Mama magazine column

Voor iedereen die mijn column in Mama magazine heeft gemist, hier nog even in de herhaling!

Lieve Sophie,
Net 2 geworden en al tot een echt mens aan het uitgroeien, je krijgt zo
duidelijk karakter. Ik zie hoe mooi je wordt. Ik besef eens te meer hoezeer
ik dat niet zag toen je er net was. Hoe ontzettend slecht het toen met me
ging, dat ik niet kon genieten van de mooie dingen. Het regende in die
periode ook alleen maar, achteraf gezien misschien een teken. Lieve kleine
schat, wat zijn we samen door het oog van de naald gekropen hè? Maar we
hebben het gered! Dankzij jou. Die allereerste keer toen je nauwelijks kon
lopen, kwam je naar me toe om  me met je kleine armpjes heel hard te
knuffelen. Wat heb ik toen gehuild om jouw liefde. En toen wist ik; voor jou
moest ik doorgaan, hulp zoeken. Nu zeg je heel vaak; ik blij, mama ook blij
hè? Niemand weet hoe waar dat is of hoeveel dat precies betekent. Ik zal
nooit vergeten hoeveel je me hebt geholpen. Voor jou ga ik helemaal beter
worden. Beloofd!

Pas op! melancholische en ietwat dramatische blog!

Vandaag is het precies twee jaar geleden. Twee jaar. Sophie was nog geen half jaar, een echte baby nog. Ik vraag me af of hij weet hoe lief en hoe leuk ze nu is. Hoe ze bijna niet meer huilt nu het wat beter met mij gaat. Vroeger geloofde ik echt heilig in ‘iets na de dood’, dat mensen niet gelijk helemaal weg zouden zijn maar bij je konden blijven. Bij je zouden blijven. Nu niet meer. Ik wil het wel geloven, heel graag zelfs. Geloven is gemakkelijker dan niet geloven. Ik zou het heel fijn vinden als hij mijn kleine meisje zag opgroeien. Ik zou dolgelukkig zijn als hij erbij is op mijn reis. Natuurlijk zou ik het aller gelukkigste zijn als hij mijn nieuwe weg goed zou keuren. Als hij trots op me zou zijn. Maar als dit allemaal zo zou zijn, dan had ik daar toch zeker een keer een teken van gekregen moeten hebben?

Ik zou gevoeld moeten hebben dat hij in me gelooft, dat hij het eens is met mijn keuzes. Maar ik voel het niet. Ik voel vooral de twijfel. Doe ik er goed aan, gaat het lukken, ga ik de weg vinden? Het is nog zo donker. Ik had zo gehoopt dat hij, juist hij, voor een beetje licht zou kunnen zorgen.

Nee, ik moet nu na twee jaar toch echt concluderen dat hij er niet meer is. Dat ik de mooiste, de moeilijkste, de grappigste, de meest starre maar vooral de liefste man ter wereld heb moeten begraven.

Lieve papa, als u me toch per ongeluk kunt horen, kunt zien, met me mee reist; ik mis u. Ik hou van u, ik wou dat ik dat nog een keer had gezegd.

Oh, en als u er dan toch bent en luistert en het niet te veel moeite is enzo, wilt u me dan even laten weten of ik het goed doe?

Geheim!

Er moet me even iets van het hart voor ik begin aan het vertellen over mijn grote geheim. Wat leven wij toch anders dan een paar jaar geleden. Het overviel me net ineens. Ik zit nu in een lokaal restaurantje te genieten van een club sandwich terwijl ik via de gratis wifi met mijn laptop op internet zit. Voor t gemak twitter ik even met mijn mobiel dat ik uit lunchen ben om te gaan schrijven. Jee, in wat voor wereld groeit mijn dochter op? Ik hoop maar dat ik het allemaal een beetje zal kunnen bijhouden. Ik geniet er trouwens wel enorm van hoor, geen klachten van mij! De koffie smaakt goed, de sandwich is heerlijk en sinaasappelsap die je niet zelf hoeft te persen is toch echt veel lekkerder!

Maar goed. Ik heb dus een geheim. Een geheim wat ik best met jullie wil delen. Nou ja, een beetje dan. Ik heb namelijk sinds deze week een blog. Een andere dan deze dan ja. Niet dat ik nu gelijk helemaal wil stoppen met deze blog, juist niet. De laatste tijd had ik alleen al steeds vaker het gevoel dat ik niet alles in deze blog kwijt kon wat ik wilde. Dat krijg je er ook van natuurlijk als je onder je eigen naam blogt en je blog ook nog eens promoot via je eigen twitter en linkedin kanaal. Zo heb ik al eens iets geschreven over iemand die daar niet ontzettend blij mee was. Maar toen ik laatst vernam dat één van mijn blogs –anders geïnterpreteerd dan door mij bedoeld-  in iemands verkeerde keelgat was geschoten, wist ik het zeker. Ik moet een nieuwe blog beginnen. Een blog onder een pseudoniem, een geheime blog (en ja, dat moet je even lezen met een mysterieuze toon in je stem, dan is het leuker).

Ik ben nu dus de trotse bezitter van een pseudoniem, een nieuw twitter account onder mijn nieuwe, valse naam en een super eerlijke blog! Afgezien van de naam die erop staat dan, maar dat zeg ik ook weer eerlijk. In die blog kan ik alles bespreken wat ik hier niet kwijt kan of kwijt wil. Want ja, ik heb ook zo mijn geheimen ja! Daarover schrijven blijkt heel fijn te zijn, therapeutisch bijna. Het voelt nog beter nu ik direct na mijn eerste plaatsing al enthousiaste reacties kreeg van lezers. Lezers die ik niet ken, die mij niet kennen. Onbekenden die de moeite nemen mijn relaas te lezen en vervolgens nog meer moeite doen om mij te laten weten dat ze er moesten lachen, het goede stukken vonden! WHOEHAA! De vele hits op deze blog, mijn kansrijke –doch verloren- inzending van een schrijfwedstrijd en reacties van vrienden en bekenden waren al een indicatie dat mijn schrijfwerk wellicht niet heel slecht is. Maar de hits én complimenten op mijn geheime blog, dat is voor mij onbetaalbaar.

Maar wees gerust, voorlopig heb ik echt wel genoeg onzin te melden voor twee blogs hoor. Schrijven voor bekenden heeft ook iets bijzonders en gezien de leuke, lieve, spontane en mooie reacties van die groep is en blijft deze blog ook meer dan de moeite waard! En als je nou heel graag ook mijn geheime blog wilt volgen dan moet je maar even goed zoeken. Of me een berichtje sturen natuurlijk. Wie weet verraad ik mezelf dan wel….op eigen risico natuurlijk! Want eerlijk is eerlijk!

Stom, stom, stom!!!

Waarom trap ik er toch steeds maar weer in? In mijn eigen fuik? Steeds weer doe ik wat ik denk dat anderen denken dat ik zou moeten doen. Volg je me nog? Ik ligt het maar even toe…

Ik zat vanmorgen heerlijk te knutselen aan een aankleedpopje toen er onverwacht een bezoeker voor de deur stond. Daar zat ik dan, in mijn pyjama, ongewassen in een vies huis, te knutselen. Ik hoor de haar de afkeurende gedachten denken. Ze keek me enigszins jaloers (of was het meer misprijzend?) aan en mompelde; tja, daar heb je nu tenminste lekker de tijd voor. Ik probeerde haar uit te leggen dat ik mezelf tegenwoordig probeer af te vragen waarom ik dingen doe. Doe ik ze omdat ik er gelukkig van word of omdat het van me verwacht word? Ik heb namelijk recentelijk ontdekt dat daar een cruciaal verschil in zit in mijn geval. Tja, sneerde het bezoek, maar er moet ook brood op de plank komen! Ik probeerde tevergeefs nog uit te leggen dat dat ook helemaal waar is. Zolang er maar een balans is tussen dingen die we nou eenmaal móeten en dingen waar we echt volmaakt perfect gelukkig van worden. Die balans is voor iedereen ook anders, sommige mensen worden gelukkig van 5 dagen per week werken, voor anderen ligt die balans bij 1 dag. Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke balans die ook te maken heeft met wat iedereen zelf belangrijk vind. Wil je perse skiën omdat je daar gelukkig van wordt, prima natuurlijk, consequentie is dan wel dat die vakantie betaald moet worden. Dat wij ervoor hebben gekozen om heel veel te laten zodat stoppen met werken voor mij eventueel een optie zou kunnen zijn, is onze keuze. Halverwege brak ik mijn betoog maar af, het kwam niet meer aan.

