurvrouwen eenzelfde angst dus iedereen staat te springen om speel afspraakjes.

Ach, ik blijf ook maar tegen mezelf zeggen dat hoe het ook gaat lopen, ik er in elk geval wel mooi uit zie in mijn nieuwe outfits!

Oude relatie en nieuwe dates

Ik zit dus nog steeds vol in de relaties. Met man en psycholoog. Ik heb het echt geprobeerd uit te maken hoor, met de psycholoog dus, mijn man hou ik -geheel volgens plan- aan. Tijdens het ongemakkelijke ik-wil-eigenlijk-van-je-af-gesprek zag ik mijn psycholoog verschieten. Zichtbaar geschrokken zag ik haar in haar hoofd al het granieten aanrechtblad afbestellen, de massieve vloer vervangen voor een laminaat variant en een luxaflexje ophangen in plaats van de door haar zo gewenste shutters. Ze hield zich goed hoor, ik ken haar gewoon erg goed inmiddels. Ze herstelde zich snel en nam haar immer professionele houding weer aan. Toch zag ik de zweem van teleurstelling in haar ogen blijven. Ik verzwakte. Ik kon haar hart niet zomaar keihard breken. Ik heb te weinig therapie gehad om mijn people pleasing behoefte helemaal uit te schakelen. Gelukkig maar, voor haar dan. Ik zit er voorlopig nog steeds aan vast. Gelukkig was ik wel standvastig genoeg om de frequentie naar beneden te krijgen. Ik hoef haar niet meer wekelijks te zien maar mag om en om een weekje vrij. Het voelt een heel klein beetje als spijbelen maar ik heb besloten dat ik het toch ooit echt op eigen benen moet gaan rooien. Een beetje afbouw is daarin wel fijn. Gelukkig blijft er genoeg om aan te werken en met mijn karakter is het ook nooit goed genoeg dus dat is een fijne vicieuze cirkel waar mijn psycholoog handig gebruik van kan maken.

De vraag voor mij is wel of ik haar wil gaan vervangen en zo ja, hoe. Ik speel de laatste tijd namelijk wel eens met het idee om iets aan sport te gaan doen. Ik moet al bijna kokhalzen als ik het zo opschrijf. Jarenlang ben ik fervent tegenstander geweest van alles waar je zinloos moe en zweterig van wordt. Helaas ban ik al weer enige jaren geleden de 30 gepasseerd en met een kind in the pocket, blijft je lichaam toch wat achter bij je wensen… Inmiddels zijn er echte rollen ontstaan waar dochterlief me heel graag, al prikkend en knijpend, op wijst. Hard lachend roept ze dat ik zo’n dikke buik heb. Nou ben ik wel wat gewend van haar, want ze wijst me er ook heel graag op dat ik een tent op mijn hoofd heb. De eerste keer dat ze dat luid lachend riep, vermoedde ik dat een kappersbezoek wel zou helpen maar helaas. Ze bleek te refereren aan mijn fronsrimpels tussen mijn wenkbrauwen. Een beetje gelijk heeft ze wel, het is inderdaad een mooi driehoekje, in de vorm van een tent. Ik overweeg om haar spaargeld in te zetten voor een flinke botox behandeling, aangezien zij het issue aanhangig heeft gemaakt én bovendien mede de oorzaak is. Ik moet namelijk zeer regelmatig heel boos naar haar kijken en dat komt de tent dus niet ten goede. Die tent, die kan ik dus wel hebben van haar maar het gelach om mijn rollen…nee, dat is een beetje pijnlijk. Vooral omdat ik de rol der rollen zelf ook zo goed zie hangen. Over mijn broek, onder een truitje, of erger nog; als ik naakt voor de spiegel sta! Brrrr…

Ik geloof dus dat ik maar moet gaan sporten. Ik ben me nu aan het oriënteren wat voor sport ik zal gaan doen want zoiets moet je niet overhaasten natuurlijk. Gelukkig las ik laatst een artikel over dat als je heel hard denkt dat je bepaalde spieren gebruikt, ze daadwerkelijk gestimuleerd worden. Ik wil niet verder nadenken over de kans dat dit waar is en val nu standaard elke avond in slaap terwijl ik me rot sport -in mijn hoofd dan-. Je moet dus niet raar opkijken als je me binnenkort super strak rond ziet lopen. Of met een dikke rol én een sporttas. We zien wel.

Verbroken relatie

Ik ga het uitmaken. Niet dat er een ander is hoor, mijn hemel, nee. Even geen polonaise meer aan mijn lijf. Ik ga het uitmaken omdat het op is, het gevoel is weg. Dat fijne gevoel van lichte spanning als ik haar weer zou zien. Die gespannen verwachtingen van wat we nu weer zouden gaan doen. Het is een sleur geworden. De spanning eruit, de magie verdwenen. We kennen het allemaal natuurlijk en soms valt zo’n relatie nog wel te redden en ik heb dat ook echt geprobeerd, werkelijk. Maar ja, als het er niet meer is, dan is het er niet meer.

Eigenlijk wilde ik het haar vanmorgen vertellen. Maar het kwam er niet van. Nou ja, vooruit, ik was te laf, durfde niet. Ik denk dat ik volgende week een oldskool briefje meeneem. Zo een met erop: het is uit. Gewoon, recht voor zijn raap, zonder poespas. Maar ja, ze zal wel willen weten waarom. Waar het mis is gegaan, wat ze anders had kunnen doen… Zou ze gaan huilen vraag ik me nu ineens af? Wat dan? Durf ik dan nog steeds keihard tegen haar te zeggen dat ze zich er maar overheen moet zetten en dat ik niet meer kom?

Mijn man weet het inmiddels ook trouwens. Hij vond het wel spannend geloof ik. Ze heeft de afgelopen anderhalf jaar natuurlijk ook wel een groot deel uitgemaakt van ons leven. Ik ben al aan het idee aan het wennen. Hoewel, echt definitief breken, dat vind ik misschien ook wel weer net iets te heftig nu. Er is al zoveel aan het veranderen. Misschien hou ik haar er toch nog even aan maar dan wat minder vaak. Iets meer in balans zodat ik meer tijd heb voor mijn man en kind. Die verdienen ook mijn aandacht natuurlijk.

Ja, dat doe ik. Ik blijf haar zien! Maar dan wat minder vaak. Eén keer per maand of zo. Gewoon, voor de zekerheid. Nu nog even bedenken hoe ik haar ga verkopen dat ze mijn vangnet moet zijn. Dat we haar wensen even terzijde schuiven en die van mij laten heersen. Ze zal haar keuken op moeten geven, de uitbouw moeten laten voor wat hij is. Ze zal opofferingen moeten maken, dat is zeker. Maar ik kan ook niet eeuwig in therapie blijven natuurlijk, of zou zij dat wel hebben gedacht? Nee, mijn psycholoog gaat haar beste en meest trouwe klant toch echt (een beetje) kwijt raken geloof ik.

Als ik het tenminste durf te zeggen volgende week…

Verslaafd

Ik zag het al een tijdje aankomen. Het was ook wel te verwachten eigenlijk. Met mijn geschiedenis bedoel ik. Mijn genen, mijn voorbeeld. Ik ben verslaafd.

Er is hier nog wat discussie waaraan allemaal maar ik kan met zekerheid zeggen dat ik in elk geval ernstig verslaafd ben aan de aandacht voor mijn verhalen. Ik heb namelijk op mijn geheime blog een gedeelte van mijn boek geplaatst. Met het verzoek om daar eens kritisch naar te kijken. Totaal onbekende mensen lezen nu mijn verhaal en oordelen. Ik was vreselijk bang voor genadeloze afstraffingen, boze woorden, afschuw en gelach….niets van dat alles. Roerende reacties, vol lof en aanmoediging. *slik* De meeste reacties lees ik met tranen in mijn ogen met een buik vol vlinders en vol verbazing dat iemand mijn verhaal heeft gelezen én het goed vindt! Ik vind het onwaarschijnlijk.