Ik begrijp het ook wel. Van de buitenkant zie je natuurlijk een ‘huisvrouw’ die lekker niets in huis doet en de hele dag op haar luie reet zit te knutselen of tv zit te kijken. Daar zou ik ook jaloers op zijn als ik me de benen onder mijn lijf ren om alles te laten lopen, het huis, de kids, het werk én een relatie…. Wat die argeloze waarnemer echter niet ziet is de immense interne strijd die hier continu geleverd wordt. Weet zij veel dat ik vannacht letterlijk een uur heb wakker gelegen over de vraag of ik aan mijn aankleedpopje kon werken vandaag. Dat omdat er nog zoveel in huis gedaan moet worden. Beiden is geen optie, niet dat het zoveel tijd zou kosten maar ik red dat simpelweg niet. Meer dan 2 tot 3 taken op een dag kan ik gewoon niet aan. Ik verlam nog steeds van angst bij het zien van een te lang to-do lijstje. Als een ware Bambi verstar ik volledig, terwijl ik met grote ogen recht in de koplampen van de naderende auto kijk. Dit levert uiteraard enorme fysieke klachten op want dat verstarren doe ik ook letterlijk. Doordat ik op dit soort momenten dan niets doe, blijft het werk liggen (ik heb hier namelijk geen hordes kaboutertjes die ’s nachts het werk voor mij doen als ik er niet aan toe kom), hierdoor ontstaat een nog langer lijstje voor morgen. Nou ja, je begrijpt het probleem.

Om de mogelijk verwijtende blikken van buurtgenoten te vermijden hou ik de gordijnen al die maanden al angstvallig dicht. Bang om gezien te worden tijdens mijn ‘luierpartijen’. Dat terwijl ik het liefst alle gordijnen en ramen zo wijd mogelijk open zou doen omdat ik het licht zo hard nodig heb nu het zo donker is in mijn hoofd. Ik ben gewoon zo bang voor de afkeur. En ja, ik ben me er volledig van bewust dat die afkeur in mijn eigen hoofd zit. Als andere mensen dat al denken, hebben ze pech want zij leven mijn leven niet en kunnen er dus ook niet over oordelen. Maar weten en voelen, denken en handelen….er zit nogal een kloof tussen helaas.

Vandaag had ik dus besloten dat ik het verdiende om iets voor mezelf te doen. Ik was even volmaakt gelukkig en rustig. Al priegelend zag ik de bende om me heen gelukkig toch niet dus dat scheelde. Tot mijn bezoek dus. Door haar onuitgesproken afkeurende blikken en opmerkingen werd ik weer keihard terug gesmeten naar mijn koude harde fuik. Je verdient geen tijd voor jezelf. Ja, als alles spik en span is en er werkelijk geen klusje meer te bedenken is… Gevolg, het aankleedpoppetje is bruut aan de kant geschoven en met tranen in mijn ogen moet ik hier nu weer concluderen dat het me weer niet gelukt is. Ik kan het niet, het zit er niet in. Ik vind mezelf niet belangrijk genoeg.

Mijn nieuwe bril

Ondanks het feit dat het vandaag een zonnige zaterdag is, ben ik toch maar even achter mijn laptopje gekropen. Uit schuldgevoel. Ik heb al zo lang niet geblogd. Dat kan natuurlijk niet! Niet dat ik niet heb geschreven trouwens, ik heb juist heel veel geschreven. Al was het maar omdat ik een nieuwe laptop heb. Die moest ik van manlief kopen, bij wijze van aanmoediging. En of dat werkt! Want mijn lieve, gloednieuwe en prachtige laptopje tikt wel heel fijn natuurlijk. Maar blogs kwamen er op de een of andere manier maar niet uit. Ik heb wel een gastcolumn geschreven op mams at work ( http://www.mamsatwork.nl/home/2012/02/13/gastcolumn-opgeruimd-staat-netjes-niet-bij-mij-door-lisette-van-elk/), ik heb met angst en beven een verhaal ingezonden voor een verhalenwedstrijd waar ik echt mijn hart heb gegeven en ik ben begonnen aan een idee voor een boek. Het is nog even de vraag of het daadwerkelijk een boek gaat worden maar therapeutisch is het welk erg goed voor me.

Langzaam begin ik me iets beter te voelen. Ik durf het nauwelijks te zeggen, bang om direct afgestraft te worden en keihard terug te vallen maar ik ben ook bang dat dit betekent dat ik alles al weer op een rijtje moet hebben. En dat is dus echt niet het geval. Ik ontdek meer en meer dat ik niet weet wie ik ben of wie ik wil zijn. Langzaam begint het me wel te dagen maar de details zijn nog onduidelijk. Ik moet voor mezelf altijd een zo duidelijk mogelijk beeld hebben zodat ik daar naartoe kan werken. En dat duidelijke beeld is dus op het moment een wazige vlek alsof ik ineens met brillenglazen met sterkte -6 naar mezelf moet kijken. Ik krijg er hoofdpijn van! Toch begin ik er langzaam vertrouwen in te krijgen dat het wel goed gaat komen. Ik probeer steeds een andere sterkte aan brillenglazen en ach, dan moet ik toch een keer de juiste sterkte treffen?

Als ik heel eerlijk ben, weet ik best welke sterkte ik nodig heb en weet ik wie ik wil zijn. Ik ben alleen te bang om de juiste glazen te pakken en de weg op te wandelen. Stel je voor dat ik alsnog de weg kwijt raak en alsnog mijn doel niet bereik. Wat als ik niet kan wat ik wil, wat als ik faal? Het duurt nog wel even voor ik zo ver ben dat ik met vertrouwen durf te zeggen wat ik wil en hier ook echt openlijk aan durf te werken. Tot die tijd blijf ik het maar een beetje stiekem doen, net onder de radar. Die paar mensen die weten wat ik wil vertrouw ik wel. Als ik bij hen faal, zal het allemaal wel loslopen hoop ik.

Mijn psycholoog en ik

De relatie tussen mijn psycholoog en mij bloeit de laatste tijd steeds verder op. Met regelmaat moeten we samen lachen. Zij lacht dan vooral om mijn cynische zelfspot waarna ze zich haast om haar professionele houding weer aan te nemen. Ik zou mezelf bijna met haar in een kroeg zitten. Bijna ja, want echt mijn type is ze niet. Ze is nogal…hoe zeg ik dat…stijf. Misschien is het haar professionele houding maar ik heb sterk het vermoeden dat ze eigenlijk helemaal niet van andere mensen houdt. Dat is misschien ook wel waarom ik haar wel mag. Ik hou namelijk ook niet zo van mensen. Ik probeer dit heus te verbergen hoor. Het is namelijk over het algemeen genomen niet echt een leuke binnenkomer op een feestje bijvoorbeeld. Dan kijken mensen je toch wat raar aan. Terecht misschien ook wel maar he, ik kan er ook niets aan doen! Ach, misschien is het een van die negatieve trekjes waar ik hopelijk ooit vanaf kom met mijn therapie.