Nu ben ik dus al de hele week gekluisterd aan mijn laptop, Iphone en alles waar maar internet op te vinden is. Continu check ik de statistieken, bekijk ik mijn geheime twitter account (waar overigens steeds meer volgers op verschijnen) en dubbel check ik of er weer nieuwe reacties zijn. Ik word er helemaal enthousiast van als ik zie dat er weer een nieuwe volger bij is verschenen of als er weer een aantal pageviews bij zijn gekomen. Ik word er zo enthousiast van dat het schrijven ook een extra impuls krijgt. Gisteren heb ik een kort verhaal afgeschreven voor een nieuwe schrijfwedstrijd. Een behoorlijk zwart verhaal wat me veel energie kostte. Nu vormt zich langzaam een nieuw verhaal in mijn hoofd voor een nieuwe schrijfwedstrijd. Ondertussen broed ik ook rustig verder op mijn boek. Het boek wat ik toch echt af wil gaan schrijven nu. Blijkbaar is er een markt voor, in elk geval onder mijn geheime twittervrienden.

Nadeel van mijn nieuwe verslaving en schrijfimpuls is wel mijn aloude en welbekende eigen gemaakte fuik van eisen. Ik bedoel de veel te hoge eisen die ik vervolgens aan mezelf stel. Hoe kan mijn boek ooit aan mijn eigen eisen voldoen als ik de lat stiekem steeds een paar centimeter hoger leg… Voorlopig probeer ik de lat maar op ooghoogte te houden, dat is wel zo overzichtelijk. Bovendien is mijn psycholoog op vakantie dus het lijkt me niet het moment voor een zelf gecreëerde mentale instorting. Doorgaan dus maar en proberen mijn ernstige reactie-verslaving enigszins onder controle te krijgen. Misschien dat ik straks voor de zekerheid maar eens even het internet eruit trek. Op een smartphone alleen kun je gelukkig toch niet rekenen…

Feest

Ik ben niet zo van de feestjes eigenlijk. Dit is al zo sinds ik ooit als tiener mijn verjaardagsfeestje vierde waar iedereen die ik uitnodigde, zou komen. Uiteindelijk eindigde ik met drie gasten en veel te veel lekkers. Ik was zo teleurgesteld en verdrietig dat ik nooit meer onbekommerd mijn verjaardag heb durven vieren. Altijd ben ik weer bang dat er uiteindelijk nauwelijks mensen komen. Toch heb ik afgelopen maand een hoop te vieren gehad. Ik heb alle gelegenheden uiteraard stilzwijgend aan me voorbij laten gaan. Echt reden tot feest was het ook niet, een jaar bij de psycholoog, een jaar thuis….mijlpalen maar niet van de feestelijke soort.

Waar sta ik nu, een jaar nadat alles begonnen is, vroeg ik me vertwijfeld af. Het gaat beter, dat wel. Maar het blijft een beetje prutsen in de marge. Hoewel ik afgelopen week wel echt een verschil voelde. Voor het eerst kon ik me echt ontspannen. Ik ben niet meer continu bezig met morgen, wat ik dan moet doen, waar ik zeker weer niet aan toe gaan komen of wat ik vandaag weer eens niet of niet goed genoeg heb gedaan. Voor het eerst kon ik genieten van een momentje rust, van Sophie die uitgelaten blij in het zomerse weer speelde. Ik kon gewoon zitten, gewoon zomaar niets doen! Ik was in mijn hoofd niet bezig met morgen en wat ik allemaal nog moest doen. Ik was niet verlamd van angst over wat ik allemaal moest doen. En ik kan je zeggen; het voelde heerlijk!

Het klinkt absurd als ik het zo opschrijf en ik kan me heel goed voorstellen dat menig lezer totaal niet begrijpt wat ik bedoel. Ik hoop ook dat maar weinig mensen de verlammende angst kennen die ik dagelijks voelde. Angst die ervoor zorgde dat ik het gevoel had dat het me allemaal niet zou lukken en ik daardoor zo verlamde dat ik helemaal niets meer kon. Een vicieuze cirkel waar geen ontkomen aan leek.

Afgelopen week werd dat ineens beter. Hoe het komt weet ik ook niet. Ik heb er geen verklaring voor. Ik hoop nu alleen maar dat het gevoel zal blijven. Hoewel…misschien mag er best een tikje stress terug komen als ik zo rond kijk. Het ‘huis’ waar wij in wonen, lijkt op het moment meer op een zwijnenstal dan iets anders, compleet met een laag zand op de grond. Nou is dat op zich ook wel weer best passend bij dat kleine mormeltje wat hier rondloopt en vaak meer weg heeft van een varkentje dan van een prinsesje, maar wij wonen er ook nog! Ik denk dat ik dus maar even de stofzuiger pak….

Open deur

De laatste weken merk ik dat het schrijven me veel energie kost. Het lijkt wel of het schrijven van mijn verhalen een deur openzet in een gedeelte in mijn hoofd waar ik eigenlijk liever niet ben. Ik probeer in mijn verhalen een gevoel neer te zetten maar merk vervolgens dat ditzelfde gevoel me blijft achtervolgen. Ik kan dit gevoel als een slechte schurk in een B-film een aantal dagen maar niet van me afschudden.

Ironisch genoeg zorgt hetzelfde schrijven er juist voor dat ik me beter ga volgen. Ik denk dat dit te maken heeft met controle. Ik heb zelf de controle of ik de deur wel of niet open zet. Hoewel….het schrijven en die deur werken ook erg verslavend en als een echte junk zet ik de deur ook open op momenten als ik weet dat ik dat beter niet kan doen. Maar met elke letter die ik schrijf hoop ik op een nog betere high, eentje die blijft hangen, die niet na een poosje weer weg is geëbd alsof hij er nooit is geweest. Een blijvende indruk. Goh, het lijkt haast wel een cliche…

Voorlopig zit ik dus vast in een vicieuze cirkel van schrijven met een sociaal isolement, niet schrijven met sociale capaciteiten en het gemis van het schrijven. Gelukkig is de gemene deler het rare, onheilspellende gevoel dat ik iets mis, meer zou moeten, iets –fataals- nalaat. Gelukkig is dit iets wat mijn psycholoog vast niet zal herkennen en heus niets met mijn immer durende faalangst, prestatiedrang en mijn hang naar bevestiging te maken heeft. En daar wil ik graag bij laten, ja.

Maar willen jullie in de tussentijd wel graag even voor me duimen dat ik die schrijfwedstrijd win en dat nieuwe verhaal voor die andere wedstrijd afkrijg? Als ik die win zal ik wel geloven dat ik kan schrijven en misschien zit er dan een high in die echt blijft hangen?!....

Bedankt

Regelmatig ontvang ik van lezers een reactie op mijn blog. Soms zijn het complimenten op mijn schrijfstijl, herkenning van de inhoud en heel vaak zijn het hele lieve reacties met als doel mij een hart onder de riem te steken. Deze reacties lees ik bijna altijd met tranen in mijn ogen. Vol ontzag naar de schrijver, ik weet namelijk niet of ik zelf het lef zou hebben iemand zo’n berichtje te sturen. Dat terwijl ik nu uit eerste hand weet hoe enorm fijn zulke reacties zijn.

Toch werkt het heel vreemd in mijn hoofd. Ik lees zo’n reactie, ik word er helemaal warm van en waardeer ze echt enorm. En toch heb ik geen idee hoe ik erop moet reageren. Raar, want je zou verwachten dat een reactie precies is waar ik op zit te wachten, ik zoek tenslotte zelf de publiciteit met mijn blog. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen als mensen onder de indruk zijn van mijn verhaal. Voor mij voelt het inmiddels allemaal niet meer als iets enorms. Het is ‘gewoon’ geworden geloof ik. Zoiets als; als je midden in de golf zit, bevat je niet hoe groot hij is. Als ik dan een reactie uit het hart van een lezer lees, zie ik soms ineens hoe groot die golf ook alweer was. Uit angst om direct te verdrinken, duik ik maar weer kopje onder en zwem ik stug verder. Ik weet ergens diep van binnen namelijk best dat elke golf uiteindelijk ergens aanspoelt. De vraag is nog even waar dat gaat gebeuren. En wanneer we er eindelijk zijn. -Ik hoop zelf dat ik ergens op een prachtig eiland aanspoel met witte stranden, palmbomen en zon, zon, zon. Een cocktail is er dan gemakkelijk bij gedroomd uiteraard.-

Inmiddels heb ik een heel stapeltje hele lieve reacties liggen, praktisch allemaal onbeantwoord. Want uit pure onwetendheid en onkunde van mijn kant reageer ik meestal maar gewoon niet. Ik weet met mijn grote mond gewoonweg niet wat ik moet zeggen tegen de schrijver. Hoe verwoord ik mijn dankbaarheid als ze niet de tranen in mijn ogen kunnen zien tijdens het lezen? Hoe vertel ik ze hoe fijn het is om eindelijk te laten zien dat ik niet zo sterk ben als ik vaak lijk? Ik kan niet beschrijven hoe fijn het voelt als mensen je schrijfsels lezen, ze waarderen en steeds weer opnieuw je hersenspinsels opzoeken. Er zelfs soms om moeten lachen en heel af en toe zelfs een traan om laten. Mensen raken, dat is geloof ik wel mijn ultieme doel van deze blog en een reactie is een ultieme bevestiging van het feit dat dit soms lukt. Onbeschrijflijk hoe trots je dan kunt zijn.

Toch lukt het me meestal niet om dan een leuke reactie te sturen. Maar ja, wat moet ik dan ook zeggen; bedankt dat jij mijn levensverhaal hebt gelezen? Bedankt dat je met me meeleeft? Dat voelt een beetje als een low-budget-Hallmark-aanbiedingskaart. Dus zeg ik meestal maar niets. Vervolgens lig ik ’s nachts uiteraard te malen om mijn gebrek aan reactie naar de schrijver. Ik ben bang dat ik ze het gevoel geef dat hun reactie me niets deed, dat ik hem misschien wel helemaal niet heb gelezen dat hij nooit werd gewaardeerd. Terwijl ik zo blij ben met hun reactie, met een teken van leven, een bevestiging dat ze er zijn; de lezers!

Bij wijze van enorm laffe oplossing van mijn kant, schrijf ik daarom nu deze blog. Als dank naar iedereen die mijn blog leest, naar iedereen die er om kan lachen of om moet huilen en zeer zeker naar iedereen die de moeite neemt om te reageren op mijn blogs. Uit het diepst van mijn hart wil ik jullie allemaal bedanken.

En voor de duidelijkheid voor iedereen die me ooit nog een reactie wil sturen; alvast sorry als ik niet reageer, ik waardeer je reactie, heb diep respect voor jouw lef om me een bericht te sturen en bedankt voor het meeleven/het hart onder de riem/ wat leuk dat je mijn verhalen herkent (doorhalen wat niet van toepassing is).

En nog één keer voor jullie allemaal: bedankt voor het lezen!

Diva drama's

Vanmiddag vroeg ik me ineens verbeten af wanneer ik het persoonlijke slaafje van mijn dochter ben geworden. Sinds wanneer is zij –zelf uitgeroepen- koningin en ben ik tot haar dienares gepromoveerd? Ik was in de veronderstelling dat ik mijn dochter best wel een beetje streng opvoed. Ik ben behoorlijk consequent en vind het geen probleem om haar nee te verkopen. Genoeg voorbeelden in mijn omgeving waar de kinderen gedaan krijgen wat ze maar willen als ze er maar hard genoeg om zeuren. Dat zou mij nooit gebeuren, zo beloofde ik mezelf toen ik mijn wondertje voor het eerst vast had. Ergens is het radicaal mis gegaan want ik ben nu trotse eigenaar van een heuse mini diva met bijbehorend gedrag.

Onze dame is nu richting de drie jaar aan het gaan en heeft daarom besloten haar opvoeding in eigen hand te nemen en ons even een tandje harder te laten werken. Werkelijk alles is dus inmiddels een discussie. Nee is het standaard antwoord en hoezo, waarom en wat doe je de meest gestelde vragen in ons huis. En ja, daar word je best moe van. Ik begin nu te merken dat opvoeden vooraf best een leuk en vermakelijk idee is, maar dat het een behoorlijke pittige dagtaak is als je er daadwerkelijk mee aan de slag moet.

Eerlijk gezegd vind ik dat hele opvoeden niet echt leuk. Ik word er ook geen leuker mens van merk ik. Met regelmaat zie ik mezelf van een afstandje en als ik mijn ogen dan wat samen knijp zie ik, werkelijk waar, mijn moeder tegen mij tieren. Oei. Dat was niet het plan. Maar er dan maar voor kiezen om mijn dochter te laten gaan en haar opvoeding aan haarzelf over te laten…eh ik geloof het toch maar niet. Ik hou er namelijk weer wel van als ik enige controle heb over mijn leven. Niet met veertien kilo huilende en jengelende massa aan mijn been door het leven hoef te gaan. Bovenal hou ik vooral niet van de afkeurende blikken richting mijn slopende, boerende en gillende dochter.

De vraag is nu hoe ik van mijn bezitterige, commanderende, veeleisende en bij vlagen echt stoute dochter een welgemanierd mensje maak waar mensen over praten in de provincie omdat ze zo welopgevoed is? *Bij voorkeur wens ik dit resultaat te behalen zonder de terreur van een schreeuwende en slaande ouder. Therapie genoeg in dit gezin.* Sinds deze week ben ik daarom maar begonnen met de reverse-psychology tactiek. Wil je niet eten? Prima, vooral niet komen! Slapen, welnee joh, lekker in bed liggen en je ogen open houden (als je maar stil bent). Aankleden, nee hoor, ik help je niet meer, regel het zelf maar. Dat, in combinatie met een enorme dosis omkoping (de beloningsvellen en bijbehorende stickervellen vliegen je hier om de oren) begint hier aardig vrucht af te werpen. De kleine klierige diva is van een onaardig en ontevreden monstertje aan het veranderen in een diva met veel zelfvertrouwen. Daar ben ik met vlagen best behoorlijk trots op. Nu nog even van die slaafjes afkomen, dan ben ik best tevreden….

Nachtmerrie

Ik ben een beetje zenuwachtig. Ik heb namelijk straks weer therapie na een break van een paar weken. Normaliter ben ik niet zenuwachtig voor therapie maar nu ineens wel. Dit heeft alles te maken met de onderbreking van een paar weken. Mijn therapeute en ik zijn niet uit elkaar hoor en er was geen sprake van ruzie, maak je vooral geen zorgen. Mijn therapeute moest geopereerd worden. Nu leek het mij nogal ongepast om te vragen waar ze aan geopereerd moest worden en dus heb ik mijn tong afgebeten toen ze vertelde dat ze onder het mes ging. Ik heb die hele sessie in mijn achterhoofd diverse scenario’s de revue laten passeren. Van een knie operatie tot een oog-laser behandeling gingen door mijn hoofd. Ik vermoed dat mijn therapeute een lastige tijd heeft doorgemaakt. Ze moest natuurlijk aan al haar patiënten hetzelfde verhaal vertellen. Ze zal zich ongetwijfeld hebben gerealiseerd dat ze de rest van het uur nauwlettend in de gaten werd gehouden door de betreffende patiënt in een wanhopige poging een glimp op te vangen van haar verborgen operabele probleem. Of zouden die andere patiënten wel gewoon gevraagd hebben waar ze aan geopereerd moet worden? Zij zijn ook gek in hun hoofd tenslotte.