Het viel me bij aanvang van de laatste sessie overigens direct op dat er een nieuw vloerkleedje in de therapie ruimte lag. Uiteraard helemaal matching met de overige kleuren (de ruimte is ziekelijk keurig en colour-matching ingericht). Mijn psycholoog reageerde ietwat betrapt toen ik haar daar direct over complimenteerde (dat leek me toch het juiste om te doen). Ik denk dat ze zo langzamerhand begint te zien dat ik heus wel doorheb dat het volledig in haar belang is om mij zo lang mogelijk ziek in mijn hoofd te houden. Hoe kan ze anders haar praktijk opleuken? En vergeet niet die keuken die hoognodig aan vervanging toe is! Nu ik er zo over nadenk zijn er al best wat spullen bijgekomen in haar praktijk sinds ik officieel tot de patiëntengroep behoor. Zo hangt er een nieuw schilderij in het gangetje, is het tafeltje vervangen, heeft ze een nieuwe thermosfles aangeschaft en nu weer dit kleedje. Hmmm….

Ach, ik heb er ook wat aan zal ik maar denken. Sinds ik met deze therapie bezig ben heb ik namelijk nog meer wijze raad voor vriendinnetjes dan ik altijd al had. Ik wist altijd namelijk al heel goed wat ik allemaal verkeerd deed en mijn psycholoog heeft dat lijstje vakkundig verlengd. Toen ik vervolgens verzuchtte dat ik het lijstje wel lang genoeg vond en ik toe was aan een paar oplossingen voor mijn mankementen, heeft mijn psycholoog er een schepje bovenop gedaan. Op de therapie bedoel ik. Ik denk dat ze bang was dat ik misschien wel zou besluiten te stoppen en zij haar keuken niet meer af kon betalen. Als ze, zoals ik vermoed, inderdaad al een forse aanbetaling had gedaan, zou ze dan toch een probleem hebben.

We zijn dus samen een nieuwe weg ingeslagen waar we hopelijk een aantal trauma’s kunnen verwerken en achter me kunnen laten. Ik kan je vertellen; dat is geen feestje! Ik ben iedere keer weer een dag of drie van het padje na zo’n sessie. Dood en dood moe. Getergd door hoofdpijnen, nachtmerries en een vreselijk humeur (waar ik zelf dus ook last van heb ja) sleep ik me door die dagen heen. Als het tenslotte langzaam weer wat beter gaat, staat de volgende sessie al op de planning. Ik vind het nu nog vervelender dat ik zoveel trauma’s heb.

Voorlopig ben ik er nog wel even, bij mijn nieuw gevonden vriendin. We zijn ook best een leuk stel, mijn psycholoog en ik!

Ik vrees alleen wel dat ze inmiddels ook een offerte voor een serre heeft aangevraagd….

Gepubliceerde column!

Als je mijn blogs leuk vind om te lezen, kun je ook de mama magazine van februari kopen. Op pagina 13 staat de lezerscolumn van mijn hand!

Snel kopen en lezen dus want de volgende komt al weer snel uit! :)

Therapie, therapie....

Elke week zit ik weer braaf bij mijn therapie sessies mijn best te doen om tot inzichten te komen en mezelf te begrijpen. Ik probeer mijn perfectionisme onder controle te krijgen en te veranderen dat ik altijd maar moet, moet, moet. En passant komt daar dan nog eens een grote dosis oud zeer naar boven. Dat ik niet gelukkig was vroeger, dat wist ik al. Maar hoe dat nou precies kwam, daar begreep ik maar bar weinig van eigenlijk. Toch begint het inzicht in dat laatste steeds meer te groeien. En het goede nieuws daarin? Het blijkt niet mijn schuld te zijn! Manlief beweerde dit overigens al jaren maar strijdde tegen veel meer jaren van de tegenover gestelde boodschap. Nu zijn er meer mensen die me vertellen dat het niet mijn schuld is en begint deze boodschap de overhand te krijgen.

Ik heb wel wat hulptroepen ingeschakeld hoor, anders was het nog niet voldoende. Zo draagt mijn poppenmeisje een flinke steen bij door zichzelf te zijn. Dat is dus een lief, onschuldig meisje wat het verdient om gelukkig te zijn en om beschermd te worden. Maar om even een hele grote dosis therapie in één keer te krijgen ben ik op een therapie weekend geweest. Met een vriendin heb ik een weekend lang cocktails gedronken, geshopt, gepraat, geslapen en gelachen, veel gelachen. Ze is een van de weinigen die me echt begrijpt en dus niet probeert me te ‘maken’. Ze snapt dat ik er zelf uit moet komen en kwam met een flinke dosis goed advies en vooral veel luisterend oor. Het slapen en de cocktails droegen ook bijzonder positief bij aan het geluksgevoel. En het lachen, het gieren, het brullen? Tja, dat was de roze kers op de taart!

Ik voelde me herboren na het weekend en voel me ook anders nu. Ik heb sterk het gevoel dat ik alles anders wil gaan doen. Ik wil mijn leven weer oppakken. Ik moet alleen nog heel even bekijken wat mijn leven zou moeten zijn. De weg waar ik voor dit alles overheen denderde was namelijk niet de richting waar ik heen wilde. Mijn totale gebrek aan richtingsgevoel maakt het ook wel lastig om de juiste route te vinden. Het helpt natuurlijk niet dat ik dan voornamelijk door vrouwen wordt bijgestaan.... Ik zal dus maar af en toe naar manlief met zijn feilloze richtingsgevoel moeten luisteren. Hmmm.... Ik denk dat ik dat maar stiekem ga doen, hij moet niet naast zijn schoenen gaan lopen natuurlijk! J

Alle therapie kost helaas wel veel energie. Meer dan ik heb ook. Na mijn sessie van afgelopen maandag ben ik totaal uitgeput merk ik. Het blijft raar hoe ergens over praten zoveel energie kan kosten. Misschien moet ik ook eens proberen niet zo mijn best te doen tijdens therapie. Ik vraag me zo vaak af hoe raar mijn therapeute me eigenlijk zou vinden. Ik hoor namelijk zelf met zeer grote regelmaat mijn eigen cirkelredernaties en zie de belachelijkheid daarvan echt wel in. Toch blijft ze vriendelijk en geduldig, heel geduldig. Misschien zit ze in haar hoofd te bedenken welke kleur keuken ze gaat uitzoeken met het geld wat ze dankzij mijn hersenspinsels gaat verdienen. Hoewel....ik vraag me af of ze een keuken heeft. Ze is eng dun namelijk dus ik vraag me af of ze wel eet. Ik stel me trouwens regelmatig voor hoe zij in het normale leven is. Misschien hangt zij in de weekenden wel op haar kop vastgesnoerd in haar love swing! Of misschien zijn haar kinderen thuis wel de baas en heeft ze niets te zeggen. Ik zal het waarschijnlijk nooit te weten komen maar deze kleine fantasieen helpen me af en toe stiekem wel door een sessie heen.

De burgerwagen

De trouwe lezer van mijn blog herinnert zich misschien nog wel ons familietripje van een aantal maanden geleden. Toen wij met het gezinnetje noodgedwongen in een mini formaat broodtrommelte een verre reis moesten maken. Ik zat opgevouwen met mijn knieen tegen het dasboard aan geperst terwijl mijn dochter mij een grondige rug massage gaf met haar maatje 25. Gezellig was het wel want afstand tussen mij en mijn man was er niet. Wel een beetje onhandig dat ik steeds mijn been moest verschuiven als hij wilde schakelen. En het was ook minder fijn dat we continu met wissertjes en doekjes moesten proberen om de ramen weer vrij van condens te krijgen. Erg veilig voelde we ons er ook niet in trouwens. Want van airbags, kooiconstructies of kreukelzones wist de maker nog niets toen ons blikje van de band afrolde. Maar, zo zei ik toen ook al; hij was wel helemaal van ons! En hij paste helemaal in onze nieuwe levensfilosofie: minder is soms echt wel beter.