In elk geval betekende haar operatie een ‘vakantie’ van een paar weken voor mij. Vandaag is het weer zo ver en mag ik weer op haar bank plaatsnemen. Niet dat ze een bank heeft trouwens, niet in haar praktijk althans, maar dat is toch de associatie die je hebt bij een psycholoog en in die waan laat ik jullie graag. Door mijn aankomende afspraak begon bij mij de vraag te herrijzen waar ze toch aan geopereerd zou zijn. Ineens schoot er in mijn hoofd dat ze misschien wel een geslachts-veranderende operatie  heeft ondergaan! Ineens wist ik het zeker, ze had al mijn sessies natuurlijk niet nodig voor haar uitbouw of haar nieuwe keuken, ze was aan het sparen voor een operatie! Nu het steeds iets beter met me gaat voelde ze wellicht druk om snel te handelen voor haar melkkoe haar als wekelijkse therapeute zou ontslaan. Misschien heeft ze daarom wel gekozen voor de goedkopere, Poolse variant. Het beeld bij het resultaat van zo’n operatie doet me rillen eerlijk gezegd. Ik heb steeds een beeld voor me van een wanstaltige mislukte mannelijke versie van haar. Het lijkt me geen pretje om daar op uit te kijken een heel uur lang. Ik vrees ook dat het me ernstig zal afleiden van mijn eigen misère, hoewel dat dan wellicht weer een positief bijproduct is. Ik maak me vooral zorgen over hoe ik daar nou op moet gaan reageren? Ik zie het al voor me; ze doet de deur van haar praktijk open, ik zie direct een five o’clock shadow op haar duidelijk verbrede kaaklijn, vlug laat ik mijn blik enigszins beschaamd naar beneden flitsen om te stuiten op gebobbelde (het blijft een Pools product tenslotte) verbrede heupen. Heupen die ineens niet in haar standaard rokje zitten maar in een corduroy broek (het blijft een psycholoog tenslotte) gehuld zijn. Vervolgens hoor ik haar krakerige, lage stem die me begroet en me binnen vraagt.

Wat zou nu het sociaal wenselijke gedrag zijn? Wegrennen lijkt me sowieso een no-go. Haar ehhh hem complimenteren over zijn nieuwe kapsel dan maar? Of zou hij dat als echte kerel nou ook weer niet willen horen? Maar om nou iets te zeggen over die andere bobbel in zijn broek, tja, dat lijkt me dan toch ook weer enorm ongepast! Misschien moet ik het ijs maar breken door te vragen of hij ‘de wedstrijd’ heeft gezien (er was toch voetbal, heren?)?

Ik hoop stiekem dat mijn psychologe heeft gelogen en helemaal niet geopereerd hoefde te worden. Ik hoop dat ze eigenlijk gewoon thuis moest zijn voor de plaatsing van de nieuwe keuken. In de nieuwe aanbouw uiteraard. Laten we daar maar allemaal even hard om duimen alsjeblieft!

Een blog over een jaar geleden

Voor ik mijn blog begin moet ik even uitleggen waarom ik al zo lang niet geblogd heb. -Ik ga er gemakshalve maar even van uit dat jullie dat net zo erg vinden als ik- Ik heb het namelijk druk. Ja dat kan dus ook als je kansloos thuis zit ja! Ik ben in mijn hoofd erg druk geweest met mijn tweede identiteit. Mijn geheime blog en dat zorgde, hoe kan het ook anders, voor een dramatische schrijf blokkade. Ik kan de ironie hiervan uiteraard wel waarderen, wat past er beter bij mij dan dat mijn zogenaamde oplossing voor een fonkelnieuw probleem zorgt?! Maar goed, laten we hopen (of in elk geval hoop ik) dat deze blog de blokkade doorbreekt en er weer een fijne stroom aan onsamenhangende, humoristisch zwart gerande relazen van mijn hand loskomt.

Koninginnedag zal voor mij altijd wel een beetje een rare herinnering met zich meedragen. De nacht van 30 april op 1 mei wordt door velen als niet enorm prettig ervaren. Dat realiseer ik me. Want of je nou gewoon last hebt van het feit dat er dronken jongeren onder je raam zingen, je zoon of dochter maar niet thuis komt, je zelf boven de pot hangt na een glaasje teveel of iemands haar omhoog moet houden, iedereen heeft wel één of meerdere van zulke herinneringen vermoed ik. Ik ook hoor, ik kan me echt nog wel (al is het beeld behoorlijk vaag) herinneren hoe ik al zwalkend en vallend naar huis fietste na een bijzonder gezellige (lees: veel, heel veel drank) Koninginnedag naar huis fietste. Gevolgd door een flinke discussie met partner over wie nou wie omver fietste en wie derhalve het meest dronken was en de pleisters moest gaan betalen.

Toch vallen zulke herinneringen sinds vorig jaar voor mij in de categorie: hilarisch-gênante-herinneringen. Vorig jaar dacht ik die nacht namelijk dat ik dood ging. Dit keer geen over gedramatiseerde bewoordingen van een minder fijne herinnering maar een oprechte vaststelling. Die nacht was ik er echt van overtuigd dat ik dood zou gaan. Of eigenlijk was het nog vreemder. In eerste instantie dacht ik dat ik dood zou gaan van de pijn, dat was al een behoorlijk onprettige gedachte en geen fijn gevoel. Maar de herinnering is pas echt dramatisch te noemen vanaf het moment dat ik letterlijk dacht dat het ook maar echt beter zou zijn als ik dood ging. Nu is de terugkerende lezer op de hoogte van mijn depressie en bijbehorende vrolijke “was ik maar dood” wens die met enige regelmaat de kop op steekt. Toch was dit moment heel anders. Deze doodswens kwam namelijk niet voort uit emotionele pijn, onkunde of soortgelijke problemen in mijn hoofd. Het was echt een moment waarop ik echt niet meer wilde leven omdat de fysieke pijn ondraaglijk was. Ik gaf me over aan wat er gebeuren zou, ervan overtuigd dat ik dood zou gaan. Dat gebeurde niet, anders zou dit wel een héél bijzondere blog zijn. Het werd ochtend en weer licht. Ik heb toen voor het eerst van mijn leven echt om hulp gevraagd. Ik heb mijn man gebeld en gezegd dat hij moest komen, zelfs terwijl hij met dochterlief op het strand was. Vlak na dat telefoontje vertelde mijn overbuurvrouw op de zaal dat ze blij was dat mijn man zou komen, ze had de hele nacht wakker gelegen met de alarmknop in haar hand omdat ze dacht dat ik dood zou gaan.

Nu ik dit zo opschrijf realiseer ik me dat ik totaal niet uit kan leggen hoe bizar deze nacht toen voor mij is geweest. Letterlijk opgeven, niet meer vechten zoals je instincten wel aangeven is iets wat diepe indruk achter laat. Ik denk dat ik hetzelfde moment bij mijn vader ook heb gezien. Toen hij happend, snakkend naar adem vocht om te blijven leven en ineens stopte met dat gevecht. Hij realiseerde zich waarschijnlijk dat het een gevecht was wat hij niet kon winnen en gaf zich over. Ik weet nog heel helder hoe ook ik die beslissing nam. Het enige verschil tussen hem en mij is dat mijn lichaam nog niet op was en door kon gaan. Mijn tijd was nog niet op. Die van mijn vader wel. Best ironisch aangezien ik vermoedelijk vaker uit het leven heb willen stappen dan mijn vader en mijn vader niet wilde opgeven en ik –zeker in die tijd- geen duidelijke behoefte voelde om te blijven leven.

Het is overigens wel een keerpunt geweest in mijn leven. Enerzijds omdat ik naar aanleiding van deze gebeurtenis maar eens besloot professionele hulp in te roepen. Anderzijds omdat er ergens iets is blijven hangen van de gedachte dat er misschien, heel misschien, toch echt een goede reden is waarom ik moest blijven leven. Ik realiseerde me dat laatst nog meer toen ik me herinnerde dat ik al eens eerder in het ziekenhuis had gelegen en het kwartje ook toen net zo gemakkelijk de andere kant op had kunnen vallen. Twee keer een medisch buitenkansje meemaken dat enorm onwaarschijnlijk is en in veel gevallen fataal afloopt. Ineens geeft me dat soms een vreemd gevoel van vertrouwen. Misschien dat ik deze dingen mee moest maken om me te laten voelen dat iets, iemand wil dat ik blijf. Dat ik nog iets moet doen voor ik mag gaan. Misschien moet ik proberen hier nog weer eens aan te denken als ik de volgende keer vergevorderde plannen heb. Want als ik gelijk heb, is de kans dat mijn touw breekt en ik vervolgens alleen heel lullig een been breek ofzo, wel erg groot. Dat lijkt me dan toch ook niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Het zal in elk geval niet bevorderlijk zijn voor mijn faalangst vermoed ik zo.

Mijn beste kans lijkt me om gewoon maar even op zoek te gaan naar datgene waarvoor ik hier ben. Alleen jammer dat ik nog steeds geen duidelijk beeld heb van wat dat is. Dus als er suggesties zijn hoor ik ze graag hoor! J

Mama magazine column

Voor iedereen die mijn column in Mama magazine heeft gemist, hier nog even in de herhaling!

Lieve Sophie,
Net 2 geworden en al tot een echt mens aan het uitgroeien, je krijgt zo
duidelijk karakter. Ik zie hoe mooi je wordt. Ik besef eens te meer hoezeer
ik dat niet zag toen je er net was. Hoe ontzettend slecht het toen met me
ging, dat ik niet kon genieten van de mooie dingen. Het regende in die
periode ook alleen maar, achteraf gezien misschien een teken. Lieve kleine
schat, wat zijn we samen door het oog van de naald gekropen hè? Maar we
hebben het gered! Dankzij jou. Die allereerste keer toen je nauwelijks kon
lopen, kwam je naar me toe om  me met je kleine armpjes heel hard te
knuffelen. Wat heb ik toen gehuild om jouw liefde. En toen wist ik; voor jou
moest ik doorgaan, hulp zoeken. Nu zeg je heel vaak; ik blij, mama ook blij
hè? Niemand weet hoe waar dat is of hoeveel dat precies betekent. Ik zal
nooit vergeten hoeveel je me hebt geholpen. Voor jou ga ik helemaal beter
worden. Beloofd!

Pas op! melancholische en ietwat dramatische blog!

Vandaag is het precies twee jaar geleden. Twee jaar. Sophie was nog geen half jaar, een echte baby nog. Ik vraag me af of hij weet hoe lief en hoe leuk ze nu is. Hoe ze bijna niet meer huilt nu het wat beter met mij gaat. Vroeger geloofde ik echt heilig in ‘iets na de dood’, dat mensen niet gelijk helemaal weg zouden zijn maar bij je konden blijven. Bij je zouden blijven. Nu niet meer. Ik wil het wel geloven, heel graag zelfs. Geloven is gemakkelijker dan niet geloven. Ik zou het heel fijn vinden als hij mijn kleine meisje zag opgroeien. Ik zou dolgelukkig zijn als hij erbij is op mijn reis. Natuurlijk zou ik het aller gelukkigste zijn als hij mijn nieuwe weg goed zou keuren. Als hij trots op me zou zijn. Maar als dit allemaal zo zou zijn, dan had ik daar toch zeker een keer een teken van gekregen moeten hebben?

Ik zou gevoeld moeten hebben dat hij in me gelooft, dat hij het eens is met mijn keuzes. Maar ik voel het niet. Ik voel vooral de twijfel. Doe ik er goed aan, gaat het lukken, ga ik de weg vinden? Het is nog zo donker. Ik had zo gehoopt dat hij, juist hij, voor een beetje licht zou kunnen zorgen.

Nee, ik moet nu na twee jaar toch echt concluderen dat hij er niet meer is. Dat ik de mooiste, de moeilijkste, de grappigste, de meest starre maar vooral de liefste man ter wereld heb moeten begraven.

Lieve papa, als u me toch per ongeluk kunt horen, kunt zien, met me mee reist; ik mis u. Ik hou van u, ik wou dat ik dat nog een keer had gezegd.

Oh, en als u er dan toch bent en luistert en het niet te veel moeite is enzo, wilt u me dan even laten weten of ik het goed doe?

Geheim!

Er moet me even iets van het hart voor ik begin aan het vertellen over mijn grote geheim. Wat leven wij toch anders dan een paar jaar geleden. Het overviel me net ineens. Ik zit nu in een lokaal restaurantje te genieten van een club sandwich terwijl ik via de gratis wifi met mijn laptop op internet zit. Voor t gemak twitter ik even met mijn mobiel dat ik uit lunchen ben om te gaan schrijven. Jee, in wat voor wereld groeit mijn dochter op? Ik hoop maar dat ik het allemaal een beetje zal kunnen bijhouden. Ik geniet er trouwens wel enorm van hoor, geen klachten van mij! De koffie smaakt goed, de sandwich is heerlijk en sinaasappelsap die je niet zelf hoeft te persen is toch echt veel lekkerder!

Maar goed. Ik heb dus een geheim. Een geheim wat ik best met jullie wil delen. Nou ja, een beetje dan. Ik heb namelijk sinds deze week een blog. Een andere dan deze dan ja. Niet dat ik nu gelijk helemaal wil stoppen met deze blog, juist niet. De laatste tijd had ik alleen al steeds vaker het gevoel dat ik niet alles in deze blog kwijt kon wat ik wilde. Dat krijg je er ook van natuurlijk als je onder je eigen naam blogt en je blog ook nog eens promoot via je eigen twitter en linkedin kanaal. Zo heb ik al eens iets geschreven over iemand die daar niet ontzettend blij mee was. Maar toen ik laatst vernam dat één van mijn blogs –anders geïnterpreteerd dan door mij bedoeld-  in iemands verkeerde keelgat was geschoten, wist ik het zeker. Ik moet een nieuwe blog beginnen. Een blog onder een pseudoniem, een geheime blog (en ja, dat moet je even lezen met een mysterieuze toon in je stem, dan is het leuker).

Ik ben nu dus de trotse bezitter van een pseudoniem, een nieuw twitter account onder mijn nieuwe, valse naam en een super eerlijke blog! Afgezien van de naam die erop staat dan, maar dat zeg ik ook weer eerlijk. In die blog kan ik alles bespreken wat ik hier niet kwijt kan of kwijt wil. Want ja, ik heb ook zo mijn geheimen ja! Daarover schrijven blijkt heel fijn te zijn, therapeutisch bijna. Het voelt nog beter nu ik direct na mijn eerste plaatsing al enthousiaste reacties kreeg van lezers. Lezers die ik niet ken, die mij niet kennen. Onbekenden die de moeite nemen mijn relaas te lezen en vervolgens nog meer moeite doen om mij te laten weten dat ze er moesten lachen, het goede stukken vonden! WHOEHAA! De vele hits op deze blog, mijn kansrijke –doch verloren- inzending van een schrijfwedstrijd en reacties van vrienden en bekenden waren al een indicatie dat mijn schrijfwerk wellicht niet heel slecht is. Maar de hits én complimenten op mijn geheime blog, dat is voor mij onbetaalbaar.