Maarja, na een paar maanden in het snikhete barreltje (in de nazomer) het ijskoude (ondanks het feit dat het buiten aangenaam was, was het koekblikje vreemd genoeg ijskoud) barreltje te hebben ontdaan van de condens, wat overigens een eeuwig durend fenomeen bleek, vonden we het welletjes. Op zoek naar een nieuwe tweedehands auto dus. Na wat internet speurwerk ontdekte we al snel een ruime keuze aan prima (Franse) modellen. Optimistisch bedachten we dat we onze top 5 wel even konden gaan bekijken bij de diverse garages. Tot we in een vlaag van verstandverbijstering ook nog maar even bedachten dat we de garages wellicht ook nog even konden googelen. Tja....toen waren er ineens nog maar met moeite 2 opties over. De rest van de garages bleken volgens de gemiddelde internet bezoeker dusdanige boeven dat we er al niet eens meer heen durvden uit angst dat ons koekblikje direct onder onze kont vandaan gejat zou worden om in onderdelen afgevoerd te worden nog voor wij ons hadden kunnen omdraaien om te zien wat er gebeurde.

Met onze nieuw verworven levensfilosofie in het achterhoofd besloten we de 2 opties maar te bekijken. Als snel kwamen we er achter dat prijzen in de autobranche niets zeggen. De prijs op internet is namelijk de prijs zonder stoelen, of iets anders essentieels. Een beetje zoals die fijne vliegtax of statiegeld wat je uiteindelijk om de een of andere vage reden alsnog niet terug krijgt. Desalniettemin waren we best enthousiast en we vertelden vol trots aan de buurman over onze zoektocht naar de familiewagen. Hij snuifde enigszins afkeurend bij het horen van onze voorkeuren. Ehhhh.... De buurman zit dus in de auto schades en, zo stelde hij, je kan die auto’s niet voor niets voor zo weinig kopen. Ehhhh.... Na een uitgebreide uiteenzetting van de diverse mankementen en problemen met de verschillende modellen dropen we teleurgesteld weer af.

Gelukkig kwam dezelfde buurman ons een paar dagen later ook een alternatief aanbieden. Via via wist hij een prima auto te koop staan voor een redelijke prijs. En, deze auto kwam hij nooit met problemen tegen tijdens zijn werk. Optimistisch gingen we op pad, overal spottend naar de nieuwe auto, wij kenden namelijk geen van beiden het type. Her en der kwamen we een verdwaald exemplaar tegen. Allemaal rijdend, zonder rookpluimen of rammelende geluiden. Prima dus. Toen bleek dat de garage ook nog eens ons koekblikje wilde hebben (voor de poolse markt *zucht*) was de deal snel gesloten.

Wij hebben dus nu een nieuwe (tweedehands) auto! Hij is prachtig! Er zitten bekerhouders in en we hoeven niet met wissertjes en doekjes in de weer. Mijn dochter kan mijn hernia niet meer zelf rechtschoppen en manlief en ik kunnen weer zonder lijfelijk contact zitten en schakelen tegelijk. Wij zijn tevreden. En trots trouwens op onze eigen en echte burgerwagen. In onopvallend grijs, in een onopvallend model van een onopvallend merk zoeven wij nu weer met gemak met honderd kilometer per uur als een vliegensvlug grijs muisje door de straten!

Wat was het fijn om onwetend te zijn!

Ik weet nog goed hoe ik vroeger, toen ik nog heerlijk onwetend was, dacht dat ik mijn dreumes wel zou kunnen laten slapen. Een tikkeltje minachtend gniffelde ik om die mensen die met een veel te moe kind zeulden of eindeloos onderhandelden over een slaapje. Gewoon een kwestie van consequent zijn en vriendelijk doch dwingend vertellen aan je spruit wat je verwacht. Slapen dus. En dan gewoon even volhouden en doorzetten. Eventueel gewoon even laten brullen. Super simpel.

Nou, niet dus! Want ik was onwetend, zo zei ik al. Ik wist namelijk niet hoe moe je eigenlijk kon zijn. Zo moe dat je met doucheschuim je haren wast en met shampoo je lijf. Zo moe dat je keer op keer ergens in een ruimte in huis staat en je jezelf vertwijfeld afvraagt wat je ook al weer ging doen. Zo moe dat je je sleutels steeds weer kwijt bent en deze pas vindt als je een zompig, lekkend pak diepvries spinazie op het aanrecht vindt en daarom besluit de diepvries maar even open te trekken, waar –hoe kan het ook anders- je sleutels liggen. En hoe het, als je zo moe bent, is om even lekker consequent en streng te zijn.

Ik probeer het desondanks echt hoor. Al was het maar om voor mezelf dat halve uurtje op de bank te krijgen! Maar ik heb –geheel ongepland en per ongeluk- een exemplaar gemaakt wat extreem eigenzinnig en uitermate volhardend is. Even laten brullen zit er bij ons helaas dus niet in. Dat resulteert steevast in een urenlang gebrul. Tenminste, zolang mama het volhoudt. Want mama is ook moe tenslotte. En mama heeft trouwens ook hoofdpijn en dat is geen fijne combinatie met het gebrul van een 2-jarige met hele gezonde longen!

Ik laat mijn dochter nu dus maar af en toe op de bank slapen ’s middags. Geheel tegen mijn (onwetende) voornemens is. Maar soms ben ik er gewoon echt even te moe voor hoor. Om die perfecte en opvoedkundig correcte mama te zijn. Dan zet ik gewoon schaamteloos alles in om maar wat rust voor mezelf te creeeren. Ook als dat betekent dat mijn geliefde bank wordt ingenomen door een snurkend klein monstertje van een centimeter of 95. De stoel zit ook best lekker per slot van rekening. En ach, als ze beneden slaapt hoef ik me ook niet schuldig te voelen over de stofnesten op de grond, stofzuigen kan dan gewoon niet!

Kindermishandeling

Ik moet het bekennen....er is in dit huis sprake van kindermishandeling. Niet het soort dat we onze dochter slaan. En er is ook geen sprake van psychische mishandeling, zoals bij die kennissen van ons waar de vele ruzies letterlijk over het hoofd van de dochter worden uitgevochten. Het is het soort mishandeling van het kind. Ja, je begrijpt het goed ja, ik word mishandeld door mijn tweejarige dochter!

Het is tragisch om toe te geven maar ik ben al maanden bang voor haar. Zodra ze haar armpje opheft (bij voorkeur met een groot houten speelgoed ding erin), deins ik snel terug omdat ik weet wat er komen gaat. Het armpje zwaait hard en snel heen en weer en zodra ik even knipper met mijn ogen, word ik vol geraakt door de arm en het speelgoed. AUW! Vanmorgen was het alweer raak. We bouwden een huis van duplo toen de muur gesloopt werd en keihard tegen mijn hoofd, losschoot. Een bloedlip is het resultaat.

Ik heb sinds mijn dochter echt goed kan lopen en kan spelen al een blauw oog (houten speelkubus), een gekneusde vinger (houten loopfiets), een gescheurde teennagel (vallend stoeltje), tientalle blauwe plekken op diverse plekken en gekneusde ribben opgelopen. Die laatste verwonding heb ik opgelopen omdat mevrouw het leuk vindt om over me heen te lopen. Letterlijk ja (hoewel ze de figuurlijke vorm ook erg aantrekkelijk vindt). Lopen alleen is dan helaas niet genoeg, springen is nog leuker! En ja, ze kan heel hard springen, lang ook. En vaak.

Mijn man lachtte me vaak uit als ik weer eens schrikachtig wegdook zodra haar armpje weer eens omhoog zwaaide. Hij dacht dat ik me aanstelde en dat het vast mijn eigen onhandigheid was als ik weer eens zuchtend en steunend mijn laatste verwonding liet zien. Tot laatst. Mevrouw speelde met papa met de houten kubus. Ik kende het apparaat inmiddels en wist nog goed hoe hard en pijnlijk het ding was en hield me verstandig afzijdig. Papa lag op de grond, dochterlief lachend ernaast. Het was een schattig plaatje. In één vloeiende en vliegensvulgge beweging greep zij de kubus om die aan papa te laten zien. Zoef.....bang......AU!!!! Papa gilde het uit, de kubus raakte hem vol op zijn neus. Eindelijk begreep hij het. Vanaf dat moment heeft ook papa altijd een kussentje binnen handbereik om eventuele aanslagen af te weren. En schiet hij net als ik weg zodra ze die blik in haar ogen krijgt....

Het is treurig dat je bang moet zijn voor je eigen dochter maar ik ben allang blij dat het toch niet persoonlijk bedoeld is en dat papa net zo goed een slachtoffer is. Stiekem werd ik een beetje bang dat het gerichte aanslagen waren op mij. Het fijne van de mishandelingen is wel dat dochterlief het wel altijd weer uitgebreid goedmaakt naderhand met veel kusjes en knuffeltjes. Ik denk dus dat ik haar toch maar hou J

NU EVEN NIET!

Soms is mama zijn echt enorm fijn. Bijvoorbeeld als jouw niet meer zo kleine meisje jouw babietje wil zijn en heerlijk bij je op schoot komt om te knuffelen. Of als ze ’s ochtends op je buik wil liggen in het grote bed en zeker als ze heerlijk ligt te slapen en lekker snurkt. Er zijn echter ook van die momenten dat je gewoon heel even geen mama wilt zijn....

Wat elke moeder namelijk vast herkent is dat het maar doorgaat. Of je er nou zin in hebt of niet. Als je net even aan het bellen bent met een vriendinnetje moet er altijd geplast of gepoept worden, als je gewoon even de piepers wilt jassen zónder hulp, als je probeert een lintje van de prinsessen accesoire probeert terug te friemelen en tien kleine vingertjes het ding steeds uit je handen rukken als het je net bijna is gelukt en helemaal als je gewoon even naar de WC wilt. Alleen. Zonder gebonk aan de deur, zonder geroep vanuit de kamer of erger nog; zonder een boink, stilte gevolgd door een verontrustende ‘ohoh’.

Van de week probeerde ik even vijf minuten voor mezelf te claimen. Ik had madam van alles voorzien: rozijntjes, nieuw glaasje limonade, lekker genesteld op de bank, tv even aan.... Ik liep vliegensvlug en muisstil naar boven naar de badkamer. De witte pot glimde me uitnodigend toe. Ik liet wel de deur op een kier want je weet maar nooit, een beetje supervisie blijft toch noodzaak bij een tweejarige. Ik ging vol genot zitten, vastbesloten om te genieten van deze minuten van stilte en serene rust om me heen.

Binnen drie seconden hoorde ik: miauw. De poes was erg blij dat de deur open stond. Een open deur is een automatische uitnodiging voor een kat, dat snap ik ook wel. Onze toch wat gezette, niet zo mannelijke rode kater stond al miauwend klaar om op mijn schoot te springen. Daar had ik dus net even geen zin in! Ga weg, siste ik, ik wil gewoon even op de WC zitten. Alleen ja! Een keihard en volhardend miauw concert was het gevolg.

Daar ging de serene rust. Nou vooruit, spring dan maar op schoot gromde ik. Helaas was het concert ook beneden te horen want er klonk ineens luid gebonk op de wc deur beneden. MAMA!!! MAMAAAA!!! Ik wil ook plassen! MAMAAAAAAAA!!! Deur open doen!!!! Zucht. Oncharmant gilde ik naar beneden dat ik boven was en dat dochterlief nog maar even TV moest kijken, ik kwam er zo aan.

Behoorlijk geirriteerd en ietwat gehaast ging ik terug naar het hol van de leeuw. Ik vroeg me vertwijfeld af wanneer ik weer eens een momentje van rust zou krijgen. Hoe oud zou ze dan eigenlijk moeten zijn? Dan moet ik alleen nog steeds niet gezwicht zijn voor een tweede want dan duurt het nog langer. En de kat, wat doe ik daar dan mee? En manlief trouwens ook. Die stoort ook vaak. Hmmmm... Voorlopig zit het er niet in geloof ik. Tot die tijd terroriseer ik maar de vriendelijke dames bij de kassa van de winkels in mijn dorp. Ik reageer steevast niet op hun vriendelijke praatjes en vermijd zoveel mogelijk oogcontact. Sorry dames, ik wil gewoon een beetje rust!

Bij deze dan ook een vriendelijke doch zeer dringende oproep aan die dame van die kledingzaak die altijd, echt altijd, te vrolijk voor woorden is. Alsof ze er iedere morgen mijn complete pillenvoorraad van een maand doorheen jaagt! Niet normaal meer. Wil je me voortaan wat sparen? En gewoon ook even lekker sagerijnig en ongeinteresseerd gaan bellen met je collega’s van het andere filiaal? Zoals normale kassa mevrouwen dat doen? Alsjeblieft? Dan beloof ik dat ik ook niets tegen jou zeg, echt waar!

Trots!

Ik ben erg trots op mezelf deze week, niet alleen is mijn ingezonden column in het februari nummer van mama magazine geplaatst, ook heeft mijn blog meer dan 1000 pageviews gekregen! En gezien de leuke en lieve reacties die ik steeds binnen krijg, wordt hij ook nog gewaardeerd ook!
WOW!

Verbazing

Ik heb wat voorbeelden in mijn omgeving van treurige, aan misbruik schurende, chronisch ‘zieken’ in mijn omgeving en door hen een behoorlijke aversie tegen dergelijke types gekregen. En toch werd ik op 1 januari zeer onaangenaam met mijn neus op de feiten gedrukt toen mijn man fijntjes opmerkte: ach je hoeft je in elk geval niet druk te maken over je werk dit jaar. Ik was even vergeten dat ik mijn baan inmiddels ook kwijt ben. Bedankt lief, daar zat ik net op te wachten. Alsof de kater niet al groot genoeg was.

Ik moest hier weer aan denken omdat ik dus net tot mijn enorme verbazing ontdekte dat ik bij mijn apotheek bekend sta als klant met chronische medicatie. Dat is dan weer een groep waarvan ik nooit had gedacht dat ik daar ooit toe zou behoren.

Het is overigens niet het enige waar ik mij over verbaasde vandaag. Want waarom kun je in een willekeurige boekhandel wel kiezen uit 100 verjaardagskaarten, de een nog vrolijker dan de ander, maar kun je niet 1 kaart vinden met ‘lullig dat je gaat scheiden’ tekst erop? Ik wil namelijk toch wel erg graag zo’n kaart sturen naar mijn lieve vriendinnetje want bij je man weg gaan is nooit leuk natuurlijk. Ook niet als je zelf die beslissing neemt. Daarom begin je er niet aan. Maar zo is het leven wordt er dan gezegd. Ik zeg liever: zo klote is het leven nou eenmaal. Maarja ik zit dan ook chronisch aan de medicatie. Niet dat die pillen helpen overigens, zal mij benieuwen of deze nog hogere dosering eindelijk wel effect gaat hebben.