Maar wees gerust, voorlopig heb ik echt wel genoeg onzin te melden voor twee blogs hoor. Schrijven voor bekenden heeft ook iets bijzonders en gezien de leuke, lieve, spontane en mooie reacties van die groep is en blijft deze blog ook meer dan de moeite waard! En als je nou heel graag ook mijn geheime blog wilt volgen dan moet je maar even goed zoeken. Of me een berichtje sturen natuurlijk. Wie weet verraad ik mezelf dan wel….op eigen risico natuurlijk! Want eerlijk is eerlijk!

Stom, stom, stom!!!

Waarom trap ik er toch steeds maar weer in? In mijn eigen fuik? Steeds weer doe ik wat ik denk dat anderen denken dat ik zou moeten doen. Volg je me nog? Ik ligt het maar even toe…

Ik zat vanmorgen heerlijk te knutselen aan een aankleedpopje toen er onverwacht een bezoeker voor de deur stond. Daar zat ik dan, in mijn pyjama, ongewassen in een vies huis, te knutselen. Ik hoor de haar de afkeurende gedachten denken. Ze keek me enigszins jaloers (of was het meer misprijzend?) aan en mompelde; tja, daar heb je nu tenminste lekker de tijd voor. Ik probeerde haar uit te leggen dat ik mezelf tegenwoordig probeer af te vragen waarom ik dingen doe. Doe ik ze omdat ik er gelukkig van word of omdat het van me verwacht word? Ik heb namelijk recentelijk ontdekt dat daar een cruciaal verschil in zit in mijn geval. Tja, sneerde het bezoek, maar er moet ook brood op de plank komen! Ik probeerde tevergeefs nog uit te leggen dat dat ook helemaal waar is. Zolang er maar een balans is tussen dingen die we nou eenmaal móeten en dingen waar we echt volmaakt perfect gelukkig van worden. Die balans is voor iedereen ook anders, sommige mensen worden gelukkig van 5 dagen per week werken, voor anderen ligt die balans bij 1 dag. Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke balans die ook te maken heeft met wat iedereen zelf belangrijk vind. Wil je perse skiën omdat je daar gelukkig van wordt, prima natuurlijk, consequentie is dan wel dat die vakantie betaald moet worden. Dat wij ervoor hebben gekozen om heel veel te laten zodat stoppen met werken voor mij eventueel een optie zou kunnen zijn, is onze keuze. Halverwege brak ik mijn betoog maar af, het kwam niet meer aan.

Ik begrijp het ook wel. Van de buitenkant zie je natuurlijk een ‘huisvrouw’ die lekker niets in huis doet en de hele dag op haar luie reet zit te knutselen of tv zit te kijken. Daar zou ik ook jaloers op zijn als ik me de benen onder mijn lijf ren om alles te laten lopen, het huis, de kids, het werk én een relatie…. Wat die argeloze waarnemer echter niet ziet is de immense interne strijd die hier continu geleverd wordt. Weet zij veel dat ik vannacht letterlijk een uur heb wakker gelegen over de vraag of ik aan mijn aankleedpopje kon werken vandaag. Dat omdat er nog zoveel in huis gedaan moet worden. Beiden is geen optie, niet dat het zoveel tijd zou kosten maar ik red dat simpelweg niet. Meer dan 2 tot 3 taken op een dag kan ik gewoon niet aan. Ik verlam nog steeds van angst bij het zien van een te lang to-do lijstje. Als een ware Bambi verstar ik volledig, terwijl ik met grote ogen recht in de koplampen van de naderende auto kijk. Dit levert uiteraard enorme fysieke klachten op want dat verstarren doe ik ook letterlijk. Doordat ik op dit soort momenten dan niets doe, blijft het werk liggen (ik heb hier namelijk geen hordes kaboutertjes die ’s nachts het werk voor mij doen als ik er niet aan toe kom), hierdoor ontstaat een nog langer lijstje voor morgen. Nou ja, je begrijpt het probleem.

Om de mogelijk verwijtende blikken van buurtgenoten te vermijden hou ik de gordijnen al die maanden al angstvallig dicht. Bang om gezien te worden tijdens mijn ‘luierpartijen’. Dat terwijl ik het liefst alle gordijnen en ramen zo wijd mogelijk open zou doen omdat ik het licht zo hard nodig heb nu het zo donker is in mijn hoofd. Ik ben gewoon zo bang voor de afkeur. En ja, ik ben me er volledig van bewust dat die afkeur in mijn eigen hoofd zit. Als andere mensen dat al denken, hebben ze pech want zij leven mijn leven niet en kunnen er dus ook niet over oordelen. Maar weten en voelen, denken en handelen….er zit nogal een kloof tussen helaas.

Vandaag had ik dus besloten dat ik het verdiende om iets voor mezelf te doen. Ik was even volmaakt gelukkig en rustig. Al priegelend zag ik de bende om me heen gelukkig toch niet dus dat scheelde. Tot mijn bezoek dus. Door haar onuitgesproken afkeurende blikken en opmerkingen werd ik weer keihard terug gesmeten naar mijn koude harde fuik. Je verdient geen tijd voor jezelf. Ja, als alles spik en span is en er werkelijk geen klusje meer te bedenken is… Gevolg, het aankleedpoppetje is bruut aan de kant geschoven en met tranen in mijn ogen moet ik hier nu weer concluderen dat het me weer niet gelukt is. Ik kan het niet, het zit er niet in. Ik vind mezelf niet belangrijk genoeg.

Mijn nieuwe bril

Ondanks het feit dat het vandaag een zonnige zaterdag is, ben ik toch maar even achter mijn laptopje gekropen. Uit schuldgevoel. Ik heb al zo lang niet geblogd. Dat kan natuurlijk niet! Niet dat ik niet heb geschreven trouwens, ik heb juist heel veel geschreven. Al was het maar omdat ik een nieuwe laptop heb. Die moest ik van manlief kopen, bij wijze van aanmoediging. En of dat werkt! Want mijn lieve, gloednieuwe en prachtige laptopje tikt wel heel fijn natuurlijk. Maar blogs kwamen er op de een of andere manier maar niet uit. Ik heb wel een gastcolumn geschreven op mams at work ( http://www.mamsatwork.nl/home/2012/02/13/gastcolumn-opgeruimd-staat-netjes-niet-bij-mij-door-lisette-van-elk/), ik heb met angst en beven een verhaal ingezonden voor een verhalenwedstrijd waar ik echt mijn hart heb gegeven en ik ben begonnen aan een idee voor een boek. Het is nog even de vraag of het daadwerkelijk een boek gaat worden maar therapeutisch is het welk erg goed voor me.

Langzaam begin ik me iets beter te voelen. Ik durf het nauwelijks te zeggen, bang om direct afgestraft te worden en keihard terug te vallen maar ik ben ook bang dat dit betekent dat ik alles al weer op een rijtje moet hebben. En dat is dus echt niet het geval. Ik ontdek meer en meer dat ik niet weet wie ik ben of wie ik wil zijn. Langzaam begint het me wel te dagen maar de details zijn nog onduidelijk. Ik moet voor mezelf altijd een zo duidelijk mogelijk beeld hebben zodat ik daar naartoe kan werken. En dat duidelijke beeld is dus op het moment een wazige vlek alsof ik ineens met brillenglazen met sterkte -6 naar mezelf moet kijken. Ik krijg er hoofdpijn van! Toch begin ik er langzaam vertrouwen in te krijgen dat het wel goed gaat komen. Ik probeer steeds een andere sterkte aan brillenglazen en ach, dan moet ik toch een keer de juiste sterkte treffen?