Voorlopig kan ik wel zeggen dat ik er beter aan toe ben dan mijn vriendinnetje. Want ook al is het geen pretje in mijn hoofd en ben ik dan wel een zielige werkloze-maar-eerst-in-de-ziektewet-sloeber, het is wel rustig hier in huis. En dat kan zij niet zeggen. Haar wereld is even ingestort, zeker omdat haar baan ook nog op de tocht staat. Het kan altijd nog slechter zullen we dus maar zeggen. Hoewel ik me bij het opschrijven daarvan afvraag hoe dat eigenlijk een geruststelling zou moeten zijn.

Ach, we gaan maar weer vol (soms vreselijk geveinsde) moed verder.

De gezellige feestdagen

De kerstdagen zitten er weer op, de meeste kerstbomen laten al weer volop treurig hun naalden vallen. Die van ons gelukkig niet. Wij hebben namelijk een bijzonder praktische plastic boom. Heerlijk! Even uitvouwen en hij staat! Bijzonder prettig aangezien wij een kat hebben en die nog fan is van bomen klimmen. Als je dan aan het einde van de kerstdagen weer zo'n kat in de bomen ziet hangen, dan weet je al hoe laat het is. Want het is naald-uitvaltechnisch niet handig om in een boom te klimmen. Vandaar dus onze praktische keuze. Met een kleine dame is het ook heel handig. Mijn dochter houdt namelijk van slopen. Een kerstboom is dus vooral een uitdaging om om te trekken, leeg te halen en om in 1 ruk alle kerstkransjes op te eten. En om ze vervolgens ook weer allemaal uit te spugen uiteraard. Over mama's kerstjurk natuurlijk. Ach, er zat toch al een ladder in mijn panty van de kat die mijn kuit aanzag voor een uit de kluitengewassen muis. En heel eerlijk gezegd had ik er ook al een drupje of twee wijn op geknoeid.
 
Verder zijn de feestdagen rustig verlopen. Het familiecontact was tot een mnimum beperkt en de enige dag dat we wel gezellig samen waren, had mijn zus (voorzienend als ze is) enorm goede cocktails geregeld. Met onze gezamenlijke vijand en het kerstgevoel in het algemeen in het vizier besloten wij onszelf samen op een flinke borreltijd te trakteren. In licht beschonken toestand vallen de passief agressieve opmerkingen best mee en kun je veel gemakkelijker om de bekende pijnlijke opmerkingen heensturen. Zo werd het nog een gezellige avond.
 
Na kerst hadden we natuurlijk nog een oud en nieuw viering op de planning staan. Zonder mijn zus en haar cocktails helaas. Maar ook zonder de vijand, dat scheelt. Wel met schoonfamilie en dat is in mijn geval verbazend gezellig. Na een autorit van drie uur vol noodgedwongen stops om de verse kots weg te poetsen kamen we aan bij het einde van de wereld. Noord Friesland. Gelukkig stond de prosecco al koud en konden we zo aanschuiven bij het gourmet geweld. Zo werd het nog een gezellige oud en nieuw.

Op naar een nieuw, bruisend, prachtig jaar. Mmmmm.... ben er nog niet van overtuigd. We zullen zien.

I'm back!!

Het is alweer een maand geleden sinds ik mijn laatste blog schreef. Mijn toch wat dramatische blog, zo bleek. Ik dacht zelf dat ik op hilarische en luchtige wijze had geschreven over mijn ultieme dip. Uit reacties van vrienden en bekenden bleek dit toch iets dramatischer dan gepland. Maar het goede nieuws is dus dat ik gewoon nog leef! De eerste stofwolken na de medicijnen-storm zijn gedaald en heel langzaam begint het weer wat te voelen als ‘normaal’.

Ik heb geen hallucinaties gehad. Ergens toch wat teleurstellend want ik was best benieuwd hoe het zou zijn om te hallucineren dat ik bij een permanente chippendale voorstelling zou zijn. Maar aangezien je het onderwerp van je hallucinatie niet schijnt te kunnen kiezen, heb ik maar besloten er gelukkig mee te zijn dat ze me gespaard zijn gebleven.

Overigens heb ik wel van een hallucinatie gedroomd realiseer ik me nu. Ik droomde dat ik een auto door de muur zag komen. De auto, of eigenlijk het autootje, kwam steeds met zijn neus door de muur heen. Ik wist in mijn droom dat het niet echt was want er ontstond rondom het autootje steeds een perfecte doorgang en zelfs in mijn droom hallucinatie was ik nog wel zo realistisch dat ik wist dat dit nooit echt zo kon gaan. Toen het autootje vervolgens helemaal door de muur kwam, bleek dit zo’n piepklein 45km autootje te zijn! Toen stopte de hallucinatie ook en vertelde ik de aanwezigen in mijn droom dat ik gehallucineerd had. Nu ik het zo opschrijf zie ik wel de hilarische combinatie van de zorgen in mijn hoofd. De piepkleine auto die we toch echt willen gaan vervangen voor een iets groter exemplaar en mijn angst voor een terugval, ondanks de medicijnen. Best een creatieve uiting in deze droom dus.

Maar goed, de medicijnen en de bijwerkingen zijn me dus best meegevallen gelukkig. Langzaam begin ik ook wat verbeteringen te voelen, hoewel dit wel flinterdun is. Na een aantal wat drukkere dagen was ik afgelopen week weer pijlsnel terug bij af en zag ik dezelfde tot op het bot vermoeide heks in de spiegel zoals die er in de ultieme dip-periode steeds was. Gelukkig gaat het na een aan een winterslaap grenzende nacht van 12 uur slaap wel weer wat beter nu. Op naar de kerstdagen zullen we maar zeggen! Ho, ho, ho!

De koek is op

Goed, ik moet het toegeven. Ik kan niet meer. Het is afgelopen, uit. Ik heb geen energie meer over. Zie me als een auto die al een hele tijd geleden een rood waarschuwingslampje te zien kreeg omdat de benzine op was. Die vervolgens de reservetank ook maar gewoon bleef doorrijden zonder te tanken. De prut onderin de tank nog gebruikte en vervolgens de laatste meters op de benzinedampen nog doorpruttelde. Piepend, krakend en stomend is de boel (tot mijn grote verbazing) nu echt tot stilstand gekomen. De vraag is dan; laten we de restanten van wat ooit een autootje was gewoon maar naar de schroot afvoeren, total loss verklaard? Of doen we een laatste wanhopige poging om hem nog één keertje op te poetsen, laten we hem opnieuw tot leven komen door er nieuwe olie en vooral nieuwe benzine in te doen? En de grote vraag is ook, is het autootje nog al die moeite waard?

Ik was zelf, als ik heel eerlijk ben, nogal een grote voorstander van de total loss verklaring. De schroot klonk als best een fijne plek. Maarja, mijn dochter en mijn man zijn nogal gehecht aan het autootje... vooruit dan maar, we doen nog één poging.

Het is voor mij een enorme stap en grote beslissing maar ik heb toch maar eens bij de psycholoog geopperd of anti-depressiva niet een idee zouden zijn. Ergens had ik nog een wanhopig gevoel dat ze me wellicht van dit idee zou afpraten omdat het allemaal nog best wel meeviel. Niet dus. Ze reageerde bijna enthousiast. Hmmm. Blijkbaar was ze erg blij met mijn eigen conclusie en zag zij dit al enige tijd geleden aankomen. Wellicht dat de getrainde lezer van mijn blog nu ook handenwrijvend zit te gniffelen dat ik er ook ein-de-lijk eens achter ben dat ik dit echt niet meer zelf op kan lossen. Maar voor mij was het een grote verrassing en dan niet van de fijne soort. Toen ik bij mijn psycholoog verzuchtte dat ik elke keer weer denk dat ik onderaan de put zit maar dan toch nog een stukje verder kan zakken, antwoordde zij droog: nee hoor, je zat nog steeds niet onderaan, je bent gewoon erg goed in wegkijken. Die kun je dan weer fijn in je zak steken. Had ze me dan niet even kunnen waarschuwen? Ja,ja, ik weet ook wel dat dat geen zin had, dat lampje brandde ook al en als ik heel eerlijk ben, heeft de auto ook al meer dan eens een alarmbel (die was niet zo hard), piepend alarm (heel irritant) en een noodklok geluid (die suist nog na in mijn oren) heeft doen afgaan, en ja, die heb ik allemaal genegeerd ja!

Maar goed. Vandaag ben ik bij de huisarts geweest. Na mijn verhaal te hebben aangehoord schreef zij mij gek genoeg direct de pillen voor. Geen discussie over mogelijk concludeerde zij direct, meer dan genoeg indicatie voor de medicijnen. Dat is raar, officiële bevestiging dat het echt niet meer gaat en dat het goed is dat ik hulp heb gevraagd. En ik krijg de hulp ook nog, zonder problemen! Vanmiddag ga ik ze ophalen. Ik ben daar zenuwachtig voor want het schijnt een behoorlijke hel te kunnen zijn die eerste weken.

Ik heb vanmorgen daarom maar mijn hele huis gedaan, als ik dan de komende weken ineens niets meer kan, dan is het startpunt in elk geval acceptabel. Verder heb ik net boodschappen ingeslagen. Als een dolgedraaide eekhoorn die twee minuten voor zijn winterslaap ontdekte dat hij zijn wintervoorraad was vergeten, fietste ik net naar huis met genoeg proviand voor weken. De vriezer ligt vol en er zijn complete uitgedachte maaltijden die manlief voor me kan koken zodat ik dat niet hoef. Mijn beste vriendinnetje weet van mijn onderduik actie en de gordijnen zitten vast hermetisch dicht, kunnen de buren daar ook vast aan wennen. En tenslote; jullie weten nu ook waarom het wellicht even stil zal zijn. En misschien begrijpen jullie straks ook waar eventuele gele duikboten en babies in de lucht vandaan komen in vervolgverhalen. En als over een paar weken mijn blogs ineens overlopen van hilariteit, gezelligheid en vrolijkheid, dan weten jullie als eerste dat de medicijnen werken!

Poetsen om te bloggen

Het is alweer ruim een week geleden dat ik voor het laatst heb geblogd en ik weet nu waarom. Mijn huis is vies! Nee, mijn obessieve houding is niet dermate geescaleerd dat ik nu ook een echte vorm van smetvrees heb ontwikkeld en daardoor niet kan schrijven. Niet dat ik helemaal geen smetvrees heb, ik heb alleen smetvrees bij andermans vuil (best handig want dan kan je huis een zwijnenstal blijven). Ik kan niet schrijven omdat ik niet heb schoongemaakt. Klink ik al voldoende mysterieus? Ik realiseerde me dat mijn blogideeen vooral naar boven komen borrelen tijdens mijn schoonmaakwerkzaamheden. Net zoals het studie ontwijkend gedrag tijdens de studententijd zegmaar. Tentamenperiodes staan alom bekend als schoonmaak weken want bij gebrek aan motivatie om te studeren wordt er maar gepoetst. Ik heb het dus precies andersom. Omdat ik thuis zit, is schoonmaken mijn primaire verantwoordelijkheid (goed, op de tweejarige NEE,NEE,NEE-dreumes na dan) en ik grijp elke mogelijkheid aan om maar niet schoon te hoeven maken. Mijn gedachten dwalen af van het schoonmaken, dat is niet erg natuurlijk, het kan zelfs ook best met je ogen dicht (mits je maatstaf niet te hoog ligt), en de blog ideeen komen als vanzelf naar boven. Ik ren dan snel naar mijn laptop om ze op te schrijven. Maarja, als je dan ineens even een tijdje niet schoonmaakt....

Sinds vorige week heb ik koorts, zonder andere bijproducten en dus nogal ondefinieerbaar. Maar wel vermoeiend en dus niet echt iets gedaan in huis. Nou ja, schoonmaaktechnisch dan. Ik heb wel geklust op zolder. Dat is heel therapeutisch heb ik gemerkt want bij klussen moet je je gedachten er wel bijhouden (dat is, als je zoals ik niet kan klussen want als je er dan niet bij bent, gaat het geheid mis) en dan ga je nadenken. Niet vluchtig maar écht. Over waarom zit ik hier nou nog steeds thuis en waarom ben ik nog steeds zo moe en waarom voel ik me nog steeds zoals ik me voel? Dat soort dingen. Ik realiseerde me dat het klussen noodzaak is op het moment. Voor het gezin, omdat de zolder al sinds onze verhuizing een chaos is, volgeduwd met dozen, troep en kerstspullen. Maar vooral voor mezelf.

Onder de afbladderende verf, de onafgewerkte muren en niet-gebouwde muren schuilt namelijk een prachtige zolderkamer. Een logeerkamer misschien, waar een gast zich echt welkom voelt en heerlijk kan slapen. Of een werkkamer, een plek waar we ongestoord met een hobby bezig kunnen zijn. Of nog mooier; een retraite voor mij! Een kamer volledig vrouwelijk ingericht, met mooi behang, kaarsjes, zacht licht, een heerlijke stoel.... Dat laatste wordt het dus. Nou ja, het wordt ook een logeerkamer én een plek waar we rustig kunnen werken als dat vanuit huis moet gebeuren. Maar ik ga het inrichten dus het wordt een super vrouwelijke kamer vol mooie spulletjes voor mij. Kan ik ook eens leuk zitten als er voetbal op is! En heb ik een mooi plekje voor als ik wil schrijven.

Ik realiseerde me tijdens het klussen namelijk dat ik een enorme behoefte heb aan een echte plek voor mezelf. Waar ik me even terug kan trekken en helemaal alleen met mezelf kan zijn. Waar ik niets hoef van mezelf of een ander en even gewoon, tja...gewoon kan zijn... Ik zie de kamer al helemaal voor me. Het is nog lang niet af en het is er ook nog een enorme troep maar de contouren zijn al zichtbaar. Het roze-zilveren behang zit erop en het merendeel is wit. Bijkomend voordeel is ook dat er nog enorm veel schoon gemaakt moet worden, garantie voor nog veel meer blogs dus!

Slechte mama voedt op

Soms voel ik me een slechte moeder. Ik wil namelijk dat mijn dochter me lief vind. Maar ik wil ook een welopgevoed kind. Ik heb namelijk een enorme hekel aan die onopgevoede schreeuwende respectloze kinderen. Van die types die duidelijk de baas zijn en zelf bepalen of ze eten, wat ze eten en of ze gaan slapen en wanneer. Het lijkt me ook als ouder ontzettend onhandig als je de controle over dergelijke processen verliest. Ik heb in mijn omgeving een aantal van deze exemplaren die mij bij iedere ontmoeting weer angst inboezemen. Zo mag mijn engeltje (ahum) dus niet worden. Best lastig want ze is van de vasthoudende soort die bijzonder goed weet wat ze wil. En dat is meestal niet wat ik wil... Opvoeden dus!