Als ik heel eerlijk ben, weet ik best welke sterkte ik nodig heb en weet ik wie ik wil zijn. Ik ben alleen te bang om de juiste glazen te pakken en de weg op te wandelen. Stel je voor dat ik alsnog de weg kwijt raak en alsnog mijn doel niet bereik. Wat als ik niet kan wat ik wil, wat als ik faal? Het duurt nog wel even voor ik zo ver ben dat ik met vertrouwen durf te zeggen wat ik wil en hier ook echt openlijk aan durf te werken. Tot die tijd blijf ik het maar een beetje stiekem doen, net onder de radar. Die paar mensen die weten wat ik wil vertrouw ik wel. Als ik bij hen faal, zal het allemaal wel loslopen hoop ik.

Mijn psycholoog en ik

De relatie tussen mijn psycholoog en mij bloeit de laatste tijd steeds verder op. Met regelmaat moeten we samen lachen. Zij lacht dan vooral om mijn cynische zelfspot waarna ze zich haast om haar professionele houding weer aan te nemen. Ik zou mezelf bijna met haar in een kroeg zitten. Bijna ja, want echt mijn type is ze niet. Ze is nogal…hoe zeg ik dat…stijf. Misschien is het haar professionele houding maar ik heb sterk het vermoeden dat ze eigenlijk helemaal niet van andere mensen houdt. Dat is misschien ook wel waarom ik haar wel mag. Ik hou namelijk ook niet zo van mensen. Ik probeer dit heus te verbergen hoor. Het is namelijk over het algemeen genomen niet echt een leuke binnenkomer op een feestje bijvoorbeeld. Dan kijken mensen je toch wat raar aan. Terecht misschien ook wel maar he, ik kan er ook niets aan doen! Ach, misschien is het een van die negatieve trekjes waar ik hopelijk ooit vanaf kom met mijn therapie.

Het viel me bij aanvang van de laatste sessie overigens direct op dat er een nieuw vloerkleedje in de therapie ruimte lag. Uiteraard helemaal matching met de overige kleuren (de ruimte is ziekelijk keurig en colour-matching ingericht). Mijn psycholoog reageerde ietwat betrapt toen ik haar daar direct over complimenteerde (dat leek me toch het juiste om te doen). Ik denk dat ze zo langzamerhand begint te zien dat ik heus wel doorheb dat het volledig in haar belang is om mij zo lang mogelijk ziek in mijn hoofd te houden. Hoe kan ze anders haar praktijk opleuken? En vergeet niet die keuken die hoognodig aan vervanging toe is! Nu ik er zo over nadenk zijn er al best wat spullen bijgekomen in haar praktijk sinds ik officieel tot de patiëntengroep behoor. Zo hangt er een nieuw schilderij in het gangetje, is het tafeltje vervangen, heeft ze een nieuwe thermosfles aangeschaft en nu weer dit kleedje. Hmmm….

Ach, ik heb er ook wat aan zal ik maar denken. Sinds ik met deze therapie bezig ben heb ik namelijk nog meer wijze raad voor vriendinnetjes dan ik altijd al had. Ik wist altijd namelijk al heel goed wat ik allemaal verkeerd deed en mijn psycholoog heeft dat lijstje vakkundig verlengd. Toen ik vervolgens verzuchtte dat ik het lijstje wel lang genoeg vond en ik toe was aan een paar oplossingen voor mijn mankementen, heeft mijn psycholoog er een schepje bovenop gedaan. Op de therapie bedoel ik. Ik denk dat ze bang was dat ik misschien wel zou besluiten te stoppen en zij haar keuken niet meer af kon betalen. Als ze, zoals ik vermoed, inderdaad al een forse aanbetaling had gedaan, zou ze dan toch een probleem hebben.

We zijn dus samen een nieuwe weg ingeslagen waar we hopelijk een aantal trauma’s kunnen verwerken en achter me kunnen laten. Ik kan je vertellen; dat is geen feestje! Ik ben iedere keer weer een dag of drie van het padje na zo’n sessie. Dood en dood moe. Getergd door hoofdpijnen, nachtmerries en een vreselijk humeur (waar ik zelf dus ook last van heb ja) sleep ik me door die dagen heen. Als het tenslotte langzaam weer wat beter gaat, staat de volgende sessie al op de planning. Ik vind het nu nog vervelender dat ik zoveel trauma’s heb.

Voorlopig ben ik er nog wel even, bij mijn nieuw gevonden vriendin. We zijn ook best een leuk stel, mijn psycholoog en ik!

Ik vrees alleen wel dat ze inmiddels ook een offerte voor een serre heeft aangevraagd….

Gepubliceerde column!

Als je mijn blogs leuk vind om te lezen, kun je ook de mama magazine van februari kopen. Op pagina 13 staat de lezerscolumn van mijn hand!

Snel kopen en lezen dus want de volgende komt al weer snel uit! :)

Therapie, therapie....

Elke week zit ik weer braaf bij mijn therapie sessies mijn best te doen om tot inzichten te komen en mezelf te begrijpen. Ik probeer mijn perfectionisme onder controle te krijgen en te veranderen dat ik altijd maar moet, moet, moet. En passant komt daar dan nog eens een grote dosis oud zeer naar boven. Dat ik niet gelukkig was vroeger, dat wist ik al. Maar hoe dat nou precies kwam, daar begreep ik maar bar weinig van eigenlijk. Toch begint het inzicht in dat laatste steeds meer te groeien. En het goede nieuws daarin? Het blijkt niet mijn schuld te zijn! Manlief beweerde dit overigens al jaren maar strijdde tegen veel meer jaren van de tegenover gestelde boodschap. Nu zijn er meer mensen die me vertellen dat het niet mijn schuld is en begint deze boodschap de overhand te krijgen.

Ik heb wel wat hulptroepen ingeschakeld hoor, anders was het nog niet voldoende. Zo draagt mijn poppenmeisje een flinke steen bij door zichzelf te zijn. Dat is dus een lief, onschuldig meisje wat het verdient om gelukkig te zijn en om beschermd te worden. Maar om even een hele grote dosis therapie in één keer te krijgen ben ik op een therapie weekend geweest. Met een vriendin heb ik een weekend lang cocktails gedronken, geshopt, gepraat, geslapen en gelachen, veel gelachen. Ze is een van de weinigen die me echt begrijpt en dus niet probeert me te ‘maken’. Ze snapt dat ik er zelf uit moet komen en kwam met een flinke dosis goed advies en vooral veel luisterend oor. Het slapen en de cocktails droegen ook bijzonder positief bij aan het geluksgevoel. En het lachen, het gieren, het brullen? Tja, dat was de roze kers op de taart!

Ik voelde me herboren na het weekend en voel me ook anders nu. Ik heb sterk het gevoel dat ik alles anders wil gaan doen. Ik wil mijn leven weer oppakken. Ik moet alleen nog heel even bekijken wat mijn leven zou moeten zijn. De weg waar ik voor dit alles overheen denderde was namelijk niet de richting waar ik heen wilde. Mijn totale gebrek aan richtingsgevoel maakt het ook wel lastig om de juiste route te vinden. Het helpt natuurlijk niet dat ik dan voornamelijk door vrouwen wordt bijgestaan.... Ik zal dus maar af en toe naar manlief met zijn feilloze richtingsgevoel moeten luisteren. Hmmm.... Ik denk dat ik dat maar stiekem ga doen, hij moet niet naast zijn schoenen gaan lopen natuurlijk! J

Alle therapie kost helaas wel veel energie. Meer dan ik heb ook. Na mijn sessie van afgelopen maandag ben ik totaal uitgeput merk ik. Het blijft raar hoe ergens over praten zoveel energie kan kosten. Misschien moet ik ook eens proberen niet zo mijn best te doen tijdens therapie. Ik vraag me zo vaak af hoe raar mijn therapeute me eigenlijk zou vinden. Ik hoor namelijk zelf met zeer grote regelmaat mijn eigen cirkelredernaties en zie de belachelijkheid daarvan echt wel in. Toch blijft ze vriendelijk en geduldig, heel geduldig. Misschien zit ze in haar hoofd te bedenken welke kleur keuken ze gaat uitzoeken met het geld wat ze dankzij mijn hersenspinsels gaat verdienen. Hoewel....ik vraag me af of ze een keuken heeft. Ze is eng dun namelijk dus ik vraag me af of ze wel eet. Ik stel me trouwens regelmatig voor hoe zij in het normale leven is. Misschien hangt zij in de weekenden wel op haar kop vastgesnoerd in haar love swing! Of misschien zijn haar kinderen thuis wel de baas en heeft ze niets te zeggen. Ik zal het waarschijnlijk nooit te weten komen maar deze kleine fantasieen helpen me af en toe stiekem wel door een sessie heen.