Maar hoe doe je dat opvoeden? Als ik terug denk aan mijn eigen jeugd herinner ik me vooral het ijzeren regime vol dreigementen (die nooit loos waren) en daarmee een behoorlijke dosis angst. Als je namelijk ’s ochtends al weet dat je ’s avonds slaag gaat krijgen van je vader voor wat je nú bij je moeder fout hebt gedaan dan is de dag redelijk verpest. Weg zorgeloos genieten van het spelen. Die kant wil ik dus zeker niet op, dat lijkt me duidelijk. Mijn dochter mag best stout zijn en daar mag ik best boos over worden maar ik wil wel dat ze opgroeid in de wetenschap dat ze niets kan doen wat er voor zorgt dat ik niet (of minder) van haar zal houden.

Sinds kort hebben wij dus een gang. Hier is geen verhuizing of verbouwing aan vooraf gegaan, de gang was er al maar bestaat ineens als strafplek voor mijn dochter. Er zit namelijk sinds kort een traphekje onderaan de trap. Niet heel mooi maar wel effectief. Anders kan ik mevrouw wel op de gang zetten maar dan is ze binnen een minuut boven en dan is de straf er ook weer van af. Ik heb de gang nu een aantal keren gebruikt. Dat maakte behoorlijke indruk kan ik wel zeggen. Mijn dochter ontvangt eerst een paar keer een waarschuwing en dan volgt de laatste waarschuwing. Gaat ze dan toch verder, dan mag ze op de gang staan. Als een ware drama queen staat ze dan tegen de deur aan te brullen terwijl ik in de kamer probeer te negeren dat mijn dochter hartverscheurend huilt. Ik probeer zen te blijven en tel tot 30. Dat is nu mijn vrij willekeurige strafmaat. Dan ga ik naar de gang, leg haar nog een keer rustig uit wat er niet goed ging en maak het dan goed met een dikke kus en een knuffel.

Maarja, zo’n straf werkt alleen in huis (want zonder gang kom ik nergens) en als ik voldoende zen ben om haar eerst nog te kunnen waarschuwen dat de gangstraf er wellicht aan zit te komen. Helaas verkeer ik in een onophoudelijke staat van ernstige oververmoeidheid. Die vermoeidheid en de vasthoudendheid van mijn tweejarige gecombineerd, zorgen er helaas ook wel eens voor dat ik volledig uit mijn slof schiet. Laatst werd ik heel boos op haar om iets kleins. Onnozel. Ze schrok, keek me aan en begon met een trillend onderlipje keihard te brullen! Dat gezichtjes is zó zielig, eerlijk waar! Onmogelijk om daar weerstand aan te bieden. Ik maakte het snel goed en hernieuwde onze vriendschap (ik geef toe, hier zijn een aantal doosjes rozijntjes voor gebruikt). Het was weer helemaal goed, dacht ik (nog steeds enigszinds beschaamd) toen mijn man thuis kwam.
 
Ik vertelde hem over onze leuke dag en liet tactisch maar achterwege dat ik zo tegen haar was uitgevallen en haar kleine meisjeshartje zo bruut had gebroken. Ze speelde vrolijk verder maar zei ineens tegen papa; en mama boos niet he? Ze snapt ontkenningen nog niet helemaal maar de strekking van haar verhaal was pijnlijk duidelijk. Geïllustreerd door mijn rode hoofd erbij. De schade aan mijn goede moeder-imago was nog beperkt gebleven als ze niet vervolgens de middag begon na te spelen met haar pop. Toppedori brulde ze naar haar onschuldige pop, afblijven! Niet aankomen! En liep boos weg bij de pop. Toppedori is de variant van een (veel gebruikt, ja) scheldwoord van mij wat ze, gelukkig, niet helemaal correct nazegt. Papa keek mij veelbetekenend aan en schudde lichtjes zijn hoofd. En ik? Ik voelde me de ultieme slechte moeder...

Hoe doen ze het toch?

Ik had me laatst heel stellig voorgenomen om mijn huishouden weer beter op de rit te krijgen. Even de boel helemaal aan kant maken, grondig opruimen en poetsen en dan alleen maar lekker bijhouden. Halverwege (oke, na een half uurtje) werd ik alleen weer afgeleid waardoor de boel niet goed aan kant was laat staan dat het opgeruimd of schoon was. Morgen dan maar. Overmorgen? Goed, ik zit nu dus nog steeds in de stofnesten, spinnewebben en tot aan mijn enkels in het speelgoed. Ik begrijp gewoon niet hoe anderen dit doen!

Ik heb zo’n vriendinnetje, daar is het altijd netjes. Ze heeft ook altijd bloemen staan en haar planten zijn mooie exemplaren in verschillende groentinten en met bloemen. Bij mij zijn planten steevast bruinig, hangen ze verlept over de net iets te kleine potjes of zijn ze gewoon hardstikke dood. Haar eettafel is ook altijd vers in de was gezet en daardoor een mooie kleur bruin. Niet grijzig en vies, zoals die van mij. Maar haar tafel zie je ook, die van mij niet, daar ligt te veel zooi op, dat scheelt wel weer.

Ik probeer het echt wel hoor. Ik ruim als een zotte op, stofzuig, sop en boen me rot. Heel, heel soms lukt het me om alles weer mooi te krijgen. Ik geniet dan volop van mijn huisje en mijn vleitige werk. Tot ik dochterlief ophaal en mijn man thuis is. Een spoor van vernieling loopt van de voordeur (in het regenseizoen –in Nederland dus bijna altijd- inclusief modderspoor), via de bank naar mijn mooie tafel. Overal ligt de grond vol met koekkruimels, tassen en jassen. Op de tafel ligt de post verscheurd over de tafel verspreid. Inmiddels heeft dochterlief ook de wasco krijtjes weer gevonden en de muur ook... Na het eten is het slagveld dan compleet. De keuken is een chaos en bij de tafel zitten de pasta vlekken op de muur. Het eten gaat bij ons namelijk standaard gepaard met dwingen, chanteren, overtuigen, geschreeuw (van dochterlief) en uiteindelijk, gegooi van eten (weer die dochter ja). De tafel is na het ‘eten’ besmeurd en staat vol vaat. Als ik dochterlief na 25 boekjes, 13 liedjes, 73 smeekbedes (van ons beiden), 43 dreigementen en een half uur gebrul dan eindelijk zo ver heb gekregen dat ze stil in bed ligt, kan ik de invasie weer enigszins weg gaan poetsen.

Dat zijn de momenten dat ik weer aan dat vriendinnetje moet denken. Zij heeft twee kinderen. Dat zijn twee keer zoveel handjes vol kruimels. Vier voetjes vol met modder... Ze heeft ook een man, maar eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat hij vaker weg is, dan dat hij thuis is. Misschien ligt het daar aan. Hij kan de boel niet vervuilen met vieze sokken in de boekenkast, laptoptassen midden in de gang of papieren over de hele tafel verspreiden. Misschien dat haar kinderen door dat gebrek aan vaderlijk rolmodel op dat gebied stiekem wel heel netjes zijn geworden. Ze zien mama alles weer netjes opbergen en doen dat automatisch na. Mama knoeit niet bij het eten, dus eten de kindjes ook netjes met mes en vork, zonder te knoeien én zonder hun mes consequent af te likken. Als zij ’s avond naar bed moeten, gaan zij liggen, doen hun oogjes dicht en gaan na een dikke zoen van mama heerlijk slapen (het liefst de hele nacht door tot een uur of 8).

Ik geef toe dat het waarschijnlijker is dat zij gewoon beter kan opruimen, schoonmaken en opvoeden maar ik blijf toch heel even hopen en dromen van een huis waar gewoon niets meer vies of rommeling wordt. Dan maar even geen man en kind. Oh en dan moet de poes ook de deur uit want die houdt zich vooral bezig met verharen. Of hij moet geschoren worden, anders is het misschien wel héél stil ineens.