De burgerwagen

De trouwe lezer van mijn blog herinnert zich misschien nog wel ons familietripje van een aantal maanden geleden. Toen wij met het gezinnetje noodgedwongen in een mini formaat broodtrommelte een verre reis moesten maken. Ik zat opgevouwen met mijn knieen tegen het dasboard aan geperst terwijl mijn dochter mij een grondige rug massage gaf met haar maatje 25. Gezellig was het wel want afstand tussen mij en mijn man was er niet. Wel een beetje onhandig dat ik steeds mijn been moest verschuiven als hij wilde schakelen. En het was ook minder fijn dat we continu met wissertjes en doekjes moesten proberen om de ramen weer vrij van condens te krijgen. Erg veilig voelde we ons er ook niet in trouwens. Want van airbags, kooiconstructies of kreukelzones wist de maker nog niets toen ons blikje van de band afrolde. Maar, zo zei ik toen ook al; hij was wel helemaal van ons! En hij paste helemaal in onze nieuwe levensfilosofie: minder is soms echt wel beter.

Maarja, na een paar maanden in het snikhete barreltje (in de nazomer) het ijskoude (ondanks het feit dat het buiten aangenaam was, was het koekblikje vreemd genoeg ijskoud) barreltje te hebben ontdaan van de condens, wat overigens een eeuwig durend fenomeen bleek, vonden we het welletjes. Op zoek naar een nieuwe tweedehands auto dus. Na wat internet speurwerk ontdekte we al snel een ruime keuze aan prima (Franse) modellen. Optimistisch bedachten we dat we onze top 5 wel even konden gaan bekijken bij de diverse garages. Tot we in een vlaag van verstandverbijstering ook nog maar even bedachten dat we de garages wellicht ook nog even konden googelen. Tja....toen waren er ineens nog maar met moeite 2 opties over. De rest van de garages bleken volgens de gemiddelde internet bezoeker dusdanige boeven dat we er al niet eens meer heen durvden uit angst dat ons koekblikje direct onder onze kont vandaan gejat zou worden om in onderdelen afgevoerd te worden nog voor wij ons hadden kunnen omdraaien om te zien wat er gebeurde.

Met onze nieuw verworven levensfilosofie in het achterhoofd besloten we de 2 opties maar te bekijken. Als snel kwamen we er achter dat prijzen in de autobranche niets zeggen. De prijs op internet is namelijk de prijs zonder stoelen, of iets anders essentieels. Een beetje zoals die fijne vliegtax of statiegeld wat je uiteindelijk om de een of andere vage reden alsnog niet terug krijgt. Desalniettemin waren we best enthousiast en we vertelden vol trots aan de buurman over onze zoektocht naar de familiewagen. Hij snuifde enigszins afkeurend bij het horen van onze voorkeuren. Ehhhh.... De buurman zit dus in de auto schades en, zo stelde hij, je kan die auto’s niet voor niets voor zo weinig kopen. Ehhhh.... Na een uitgebreide uiteenzetting van de diverse mankementen en problemen met de verschillende modellen dropen we teleurgesteld weer af.

Gelukkig kwam dezelfde buurman ons een paar dagen later ook een alternatief aanbieden. Via via wist hij een prima auto te koop staan voor een redelijke prijs. En, deze auto kwam hij nooit met problemen tegen tijdens zijn werk. Optimistisch gingen we op pad, overal spottend naar de nieuwe auto, wij kenden namelijk geen van beiden het type. Her en der kwamen we een verdwaald exemplaar tegen. Allemaal rijdend, zonder rookpluimen of rammelende geluiden. Prima dus. Toen bleek dat de garage ook nog eens ons koekblikje wilde hebben (voor de poolse markt *zucht*) was de deal snel gesloten.

Wij hebben dus nu een nieuwe (tweedehands) auto! Hij is prachtig! Er zitten bekerhouders in en we hoeven niet met wissertjes en doekjes in de weer. Mijn dochter kan mijn hernia niet meer zelf rechtschoppen en manlief en ik kunnen weer zonder lijfelijk contact zitten en schakelen tegelijk. Wij zijn tevreden. En trots trouwens op onze eigen en echte burgerwagen. In onopvallend grijs, in een onopvallend model van een onopvallend merk zoeven wij nu weer met gemak met honderd kilometer per uur als een vliegensvlug grijs muisje door de straten!

Wat was het fijn om onwetend te zijn!

Ik weet nog goed hoe ik vroeger, toen ik nog heerlijk onwetend was, dacht dat ik mijn dreumes wel zou kunnen laten slapen. Een tikkeltje minachtend gniffelde ik om die mensen die met een veel te moe kind zeulden of eindeloos onderhandelden over een slaapje. Gewoon een kwestie van consequent zijn en vriendelijk doch dwingend vertellen aan je spruit wat je verwacht. Slapen dus. En dan gewoon even volhouden en doorzetten. Eventueel gewoon even laten brullen. Super simpel.

Nou, niet dus! Want ik was onwetend, zo zei ik al. Ik wist namelijk niet hoe moe je eigenlijk kon zijn. Zo moe dat je met doucheschuim je haren wast en met shampoo je lijf. Zo moe dat je keer op keer ergens in een ruimte in huis staat en je jezelf vertwijfeld afvraagt wat je ook al weer ging doen. Zo moe dat je je sleutels steeds weer kwijt bent en deze pas vindt als je een zompig, lekkend pak diepvries spinazie op het aanrecht vindt en daarom besluit de diepvries maar even open te trekken, waar –hoe kan het ook anders- je sleutels liggen. En hoe het, als je zo moe bent, is om even lekker consequent en streng te zijn.

Ik probeer het desondanks echt hoor. Al was het maar om voor mezelf dat halve uurtje op de bank te krijgen! Maar ik heb –geheel ongepland en per ongeluk- een exemplaar gemaakt wat extreem eigenzinnig en uitermate volhardend is. Even laten brullen zit er bij ons helaas dus niet in. Dat resulteert steevast in een urenlang gebrul. Tenminste, zolang mama het volhoudt. Want mama is ook moe tenslotte. En mama heeft trouwens ook hoofdpijn en dat is geen fijne combinatie met het gebrul van een 2-jarige met hele gezonde longen!

Ik laat mijn dochter nu dus maar af en toe op de bank slapen ’s middags. Geheel tegen mijn (onwetende) voornemens is. Maar soms ben ik er gewoon echt even te moe voor hoor. Om die perfecte en opvoedkundig correcte mama te zijn. Dan zet ik gewoon schaamteloos alles in om maar wat rust voor mezelf te creeeren. Ook als dat betekent dat mijn geliefde bank wordt ingenomen door een snurkend klein monstertje van een centimeter of 95. De stoel zit ook best lekker per slot van rekening. En ach, als ze beneden slaapt hoef ik me ook niet schuldig te voelen over de stofnesten op de grond, stofzuigen kan dan gewoon niet!